poniedziałek, 21 sierpnia 2017

planning

Mam pewne plany, jak każdy zresztą, w sumie, okazuje się, że od zeszłego roku dopinanie planów całkiem nieźle mi idzie, mam nadzieję, że i tym razem wypali.
Pomijam w całym tym moim planningu pojawienie się osoby R. ze względu na to, iż plany powstały jeszcze przed Jego pojawieniem się w moim życiu. A jak to między nami wyjdzie...któż to wie? Ja jestem otwarta na zmiany co prawda ale moja oś póki co jest tam gdzie była.
Dziś był pierwszy dzień w mojej szkole, w zasadzie jeszcze zajęć jako takich nie mieliśmy tylko raczej zapoznanie się ze wszystkim co nas czeka oraz wzajemne poznawanie się w klasie.
Swoją drogą...przeogromnie się cieszę z powrotu do szkoły choć wiem, że lekko, ze względu na bariery językowe, nie będzie.
Ale wracając do głównego tematu to właśnie ukończenie tej szkoły jest w chwili obecnej moim priorytetem, w zasadzie to zakończenie pierwszego roku udanym egzaminem, który mi zagwarantuje już niemieckie wykształcenie w zawodzie, który póki co kocham. Później... później być może zrobię sobie roczną pauzę ale wiem, że mój szef zadowolony to za bardzo nie będzie. To co w nim sobie bardzo cenię to parcie na wykwalifikowaną kadrę, gdyby mógł to wszystkich by do szkoły wysłał.
Oczywiście moja ciągła walka z językiem, którego w żaden cywilizowany sposób się nie uczę bo mam zwyczajnie niechęć do tego, swoją drogą ciekawe czy szef mój pamięta o obietnicy w kwestii pomocy językowej. Tak na marginesie, okazuje się, że w szkole też mamy program do łamania barier językowych i z naszej klasy zgłosiłam się ja i Rosjanka. Ciekawam.
Najbardziej na sercu jednak mi leży plan dotyczący mojego Polskiego Syna. Czeka mnie w październiku wyjazd do Polski, bardzo niechętnie ale muszę tam jechać. W końcu ogarnąć sprzedaż działki (co umożliwi mi pozbycie się tego cholernego kredytu w Polsce), wymówić mieszkanie... no właśnie... Syn Polski po wielu rozmowach i namowach przyjął moją propozycję i zgodził się na emigrację. W Jego zawodzie w Polsce (technik gastronomii) trudno uzyskać dobrą pracę na już po szkole a na studia za bardzo nie ma chłopak pomysłu. Oznacza to krótkie cięcie niestety. Bez pracy i studiów nie czeka Go tam absolutnie nic. Byle do matury i przyjedzie do nas, w końcu będę miała znów wszystkie moje dzieci razem, odzyskamy utraconą przed laty stabilizację i synchronizację, Syn znajdzie jakąkolwiek pracę tutaj na początek i póki się nie usamodzielni (nie daję mu więcej niż rok czasu, żeby nie było)  pomieszka z nami. Bardzo bym chciała, że gdy pozbiera się językowo by też podjął się tu nauki.
W sumie, niewiele tych planów ale może to i dobrze, łatwiej je zrealizować.
A z takich moich osobistych przyjemności i marzeń to czekają mnie dwa ciekawe koncerty, jeden w Krakowie pod koniec listopada (na który jadę z moimi ukochanymi Leszkami) a drugi w grudniu dzień przed urodzinami we Frankfurcie gdzie być może będzie mi towarzyszył R. bo to i Jego ulubiona kapela, chciałabym by jeszcze obecny był wtedy w moim życiu, byłoby bardzo miło z Jego strony.
***
Edit: oczywiście wciąż jak smutny cień ciągnie się za mną naprawa zębów, spędza mi to sen z powiek autentycznie, bardzo się tego wstydzę i nie ukrywam, że odbiera mi to sporą radość życia. Niestety wiadomo, wszystko rozbija się o pieniądze, które w chwili obecnej nie bardzo chcą być przy mnie a tu kolejne wydatki, już dawno obiecane się szykują.

