niedziela, 13 sierpnia 2017

zarządzanie

Dziś wielki dzień był.
Poznaliśmy z sobą nasze dzieci, zaprosiłam R. i Jego stworki na obiad.
Domyślam się, że poznawanie się dzieci w takich warunkach, czyli potomstwo partnera/partnerki to wcale niełatwa sprawa. Na pewno zupełnie inaczej się postrzegają niż dzieciaki poznane na ulicy czy w szkole, tu zostają poniekąd zmuszone do okazywania sobie przynajmniej tolerancji no i gdzieś tam w głowie może pojawiać się pytanie na ile pojawienie się nowej rodziny w tak bliskiej odległości zaburzy dotychczasowy ład.
Moja córka się wycofała, ograniczyła się do wspólnego zjedzenia obiadu po czym zamknęła się w swoim świecie z przyjaciółmi z Polski. Nie chciałam interweniować w trakcie i naciskać by jednak spróbowała Ich poznać bo znam ją na tyle, iż wiem, że to by wcale nie pomogło. Porozmawiałyśmy jednak chwilę szczerze i myślę, że następnym razem będzie lepiej. Syn mój z kolei bardzo ładnie i dojrzale podjął się roli gospodarza i towarzyszył Tysiakom (teraz mi wpadło to określenie do głowy bo ani nie nazwę Ich po imieniu ani nie mogę Ich ciągle bezosobowo jako po prostu "dzieci" określać) podczas gdy my daliśmy nogę by młodzież radziła sobie sama w tej niecodziennej sytuacji.
Najbardziej zależało mi na tym by Tysiaki poczuły sie dobrze bo to przecież One znalazły się w całkiem nowych okolicznościach na nie swoim terenie.
Przeżyli wszyscy.
Pierwsze koty za płoty.
Uff.