Biję rekordy w długości pobytów w Polsce. A raczej ich krótkości w połączeniu z intensywnością.
Tym razem, teoretycznie, nie miałam dokąd wrócić.
Niby adres mam...niby jakiś budynek, który kiedyś moim domem był mam ale...
Ale teraz to ja w odwiedzinach u Syna byłam! Dorosłego już. Pierwszy raz widziałam moje pełnoletnie już dziecko...jest to swego rodzaju wzruszenie, taki moment sprawia, że człowiek samoistnie pochyla się nad tym co i jak minęło. Chyba w sumie fajnego Człowieka wyhodowałam. To nic, że gdzieniegdzie syfek, że coś się wala. U mnie starej baby też. Żaden problem.
Poświętowaliśmy po swojemu. Sushi i sake. Z moim osobistym synem mogłam pić legalnie alkohol w lokalu!
Załatwiliśmy mnóstwo ważnych spraw.
Wszelkiego rodzaju upoważnienia i tym podobne. Wystartowałam chłopaka ostatecznie w doroslość.
Szkoda tylko, że Jego dorosłość rozpoczyna się rownież koniecznością wystosowania pozwu o podwyżkę alimentów od "ojca" oraz stanięcie z nim twarzą w twarz na sali sądowej. Dlaczego w cudzysłowie? Chyba zapomniał, kiedy Syn ma urodziny, pomijając już, że takie ważne jak przekroczenie progu dorosłości. Mnie też musi pozwać do sądu bo inaczej nie otrzyma pieniędzy z FA. No ale ja Syna i tak utrzymuję a on nie chce mieć z dawcą nasienia żadnego kontaktu.
Szef mnie wyrolował.
Szok. Zwyczajny....nie, żeby mi kuku zrobił ale przemieszał skutecznie moje plany życiowe.
Mianowicie...do szkoły miałam iść za rok. W tym czasie podszkoliłabym język i stanęła finansowo twardo na nogi.
A tu? Proszę...za 2 tyg do szkoły...pewnie, ja się ogromnie cieszę...ale póki nie mam świadczeń rodzinnych od Frau Merkel to ubytek finansowy, który powstanie po rozpoczęciu szkoły to dużo...pominę konieczność utrzymywania Syna w PL, spłatę kredytu oraz brak jakichkolwiek innych wpływów. To i tak jednak lepiej niż zielona trawka, więc teoretycznie nie mam co narzekać.
Dam radę, nie?
JAK ZAWSZE?!
Obieca ktoś...?