poniedziałek, 14 sierpnia 2017

pętla

Z wiekiem coraz bardziej przekonuję się, że wszystko co się wydarzy złego czy dobrego musi się potem odbijać echem przez jakiś czas i oczywiście energia ta naturalnie musi się wypalić. A być może to tylko ja sama nadaję wydarzeniom takie znaczenie?
Minął rok od mojej emigracji, tej kompletnej, z dziećmi, zamknął się dla mnie cykl przygotowawczy, wszystko było nowe na nowym miejscu. Teraz jestem tu jak u siebie ale ten rok przyniósł mi całe mnóstwo sytuacji w których byłam solidnie testowana ile jeszcze zniosę.
Sam fakt przeprowadzki zresztą to był bardzo ciężki temat ze względu na to, że byłam sama z dziećmi a na pomoc Nieplanowanego nie mogłam liczyć. Nawet gdy prosiłam. A nienawidzę prosić, to poniżej mojej godności. Cios jaki mi potem wbił w serce, w równoczasie z utratą pracy spowodował jednak lawinę szczęśliwych wydarzeń, które na tamtą chwilę wydawały mi się katastrofalne wręcz. Teraz się cieszę, iż wyszło na jaw, że jest dupkiem, choć cena była bardzo wysoka bo usunął mi spod nóg grunt, który tam sam usypał, nie poinformował mnie tylko, że jest to dół na mamuty przysypany jedynie prowizorycznie liśćmi.
Bardzo też się cieszę, że straciłam tamtą pracę, która choć dawała naprawdę dobre pieniądze, lepsze niż teraz, to wykańczała mnie głównie psychicznie i nie była w żaden sposób rozwojowa.
Pamiętam w jak czarną rozpacz po tym wszystkim wpadłam, jak bardzo się bałam, że Smutna Pani znów do mnie przyjdzie i zacznie mnie obmacywać swoimi kościstymi, zimnymi paluchami. Podobno jesteśmy na tyle silni na ile nas wypróbowano, to ja chyba jestem niezniszczalna.
Jednak dzięki temu wszystkiemu mam teraz świetną pracę do której chodzę z radością, ponadto podjęłam naukę. Dziś właśnie był mój pierwszy dzień szkolny w mojej pierwszej niemieckiej szkole.
Co mnie zaskoczyło a czego wcześniej nie było i co powinno mi bardziej docenić siebie to to, że wcześniej, jeszcze parę miesięcy temu, aby zrozumieć dobrze niemieckojęzyczną osobę musiałam się przyzwyczajać dłuższy czas do jej intonacji i ogólnie sposobu mówienia, nie, żeby teraz było tak łatwo bo muszę się skupiać podwójnie ale wiedząc o czym ktoś może do mnie mówić rozumiem prawie wszystko, gorzej jednak z wyartykułowaniem tego co mam w głowie, liczę, że to przyjdzie z czasem "samo" bo uczyć mi się nie chce... Najbardziej żałuję, że nie mam tej lekkości komunikacji z osobami prywatnymi, taka się czuję ograniczona...
...
Dziś był też pierwszy dzień szkolny moich Przesiedleńców, poszli z zupełnie innym nastawieniem niż rok temu i zostałam w sumie zaskoczona bo okazało się, że córka nie powtarza jednak klasy co, sądziłam, że było ustalone. Wyszło teraz, że mimo 2 lat różnicy są w tej samej klasie tylko w różnych oddziałach. Młody nigdy nie mógł przeżyć, że Córka jest tylko o klasę niżej a teraz są w równoległych. Zniósl to jednak wyjątkowo dzielnie bo okazało się, że za wychowawcę ma nauczyciela, którego bardzo lubi, dodatkowo jest lektorem niemieckiego. Córka z kolei ma w klasie swoją, swego czasu, dobrą koleżankę Polkę, więc też zadowolona. Czuję, że to będzie dla nich dobry rok. Dla mnie też zresztą, w zasadzie już od kilku miesięcy czułam, że rok następujący po zamknięciu cyklu emigracyjnego będzie dla nas przełomowy. I niech tak będzie. Niech będzie pięknie.

