niedziela, 2 września 2018

matrix

Sama nie wiem już gdzie jestem, co robię, jak mijają moje dni.
Nie mam pojęcia jak załatwiają się moje sprawy, kto to wszystko ogarnia?
Lipiec i sierpień były miesiącami, gdy musiałam przenieść kilka gór. I wiecie co? Kurde, przeniosłam!
Do obecności PolskiegoSyna przyzwyczaiłam się już, nawet szybciej niż myślałam. Jestem szczęśliwa mając ich wszystkich przy sobie, nie musząc myśleć co się z moim dzieckiem tysiąc kilometrów ode mnie dzieje. Udało się, mimo nieznajomości języka niemieckiego, załatwić dla niego pracę w zawodzie, co prawda na końcu łańcucha pokarmowego, ale zawsze coś. Jest w szoku porównując zarobki tu i w Polsce. Jest w szoku, że idąc na cztery długie dniówki zarabia tyle, co Polak przez cały miesiąc najniższej krajowej. Jest w szoku, że mimo dokładania się nam do czynszu stać go będzie za moment na spełnianie marzeń.
Córcia powtarza klasę, co mnie bardzo cieszy. Nie ma już tego głupiego kursu językowego. Dlaczego głupiego? Pierwszy rok był w porządku, ale żałuję ogromnie, że drugi rok puściłam ich na ten kurs kosztem innych lekcji w szkole. Dużo lepiej by język ogarniali chodząc na normalne zajęcia. Niestety, są w takim dziwnym wieku, że już za duzi, by chłonąć z pasją język z otoczenia, a jeszcze za młodzi, by ambitnie się do tematu zabrać.
"Dzięki" temu, NiemieckiSyn zawalił rok i wyleciał ze szkoły. Ileż to mnie nerwów kosztowało bo pojęcia nie miałam co i jak dalej.... Na szczęście niemiecki system edukacji jest na tyle elastyczny, że młody nie jest przegrany. Wylądował w szkole, w której to samo co teraz zrobiłby w dwa lata zrobi po prostu w trzy. Widzę, że zmiana szkoły bardzo mu się przydała, otwiera się na nowe znajomości i z przyjemnością chodzi do szkoły.
Młoda z kolei zaparła się, zamknięta na ludzi. Postanowiła jednak się uczyć i przynosi całą gamę ocen ze szkoły. Te słabe wynikają z niezrozumienia zadania (a nie spyta bździągwa) albo z jakiegoś innego powodu. Bardzo dobre oceny też przynosi.
A co u mnie? Zmieniłam pracę, zaczynam drugi rok nauki (pierwszy ukończyłam z zadowalającymi wynikami). Mam superanckie autko (co prawda, nie autko moich marzeń jeszcze, ale jest świetne), a starego Zenka dostał PolskiSyn.
Uczucia?
Minęły trzy lata od śmierci Samuraja. Tak cholernie za Nim tęsknię... co z tego, że pojawiają się jakieś wypadki i przypadki po drodze, skoro moja dusza tylko Jego potrzebuje? Śnił mi się kilka nocy temu pierwszy raz od czasu Jego śmierci i obudziłam się z wielką dziurą  w sercu...