W zasadzie to powinnam być z siebie dumna! Przedwczoraj umówiłam się na randkę z Wesołkiem i jeszcze nie odwołałam! No ale do 20tej jest jeszcze parę godzin, więc wszystko jest możliwe.
Pewnie już dawno bym odwołała gdyby nie Nieplanowaniec...
Po pierwsze z powodu praktycznego, bo ja jako introwertyk mam ogromne problemy by spotkać się z kimkolwiek, dochodzi do tego realny/wydumany lęk, w końcu spotykam się z obcym facetem z sieci więc wizja niezbyt odległej bliskości Nieplanowańca doda mi odwagi.
Po drugie...praktycznie nigdy gdy byliśmy parą nie mieliśmy czasu czy okazji by wyjść razem, może chcę nadrobić zanim to się skończy?
Po trzecie mam wciąż silną potrzebę emocjonalną Jego obecności.
Po czwarte sex. Rewelacyjny. Lekki. Oczywisty. Prosty. Wyrafinowany. Każdy jaki chcę.
Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że to co najmniej dziwne iść najpierw na "randkę" z obcym, niczego nieświadomym facetem a potem spotkać z Nieplanowańcem i kochać do upadłego. Sex z ex. Tego jeszcze u mnie nie grali...
A nie dodałam jeszcze, że do samej randki popycha mnie Nieplanowaniec argumentując, że powinnam dać facetowi szansę.
Ale tak na dobrą sprawę na co?
Nie chcę póki co związku choć może to głupie ...sex da mi N. póki się w kimś nie zakocha. Wtedy może się zacznę martwić?
Dochodzi element szczerości. Powinien Wesołek wiedzieć, gdzie póki co kotwiczą moje emocje i z kim się po Nim spotykam...?