niedziela, 13 sierpnia 2017

zarządzanie

Dziś wielki dzień był.
Poznaliśmy z sobą nasze dzieci, zaprosiłam R. i Jego stworki na obiad.
Domyślam się, że poznawanie się dzieci w takich warunkach, czyli potomstwo partnera/partnerki to wcale niełatwa sprawa. Na pewno zupełnie inaczej się postrzegają niż dzieciaki poznane na ulicy czy w szkole, tu zostają poniekąd zmuszone do okazywania sobie przynajmniej tolerancji no i gdzieś tam w głowie może pojawiać się pytanie na ile pojawienie się nowej rodziny w tak bliskiej odległości zaburzy dotychczasowy ład.
Moja córka się wycofała, ograniczyła się do wspólnego zjedzenia obiadu po czym zamknęła się w swoim świecie z przyjaciółmi z Polski. Nie chciałam interweniować w trakcie i naciskać by jednak spróbowała Ich poznać bo znam ją na tyle, iż wiem, że to by wcale nie pomogło. Porozmawiałyśmy jednak chwilę szczerze i myślę, że następnym razem będzie lepiej. Syn mój z kolei bardzo ładnie i dojrzale podjął się roli gospodarza i towarzyszył Tysiakom (teraz mi wpadło to określenie do głowy bo ani nie nazwę Ich po imieniu ani nie mogę Ich ciągle bezosobowo jako po prostu "dzieci" określać) podczas gdy my daliśmy nogę by młodzież radziła sobie sama w tej niecodziennej sytuacji.
Najbardziej zależało mi na tym by Tysiaki poczuły sie dobrze bo to przecież One znalazły się w całkiem nowych okolicznościach na nie swoim terenie.
Przeżyli wszyscy.
Pierwsze koty za płoty.
Uff.

