Nawet bardzo dobrze jest. Oczywiście jak zawsze wokół mnie jest ogromna chmura wszystkiego jednak ja się czuję na tyle dobrze, że absolutnie nie zamierzam siedzieć w kącie i płakać. Myślę, że dość już w życiu łez upuściłam i chyba tak na dobrą sprawę niewiele jest sytuacji jeszcze, które mogłyby mnie do płaczu zmusić. Wciąż sobie obiecuję, że już nie pozwolę sobie aby mnie jakikolwiek mężczyzna skrzywdził wywołując łzy. Dlaczego więc wciąż mniej lub bardziej podświadomie takowych wybieram? Chyba powoli dociera do mnie rozwiązanie tej zagadki, ma to zapewne związek z moimi skłonnościami i póki co niemożliwością ich spełnienia.
Kto mnie troszkę zna, ten wie, że potrzebuję mężczyzny naturalnie silniejszego ode mnie, który okiełzna gorejący we mnie ogień? Do tej pory, mimo wszystko i mimo, iż do końca nie byłam świadoma tego co się dzieje, udało się to tylko samurajowi. To Jemu byłam oddana bez reszty a On nawet specjalnie nie musiał się starać bym przy Nim mogła czuć się małą i bezbronną, równocześnie ufając, że mnie w żaden sposób nie skrzywdzi. Rzecz jasna było to do momentu gdy ogarnęła i poczhłonęła Go bez reszty Jego choroba. W N. cóż...różnie to było, miewał nade mną przewagę ale były to zrywy. Pamiętam jak byłam zrozpaczona gdy mnie w pewien sposób odrzucił nie pozwalając sobie założyć skarpet, choć chwilę wcześniej dominował nade mną z pasją... Kto zna klimat BDSM zrozumie dlaczego poczułam się wtedy źle.
Chaos się wplątał jak zwykle w mój wpis ale to dlatego, że mój mózg zaczyna działać. Mija otępienie jakie mnie ogarnęło na końcówce z N. Dobrze...jest dobrze :)