Częściowo na nie zasłużył. Przez dwa dni lały mu się na głowę wszelkiego rodzaju paskudne złośliwości.
Ale po kolei...
Zjeżył mnie w sobotę okrutnie tym, że się w ogóle odezwał. Przecież tak bardzo pracowałam nad tym by wyrzucić Go z serca, z głowy, w sumie z łóżka było najłatwiej.
Gdzieś między wierszami zarzuciłam Mu, że nie potrafi się komunikować, wykorzystał to jako punkt zaczepny prosząc bym Go nauczyła, chciał rozmawiać.
Jakby diabeł we mnie wstąpił... sterroryzowałam Go do tego stopnia, że w połączeniu z whiskey zaczęłam się obawiać o Jego stan psychiczny. Naprawdę... Pojechałam więc ale nie miałam absolutnie ochoty na rozmowy. Chciałam pić i tańczyć. Znów sìę świetnie razem bawiliśmy. Rozmowę przełożyliśmy na dziś ale...znów we mnie diabeł wstąpił, jednakże tak jak w sobotę mi zwyczajnie nie zależało jak bedzie odbierał moje słowa to dziś częściowo świadomie testowałam Jego odporność i determinację. O dziwo, nie poddał się. Do niemal ostatniej chwili przed spotkaniem nie wiedział co Go może z mojej strony czekać.
Spotkanie przebiegło nam bardzo pokojowo, po Nim widać, że terapia działa albo...albo po prostu tak mu zależy, że...no, że po prostu zaczął się otwierać i mówić o trudnych sprawach.
Nie kłamałam, że nie kocham.
Nie kłamałam, że ufam.
Nie kłamałam, że nie mam dystansu.
Właśnie... zaufanie i dystans...dwie ciężkie sprawy. Zaufanie ze względu na portale zwyczajnie leży. Leży też częściowo przez...obawę przed ponownym porzuceniem.
A dystans? Tak ciężko nad nim pracowałam ostatni tydzień... Szło bardzo dobrze i się rozpędziło. Nie zatrzymam na siłę. Musi samo minąć...
poniedziałek, 5 września 2016
pomyje
Subskrybuj:
Posty (Atom)