sobota, 12 sierpnia 2017

punkty

Zawsze wychodzę z założenia, że nic nie dzieje się bez przyczyny.
R. znam w zasadzie, czy raczej nawiązaliśmy kontakt, już od stycznia.
Poznaliśmy się wtedy też oczywiście na portalu randkowym i nawet złapaliśmy się na FB ale po króciutkim czasie kontakt się urwał a ja wyrzuciłam Go ze znajomych pewnie bez większego żalu bo absolutnie tego nie pamiętałam. Zresztą, nawiązywałam wtedy kontakty wirtualne z wieloma mężczyznami ale nad żadnym nie potrafiłam pochylić się na dłużej i zawsze kończyłam kontakt bez zastanawiania się albo kontakt zamierał samoczynnie.
Możnaby się zastanawiać dlaczego teraz ponownie podjęte rozmowy tym razem zaowocowały czymś... no sama nie wiem czym bo przecież wszystko in progress z tendencją rozwojową. Wiem natomiast dlaczego wtedy z mojej strony nie było większej chęci podtrzymywania korespondencji czy pójścia krok dalej. Ja zwyczajnie w świecie nie byłam gotowa. Wciąż jeszcze w jakiś sposób rozżalona po fatalnym rozstaniu z Nieplanowanym, wtedy bez pracy i w sumie większego pomysłu na siebie, poza tym wszystkie moje potrzeby społeczne zaspokajało moje Vegas czyli utworzone w listopadzie stadko. Wtedy nie byłabym w stanie dać komukolwiek od siebie niczego dobrego. I dobrze się stało bo gdybyśmy wtedy pociągnęli temat, R. spotkałby się raczej z chłodną ścianą obarczoną jeszcze kompleksami i strachem o przyszłość.
Co mnie najbardziej w relacji z Nim zaskakuje?
Brak motylków w brzuchu.
Właśnie tak. Nie ma tego tajemniczego buzowania, które każe się skupić raczej na stronie erotycznej związku. Nie ma u mnie stroszenia piórek czy potrzeby robienia czegoś wyjątkowego być może ponad własne siły.
Nie pojmuję jak się to dzieje i dlaczego ale wiem jedno, bardzo Go potrzebuję. Czasem zastanawiam sie nad stanem mojego umysłu bo nie wiem czy płata mi figle czy naprawdę w trybie eskpresowym przeszłam do trybu "kocham". Tak po prostu. Sama Jego obecność, nawet ta wirtualna, wszak dzielą nas kilometry, sprawia, że czuję się wypełniona samą sobą, czuję się lepsza, bardzo ale to bardzo spokojna i szczęśliwsza niż zwykle.
Wiem, że ma jeszcze sporo tajemnic, których wyjawienia mogę się nie doczekać ale jakie to ma na dobrą sprawę znaczenie? Liczy się dla mnie to jak bardzo jest obecny, jak się do mnie odnosi, szacunek, którym mnie obdarza oraz poczucie, że mu na mnie zależy i pamięta o mnie zawsze, nie tylko gdy mu się przypomni, że kobieta jednak jest lepsza w zaspokajaniu potrzeb seksualnych od ręki.
Kto mnie zna, ten wie, że ja lubię jasne sytuacje a sytuacja z Nim jest wyjątkowo klarowna. Przy całej tej historii zapomniałam o czasie jakim jesteśmy ograniczeni bo mam wrażenie, że może nie to, że znamy się jak łyse konie od dawna ale nie ma zaskoczeń jeśli chodzi o gusta czy poglądy.
Tu muszę wspomnieć, że R. jest imiennikiem samuraja a tylko z samurajem do tej pory przydarzyło mi się coś takiego i też to był tryb ekspresowy. To właśnie przy samuraju odkryłam, że my musieliśmy się kochać przez wieki.
I tu z R. mam to samo wrażenie, że kocham Go od zawsze tylko gdzieś mi się zgubił. I gdy się odnaleźliśmy to odnalazłam Go z tym moim pradawnym uczuciem, które już nie wymaga motylków świadczących poniekąd o niepewności, jest natomiast totalnie absurdalny komfort psychiczny.
Nie wiem do czego to nas doprowadzi, R. wyraził niepokój (to co mnie na początku martwiło), że kiedyś nam zaczną kilometry przeszkadzać, ja osobiście widzę tylko dwie możliwości z których ten dyskomfort może wyniknąć. Albo się sobą znudzimy i bez sensu będzie latać w jedną czy drugą stronę albo będzie trudno nam tak wciąż osobno mając świadomość, że przecież można razem.
Żeby nie było, że doszczętnie oszalałam, doskonale zdaję sobie sprawę, że wszystko może się wydarzyć. Że możemy się rozstać, że możemy spędzić resztę życia razem. Obie możliwości są wysoce prawdopodobne. Bo jednak, mimo wszystko ja sobie nie potrafię wyobrazić bujania się latami i każde gdzieś sobie w przestrzeni kosmicznej. Choć i tego wykluczać nie powinnam.
Szczerze to obydwoje jesteśmy i szaleni i odważni równocześnie ale to chyba jest z sobą ściśle powiązane.
Sami zapracujemy na to, co wydarzy się za jakiś czas.
Cokolwiek się jednak nie wydarzy to spotka nas to co dla nas najlepsze.

