czwartek, 24 listopada 2016

dobrze

Nawet bardzo dobrze jest. Oczywiście jak zawsze wokół mnie jest ogromna chmura wszystkiego jednak ja się czuję na tyle dobrze, że absolutnie nie zamierzam siedzieć w kącie i płakać. Myślę, że dość już w życiu łez upuściłam i chyba tak na dobrą sprawę niewiele jest sytuacji jeszcze, które mogłyby mnie do płaczu zmusić. Wciąż sobie obiecuję, że już nie pozwolę sobie aby mnie jakikolwiek mężczyzna skrzywdził wywołując łzy. Dlaczego więc wciąż mniej lub bardziej podświadomie takowych wybieram? Chyba powoli dociera do mnie rozwiązanie tej zagadki, ma to zapewne związek z moimi skłonnościami i póki co niemożliwością ich spełnienia.
Kto mnie troszkę zna, ten wie, że potrzebuję mężczyzny naturalnie silniejszego ode mnie, który okiełzna gorejący we mnie ogień? Do tej pory, mimo wszystko i mimo, iż do końca nie byłam świadoma tego co się dzieje, udało się to tylko samurajowi. To Jemu byłam oddana bez reszty a On nawet specjalnie nie musiał się starać bym przy Nim mogła czuć się małą i bezbronną, równocześnie ufając, że mnie w żaden sposób nie skrzywdzi. Rzecz jasna było to do momentu gdy ogarnęła i poczhłonęła Go bez reszty Jego choroba. W N. cóż...różnie to było, miewał nade mną przewagę ale były to zrywy. Pamiętam jak byłam zrozpaczona gdy mnie w pewien sposób odrzucił nie pozwalając sobie założyć skarpet, choć chwilę wcześniej dominował nade mną z pasją... Kto zna klimat BDSM zrozumie dlaczego poczułam się wtedy źle.

Chaos się wplątał jak zwykle w mój wpis ale to dlatego, że mój mózg zaczyna działać. Mija otępienie jakie mnie ogarnęło na końcówce z N. Dobrze...jest dobrze :)

wtorek, 15 listopada 2016

marazm

Trwał dobry tydzień, trochę byłam oszołomiona jeszcze tym wszystkim ale czuję, że się podnoszę. Tak po prostu. Oczy mam trochę szerzej, zaczynam swobodniej oddychać, bardzo mnie to cieszy. Cieszy mnie też męskie zainteresowanie i to wirtualne i to realne ale póki co nie zamierzam z tego korzystać. Tyle wystarczy.
N pomimo tego jak brzydko się na koniec pokazał to zrobił kawał dobrej roboty, kolejny raz udowodnił mi kogo i jakich zachowań mam unikać, widzę teraz moje błędy w takich relacjach jakoś wyraźniej. I wcale nie myślę o tym czy kogoś poznam czy nie...wróciłam na portale ale tylko z zamysłem edukacyjnym, rozmawiam w 90% po niemiecku. Ah oczywiście, że oni chcą więcej ale...ja nie.

czwartek, 10 listopada 2016

kryzys

Musiał nadejść, to oczywiste.
Tak bym się wtuliła, tam, w tych ramionach zawsze tak cieplutko.
No ale mam świadomość wszystkiego naokoło i taka rozpacz, że czemu tak to wszystko.
Na szczęście nie korci mnie by nawiązać kontakt.
Tak tylko sobie łezki kapią jak patrzę na zdjęcie a wszystko przez dzisiejsze pogaduchy z M.
Jutro będzie lepiej, nie?
W ramach wyjścia do ludzi skrzyknęłam paru ludzi z grupy na FB by wyjść w sobotę razem, mam nadzieję, że choć parę duszyczek się odliczy i się trochę pobawimy.
W ramach wyjścia do ludzi przyjęłam też dziś zaproszenie na kawę. Nie pojechałam jednak bo jakkolwiek przed południem była mowa o kawiarni to potem się okazało, że kawa u Tegotam w domu. A na cholerę mi niezręczne sytuacje, kiedy ja tylko kawy chciałam?

wtorek, 8 listopada 2016

finał

Początkowo zamierzałam opisać dokładnie, skąd taka a nie inna decyzja jednak sobie odpuszczę, po co mi się babrać w złej energii.
Rozstaliśmy się, przyłapałam N na serii kretyńskich kłamstw i może by nie było w tym nic takiego strasznego, gdyby nie szedł w zaparte. Od jakiegoś już czasu chodziło mi to rozstanie po głowie tylko brakowało mi impulsu. Szkoda tylko, że kończę to razem z utratą szacunku dla niego.
W sumie o tyle dobrze, że teraz jestem na to gotowa. Tak po prostu czas było to zakończyć. Dziś oddajemy sobie fanty i wspólnie podjęliśmy decyzję, że nie będziemy się z sobą kontaktować.

środa, 2 listopada 2016

pan tata

O dziwo pojawił się na rozprawie o podwyżkę alimentów i o dziwo zgodził się bez żadnego ale.
Nie omieszkał jednak narobić Młodemu przykrości oblewając mnie pomyjami.
Syn najprawdopodobniej widział ojca ostatni raz w życiu.
Pan tata dalej uparcie alimentów nie płaci zrzucając obowiązek utrzymywania jego dzieci na mnie i państwo.
Nie chcę być niemiła ale ma on zapewne gówno zamiast mózgu, wpłacając co miesiąc około stu złotych do Skarbu Państwa zadłuza się tym samym miesięcznie kolejny ponad tysiąc złotych.
Jego dług wynosi już ponad 70tys! Co rok dochodzi jakieś 23 tysiące. Nadmieniając, że uporczywie unika pracy by komornik nie ściągał mu należności z pensji (ależ oczywiście, że pracuje, tylko, że na czarno) to emerytury nie będzie miał on żadnej... i do kogo wtedy się zwróci? Do dzieci? No oby nie bo na stare lata pójdę siedzieć.