Sama nie wiem już gdzie jestem, co robię, jak mijają moje dni.
Nie mam pojęcia jak załatwiają się moje sprawy, kto to wszystko ogarnia?
Lipiec i sierpień były miesiącami, gdy musiałam przenieść kilka gór. I wiecie co? Kurde, przeniosłam!
Do obecności PolskiegoSyna przyzwyczaiłam się już, nawet szybciej niż myślałam. Jestem szczęśliwa mając ich wszystkich przy sobie, nie musząc myśleć co się z moim dzieckiem tysiąc kilometrów ode mnie dzieje. Udało się, mimo nieznajomości języka niemieckiego, załatwić dla niego pracę w zawodzie, co prawda na końcu łańcucha pokarmowego, ale zawsze coś. Jest w szoku porównując zarobki tu i w Polsce. Jest w szoku, że idąc na cztery długie dniówki zarabia tyle, co Polak przez cały miesiąc najniższej krajowej. Jest w szoku, że mimo dokładania się nam do czynszu stać go będzie za moment na spełnianie marzeń.
Córcia powtarza klasę, co mnie bardzo cieszy. Nie ma już tego głupiego kursu językowego. Dlaczego głupiego? Pierwszy rok był w porządku, ale żałuję ogromnie, że drugi rok puściłam ich na ten kurs kosztem innych lekcji w szkole. Dużo lepiej by język ogarniali chodząc na normalne zajęcia. Niestety, są w takim dziwnym wieku, że już za duzi, by chłonąć z pasją język z otoczenia, a jeszcze za młodzi, by ambitnie się do tematu zabrać.
"Dzięki" temu, NiemieckiSyn zawalił rok i wyleciał ze szkoły. Ileż to mnie nerwów kosztowało bo pojęcia nie miałam co i jak dalej.... Na szczęście niemiecki system edukacji jest na tyle elastyczny, że młody nie jest przegrany. Wylądował w szkole, w której to samo co teraz zrobiłby w dwa lata zrobi po prostu w trzy. Widzę, że zmiana szkoły bardzo mu się przydała, otwiera się na nowe znajomości i z przyjemnością chodzi do szkoły.
Młoda z kolei zaparła się, zamknięta na ludzi. Postanowiła jednak się uczyć i przynosi całą gamę ocen ze szkoły. Te słabe wynikają z niezrozumienia zadania (a nie spyta bździągwa) albo z jakiegoś innego powodu. Bardzo dobre oceny też przynosi.
A co u mnie? Zmieniłam pracę, zaczynam drugi rok nauki (pierwszy ukończyłam z zadowalającymi wynikami). Mam superanckie autko (co prawda, nie autko moich marzeń jeszcze, ale jest świetne), a starego Zenka dostał PolskiSyn.
Uczucia?
Minęły trzy lata od śmierci Samuraja. Tak cholernie za Nim tęsknię... co z tego, że pojawiają się jakieś wypadki i przypadki po drodze, skoro moja dusza tylko Jego potrzebuje? Śnił mi się kilka nocy temu pierwszy raz od czasu Jego śmierci i obudziłam się z wielką dziurą w sercu...
niedziela, 2 września 2018
matrix
środa, 2 maja 2018
niebytność
Oj dawno mnie tu nie było, w sumie tyle się działo a pisać nie bardzo mam o czym, więc może zrobię krótkie podsumowanie.
Porażki-0. Tyle dobrego.
Potknięcia- poza chronicznym lenistwem i niechęcią do nauki oraz przelotnymi znajomościami z ludźmi, którzy nawet jako kandydaci do kandydatów na kandydatów się nie nadają, nic niezwykłego się nie działo.
Sukcesy?
No chyba tu mam więcej do opowiedzenia, choć trudno mi może to jakoś bezstronnie ocenić.