poniedziałek, 7 sierpnia 2017

klon

Po całym tym zamieszaniu, R. stwierdził, że tak nie można i lepiej byśmy się rozstali zanim będzie za późno by obyło się bez strat w ludziach. Przyjaciele jak najbardziej.
Nie powiem...zasmuciło mnie to ale przyjęłam do wiadomości. Gdy już sobie to wyjaśniliśmy nastąpił zupełnie nieoczekiwany zwrot akcji, zamiast się od siebie oddalać to jeszcze bardziej odsłoniliśmy swoje miękkie podbrzusza.
W sumie to żal mi Go trochę było bo czułam jak się miota i mimo teoretycznie rozsądnej decyzji to żałuje tego kroku w tył.
W zasadzie mając tę wiedzę czułam się silniejsza i jakaś pewna, że wszystko będzie ok.
We mnie też się naturalnie kotłowało ale musiałam Go trochę podręczyć, nie byłabym sobą a zwyczajnie chciałam się jeszcze bardziej upewnić. Wczoraj nadarzyła się nam spontaniczna okazja do spotkania. Urzekł mnie tym, że zwyczajnie przyjechał. Mamy spory kawałek do siebie. Nie przyznał mi się, nawet w sumie nie pytałam, z jakim nastawieniem jechał ale przywitaliśmy się jakby nic nie zaszło. I pojawił się ten pstryk u mnie. Rzadko trafiam na naprawdę ciekawych mężczyzn, którzy jeśli im na czymś zależy to zwyczajnie się o to starają.
To było spotkanie, którego potrzebowaliśmy a ja w pewnym momencie uświadomiłam sobie, że się zwyczajnie zakochałam. Zasadniczo niewinny pocałunek, którym mnie obdarzył, wywołał we mnie tę falę emocji jakich dawno nie czułam. Poczułam jak mi szumi w uszach a oczy zachodzą mgłą, która nie chce zejść. Czuję się przy Nim tak dobrze jakbym czuła się przy samej sobie. Wiele nas łączy, mamy bardzo zbliżone poglądy i podobne poczucie humoru. Lubię patrzeć na tę Jego roześmianą mordkę i spokojne oczy za którymi kryje się ogień.
Jakkolwiek nasz pierwszy seks był super to to, co wczoraj zaszło... trudno mi to opisać słowami bo zwyczajnie przestałam rejestrować co się dzieje.

W pierwszym wpisie wspominałam o moich obawach dotyczących ewentualnej przyszłości gdyby się zdarzyło tak, że zaangażujemy się na tyle by się posunąć krok dalej.
Każde z nas ma dokładnie TAKIE SAME zobowiązania rodzinne, pracę i otoczenie w którym się dobrze czuje. Byłby problem... ale teraz gdy przepadłam, gdy wiem, że to właśnie Jego chcę coraz bardziej poznawać i zbliżać się to nagle się rozmyło. Nie, żeby problem zniknął ale wiem, że JEŚLI doszłoby do czegoś dalej to jeśli obie strony są zainteresowane i w miarę elastyczne to uda się wypracować kompromis.
Żebyśmy się dobrze rozumieli, drogi Pamiętniczku, nie układam sobie z Nim życia (nie jestem wariatką choć kota mam) ale chcę wiedzieć co będzie dalej. I wcale się nie boję.
Kapturnik kiedyś powiedział, że mnie bardzo trudno będzie znaleźć odpowiedniego mężczyzne bo mam bardzo wysoko podniesioną poprzeczkę, inteligencja, humor, komunikacja i dobry seks i to jeszcze tu na obczyźnie.
Okazuje się, że tacy mężczyźni istnieją. I nie, nie zatrzymam Go sobie z wyrachowania. Jest słodki, inteligentny, dzielny (pominę argumenty), umie rozmawiać. No i ten boski seks...

