sobota, 8 października 2016

wir

Wreszcie skończył się totalnie zakręcony tydzień, który przyniósł mi cały wachlarz emocji.

Zaliczyłam dwóch prawników co zaowocowało pismem do firmy w sprawie mojego wypowiedzenia o pracę, pewnie skończy się w sądzie pracy, póki co, jest to za mną(w sensie praca w tej dziwnej firmie).

Spotkałam się z babeczką z Bundesministerium w sprawie mojego dalszego szkolenia się w zawodzie. Dostałam parę ciekawych kontaktów i porad. Pozytywnie.

Dodałam ogłoszenia o poszukiwaniu przeze mnie pracy przy opiece i/lub sprzątaniu i dziś był odzew. Nic wielkiego, raptem 2-3 razy w miesiącu ale to dobry początek, fajnie bo w mojej miejscowości. Ja znam siebie i wiem jak pracuję, więc liczę, że marketing szeptany pozwoli mi na złapanie paru nowych, dobrych kontaktów i jakoś to pójdzie.

Z N. stabilnie, tzn., nie do końca spokojnie ale naprawdę dobrze. Najważniejsze, że widzę to co chciałam widzieć w Jego oczach, dotyku, postawie.

Byłam na jednej rozmowie o pracę w firmie bliźniaczej mojej byłej ale warunki tak żenujące, że aż poniżej godności, stać mnie kurczę na lepszą pracę bo jestem dobra w tym co robię.

Zarejestrowałam się w urzędzie pracy. Teraz tylko czekać na dokumenty z firmy bo tego mi brakuje do dopełnienia formalności. Ciekawa jestem swoją drogą jak ten system tu działa.

Uznanie dyplomu w trakcie, przedstawiłam urzędnikowi moją sprawę z utratą pracy i jest szansa, że mi to popchnie szybciej. Fajny, pozytywny człowiek.

Dzieci wyjechały wczoraj na dwa tygodnie jesiennych ferii do Polski. Ludzie kochani, co ja wczoraj przeżyłam...wybraliśmy się z domu dużo przed czasem by się nie martwić, że nie zdążymy ale...kierowca autobusu, który podjechał, uznał, że autobus jest zbyt pełny by nas zabrać i zwyczajnie sobie odjechał!! Zostałam ze szczęką opuszczoną do ziemi. Co teraz? Następny autobus za kwadrans, a jak się sytuacja powtórzy? No to drepczemy na pociąg, który planowo ma odjazd 15 minut przed odjazdem autobusu dzieci. Żaden problem bo jedzie on tylko 5 minut. Zachodaimy na stację a tam niespodzianka, w odwrotnym kierunku jazdy stoi jakiś pociąg opóźniony o ponad godzinę. Panika. Telefon do N., nie odbiera.  Pociąg zebrał się jednak w sobie i odjechał, nasz za 10 minut, w międzyczasie telefon do przewoźnika, że dzieci na pewno będą i w razie czego by trochę poczekali. Chwilę przed odjazdem dostajemy informację, że będzie opóźniony. Znów panika. Ah...finalnie pociąg spóźnił się ponad 20 minut, ile dokładnie to nie wiem bo nie czekaliśmy, w międzyczasie odezwał się N, który początkowo nie wykazywał chęci pomocy (myślał, że bilet nie przepada), jednakże po moim zapytaniu czy serio nie mogę na Niego liczyć w tak patowej sytuacji, przeorganizował swoje plany (miał odebrać swoje własne dzieci) i finalnie zawiózł nas do następnego postoju pieprzonego Sindbada, czyli jakieś 100km w jedną stronę. Gdyby nie On, miałabym dwa tygodnie smutku i dramatu w domu bo ten wyjazd był dla dzieci szalenie ważny.
Zresztą nie ukrywam, że i ja czekałam na wyjazd dzieci jak na zbawienie, muszę gdzieś moje emocje wyładować, muszę się zresetować, uspokoić, wyciszyć i pomyśleć. A przede wszystkim skupić na nowej pracy.