Przeżyłam już prawie cały pierwszy rok nauki. Z całkiem niezłymi wynikami, częściowo wspieranymi przez ściągi ale nie ze względu na brak wiedzy tylko słownictwa, poczułam się po prostu przeciążona. Z egzaminu praktycznego otrzymałam najwyższą ocenę no ale teraz przede mną 3 egzaminy pisemne a ja mam wrażenie, ze nawet po polsku nic nie umiem. Jakoś to przetrwam, tylko jak? O sukcesie szkolnym bedę mogła napisać dopiero za jakiś miesiąc jak to wszystko się skończy.
Zawodowo? Tu bardzo fajnie, w pracy mnie doceniają, liczą się z moim zdaniem (oczywiście w zakresie moich (nie)kompetencji) no i rozpaczają okrutnie, że od nich odchodzę. Idę sobie tam, gdzie w spokoju będę mogła się dalej uczyć i nie wychodzić z pracy zmeczona jak koń po westernie. Wiem, że będę za nimi tęsknić bo tam się można wielu nowych rzeczy nauczyć ale teraz potrzebuję przeznaczyć więcej czasu na teorię, z czasem też będę musiała odbyć praktyki zewnętrzne i stawiam na szpital.
Sukces rodzinny.
Udało mi się moją starszą, bojaźliwą siostrę w końcu namówić na wyjazd do opieki. Znalazła się ona w sytuacji lekko bez wyjścia i nie ukrywam, że moja siła przekonywania miała ogromny wpływ na jej ostateczną decyzję. Trzymam za nią kciuki, bo w momencie dokonywania przeze mnie tego wpisu jedzie, jak to ona określiła w "wielkie nieznane".
Drugi sukces, a raczej sukces połowiczny.... już za 3 tyg jadę do Polski odebrać mojego najstarszego syna, który się do nas na stałe przeprowadza a w Polsce też nie bardzo są dla niego jakieś perspektywy. Znów będę miała tych, których kocham, razem!
wtorek, 16 stycznia 2018
spoko
W sumie facet ok, tylko jakiś przytępawy, czasem miałam wrażenie, że on nie rozumie co ja do niego mówię. No i przeklina trochę za dużo. I nie wiem czy to go nie eliminuje, a może ja zwyczajnie znów za dużo wymagam. Całuje za to bosko. I do niczego więcej nie doszło, bo raz, że nie chciałam, a dwa nawet gdybym chciała to mam okres. Zresztą, znudziło mnie budowanie czegokolwiek od dupy strony. Czy mnie jakoś zauroczył? Pojęcia nie mam póki co, jest inny w obejściu niż mężczyźni, których znam, tylko czy to plus czy minus, sama nie wiem, a może jak odeśpię to popatrzę inaczej.
poniedziałek, 15 stycznia 2018
sobota, 13 stycznia 2018
fresh
Już dawno przestałam się zrażać "niepowodzeniami" na portalach i zwyczajnie grasuję sobie dalej, choć od jakiegoś tygodnia nie zaglądam tam wcale bo jakoś nie interesuje mnie co inni mają do powiedzenia. Mój czas sieciowy absorbuje Ktoś poza portalem. Ktoś, kto ze mną zwyczajnie rozmawia, bez wypytywania mnie o szczegóły rodzinne czy intymne. Spotykamy się w poniedziałek, ja nawet nie pamiętam gdzie On mieszka, bo jak tylko przenieśliśmy się na WhatsAppa to skasował konto na badoo. Nie wydaje się desperatem, który napotykając ofiarę oddaje się jej w zupełności. Pojęcia nie mam co o Nim myśleć, martwię się tylko trochę, że spotkanie zweryfikuje na minus. Nie żebym ja była zdesperowana, bo absolutnie nie, ale to są zwyczajnie niezręczne sytuacje.
Mogę na razie ocenić na podstawie naszych rozmów:
Wady:
- praca w systemie jeszcze bardziej upierdliwym niż moja bo tylko poniedziałki wolne i mieszka daleko.
Zalety:
- praca, wykonuje zawód, który kocha i który ja sobie osobiście cenię (kucharz!),
- równolatek (pół roku starszy),
- dzieci brak,
- nie pali,
- lubi sushi.
Dalsza relacja pojutrze.