środa, 7 grudnia 2016

bilans

Jako, że moje urodziny wypadają jak wypadają pokuszę się o bilans urodzinowo-roczny.
W sumie tak samo jak w tamtym roku, trudno jest mi określić co jest zyskiem a co stratą, czy co mi wyszło a co nie, bo wszystko co się wokół mnie dzieje sprawia, że wciąż doświadczam, wciąż się uczę i żyję. Więc chronologicznie.

Styczeń.
Dzieci podejmują decyzję, że jednak chcą emigrować do Niemiec. Wprawia mnie to w oszołomienie i napędza do działania.

Luty.
Poznaję Nieplanowanego, który będzie obecny przez kilka kolejnych miesięcy.

Marzec.
W sumie nic wielkiego się nie dzieje, poza tym, że zaczynam powolutku robić rekonesans na rynku mieszkaniowym w moich okolicach.
Pierwszy poważny zgrzyt z Nieplanowanym i zignorowany przez mnie sygnał o dalszych jego poszukiwaniach szczęścia. Nie mnie.

Kwiecień.
Dalsze poszukiwania mieszkania i powolnie rosnący niepokój, że wcale może nie być tak różowo. Zamieszkałam tymczasowo u Nieplanowanego.

Maj.
W sumie nic...

Czerwiec.
Panika związana z mieszkaniem. Powoli zaczynam jakieś oglądać lecz nie ma za bardzo chętnych by wynająć mieszkanie samotnej mamie. Poza tym dylemat co do wyboru miasta w którym bym chciała. Czuję po kościach, że MiastoObok, w któtym mieszka Nieplanowany jest niezbyt dobrym wyborem.

Lipiec.
Przewrót. Znajduję w końcu mieszkanie w moim KrzywymMiasteczku. Przeprowadzka. Dzieci przyjeżdżają ze mną. Nieplanowany zrywa ze mną podając bzdurne powody. Rozpaczam okrutnie.

Sierpień.
Dzieci wyjechały na krótkie wakacje do Polski. Ja w tym czasie zawieram absurdalny układ z Nieplanowanym. Sex bez zobowiązań. Znów cierpię go kocham. On się czai, ja próbuję w tym czasie poznawać innych mężczyzn ale bezskutecznie. Żaden nie jest nim.

Wrzesień.
Nieplanowany wraca. Tłumaczy. Chce spróbować. Ja chcę mu dać szansę.
Młode nawet fajnie się aklimatyzują w szkole.

Październik.
Dostaję wypowiedzenie z pracy.
Z Nieplanowanym coraz niefajniej.
Młode na feriach jesiennych w Polsce.

Listopad.
Odkrywam matactwa i kłamstwa Nieplanowanego i zrywam z nim.
Już nie cierpię ale jest mimo to ciężko.
Chcąc sobie z tym poradzić daję hasło na grupę regionalną by wyjść gdzieś i poznaję fantastycznych ludzi. W tym... Kapturnika.
Odgrywam się na Nieplanowanym moją podłą intrygą, która poza satysfakcją daje mi obraz marności tego człowieka.

Grudzień podsumuję za miesiąc :)

poniedziałek, 5 grudnia 2016

dobrze mi

Bo tak.
Bo rosół bulgocze w garnku.
Bo usłyszałam od córki "kocham Cię".
Bo zimno na dworze.
Bo mam przyjaciół.
Bo parę łbów ukręciłam.
Bo jest wizja na lepsze choć już całkiem nieźle jest.
Bo mam szanse spełnić parę swoich fantazji.
Bo mi w tyłek ciepło.
Bo czuję się tu na obczyźnie jak u siebie.
Bo N zanika w mojej głowie i sercu.
Bo M wróciła do Niemiec i znów możemy wisieć godzinami na telefonie.
Bo syn wkrótce przyjedzie.
Bo koniec roku.
Bo...bo :)

sobota, 3 grudnia 2016

koktajl

Co łeb mojej Hydrze utnę to jakiś odrośnie. Wciąż zamieszanie z moją exfirmą, wciąż nie mogą dostarczyć kompletu dokumentów bym mogła zamknąć proces rejestracji i zapomnieć o nich, ciesząc się dobrodziejstwami Państwa Niemieckiego. Zobaczymy na ile wystarczą zastępcze dokumenty jakie dostarczyłam do agencji pracy. Plus komplet dokumentów złożonych w Sądzie Pracy. Oj, będą cyrki, Hydra wciąż podryguje.
Kolejne światełko w tunelu to być może owocny kontakt jaki nawiązałam za pośrednictwem internetowej koleżanki z pewnym urzędnikiem w kwestii przyśpieszenia decyzji o Kindergeld. Nie nastawiam się na spektakularny sukces ale...
Praca. Co chwila dostaję oferty, póki co, nie jest mi to na rękę, do tej pory tylko jedna z ofert tak na dobrą sprawę przyciągnęła moją uwagę. Idę na rozmowę we wtorek i zobaczymy. Jeśli dostanę to, czego i jak, chcę to podejmę.
N w przestworzach. Czy skorzysta z oferty wyciągnięcia go z wirtualnego świata do życia trudno przewidzieć. Znów za dużo o nim przez ten tydzień myślałam i mimo świadomości tego wszystkiego co między nami zaistniało, zatęskniło mi się za nim.