środa, 24 sierpnia 2016

nauka chodzenia

Zmiany, zmiany...są nieuchronne. Pogodziłam się już z brakiem uczuć Nieplanowanego, nie zamierzam czekać czy liczyć na to aż mu się odmieni, zaczynam doceniać Jego przyjaźń i nieocenioną wręcz pomoc w wielu sytuacjach, w których być może nie to, że jestem bezradna ale bez Niego jest to o wiele trudniejsze. Nie zamierzam póki co wyrzucać Go z lóżka bo jest fajnie. To nie tak, że On przychodzi, robimy sobie dobrze i wychodzi. Jest poprostu fajnie bez cyrku i udawania. Kolejny mój krok w pracy nad sobą to wygaszenie moich uczuć do Niego, tak, czuję, że nie ma we mnie już tych pokładów emocji, które były jeszcze tydzień temu. Dojrzewam, uwalniam się od samej siebie, co nie znaczy, że nie przyjmę bardzo chętnie dużej porcji czułości od Niego.
Podczas jednego z naszych pierwszych, po rozstaniu, spotkań powiedział, że nie do końca umie się pogodzić z tym, że nie umie odwzajemnić moich uczuć. Dlatego też poinformowałam Go o zmianach w tej kwestii. Ktoś spyta: "a po co?" ano p to i dlatego, że skoro faktycznie ma być to przyjaźń to i On ma prawo mieć świadomość wolności. On był wobec mnie uczciwy więc nie widzę powodu aby coś udawać czy ukrywać.
Być może dziś lub jutro spędzimy z sobą którąś z ostatnich nocy razem, ostatnią no moje dzieci wracają a więc i wolność się kończy. Potem juz tylko moze raz...dwa razy w miesiącu nam się uda lub wcale, mówię o spotkaniach intymniejszych niż wypad z dziećmi na rolki czy lody.


Abstrahując od N. to moje otwieranie się zaowocowało spotkaniem z Dużym. Bardzo spontanicznie i na chwilę tylko w zasadzie. Spotkałam się z jasną głową, bez kombinacji. Jednakże widzę, że nie będę gotowa na krok dalej w kwestii Dużego. Całkiem sympatyczny facet, nie wiem...może nie mój typ a może brak mojej potrzeby nawiązywania jakichś bliższych relacji? Nie odrzuciło mnie od Niego ale też nie przyciągnęło. Tak...właśnie tak obojętnie. Na moje nieszczęście ja się Jemu raczej spodobałam. Myślę, że jeśli delikatnie wyznaczę granicę to zobaczymy co się wydarzy. Tylko czy ja umiem tak pośrodku? Znając potrzeby "wroga" do tej pory umiałam albo uciekać albo rzucać się na główkę.