sobota, 5 sierpnia 2017

krok w tył

Wieczór zapowiadał się całkiem fajnie, R. zapowiedział, że postara się aby był miły. Fajnie.
W sumie już od wejścia mnie z lekka zirytował bo zastrzegałam wcześniej, że będąc po pracy nie bardzo mam ochotę na amory tylko zwyczajnie muszę odpocząć i wyrzucić pracę z głowy. Chyba niechętnie przyjął to do wiadomości ale jednak.
To co się wydarzyło później...
Widziałam już tylko jak odpływa, zaczyna się trząść, nie panuje nad ruchami, cały oblany potem, mówi nieskładnie, źrenice powiększone.
Nosz kurwa mać! Co tu się właśnie....? Zaczął mnie dotykać tak jak sobie t3go nie życzyłam, w ogóle sobie w tym momencie nie życzyłam Jego dotyku! Wpadłam w panikę i zaczęłam drążyć co zażył. Zaprzeczył, że w ogóle cokolwiek. Szok.
Po tym kłamstwie podjęłam decyzję o ewakuacji bo nie miałam pojęcia co wziął i jak się sytuacja rozwinie. Przez moment rozważałam wezwanie karetki ale z pewnych powodów odpuściłam i ze strachem opuściłam  mieszkanie.
Wkurwiona i głodna bo kiełbaski zostały na grillu.
No nic... czekała mnie długa droga do domu ale musiałam się komuś wygadać i uratowałam resztki wieczoru jako sierotka przygarnięta przez Pornolke.
R. zorientował się o braku mojej obecności po dwóch godzinach zupełnie nie rozumiejąc dlaczego sobie poszłam.
Długo w noc jeszcze rozmawialiśmy i zostało wyjaśnione, że to silne środki przeciwbólowe w dużej dawce plus brak snu plus alkohol.
Ok. Przyjmuję to wytłumaczenie.
Jednak absolutnie nie przyjmuję do wiadomości Jego postawy po tym wszystkim.
Rozżalony, że zostawiłam Go w takim stanie zamiast się zaopiekować (sic!), można powiedzieć, że zawiedziony moją postawą. Że wszystko byłoby lepsze (nawet karetka) od tego, że wyszłam.
Chyba gdzieś zgubił jaja po drodze przy tym cholernym Tramadolu albo coś Mu się jeszcze do końca nie odblokowało jeśli wydaje Mu się, że jeżeli ktoś to ja powinnam odczuwać zażenowanie.
Po deklaracji, że się zakochał nie zauważyłam jakoś skruchy w Jego słowach tylko rozżalenie, że nasza znajomość tak krótko trwała.
Serio? Facetowi zależy i się żegna?
A gdzie rekompensata? Gdzie staranie naprawy?
Krok w tył.

środa, 2 sierpnia 2017

pieriestrojka mózgowa

Zostałam ostatnio zapytana czy szukam kogoś na stałe czy tylko dla zabicia czasu i jakkolwiek udzieliłam szczerej odpowiedzi to pytanie to nie dawało mi spokoju przez jakiś czas.
Długi czas po historii z Nieplanowanym obiecałam sobie, że nie szukam nikogo a już na pewno nie kogoś na stałe. Przygód stricte erotycznycn też nie szukałam bo jest to dla mnie zwyczajnie bez sensu. Totalnie nie moja bajka.
Choć gdzieś tam po cichu marzyłam, że znajdzie się w końcu ktoś kto dostanie bilet do mojego świata to jednak absolutnie nadwerężone zaufanie negowało tę potrzebę skutecznie.
Panował i w zasadzie wciąż panuje nade mną strach, że jeśli poznam kogoś to okaże się, że znów ktoś się mną ewidentnie bawi czy zwyczajnie sam nie wie czego chce.
Wciąż się boję jak jasna cholera ale zmuszona jestem w końcu przyznać się sama przed sobą, że zwyczajnie fajnie by było z kimś być i to nie dlatego żeby nie być samą tylko dlatego by być z kimś z kim będzie mi lepiej niż samej.
Kogo i po co więc potrzebuję?

Kogoś kto zna swoją realną wartość bez jej zaniżania czy zawyżania, postrzeganie tego jest oczywiście bardzo relatywne ale nie do końca.

Kogoś kto wie czym jest szacunek, zaufanie, wzajemne wsparcie, budowanie czegoś razem, patrzenie razem do przodu a nie tylko na siebie wzajemnie.

Kogoś komu do pełni szczęścia nie wystarcza tylko jeść, spać i pieprzyć się.

Kogoś kto umie rozmawiać, chce się rozwijać, ma swoje pasje i jest pragmatyczno-liberalny

A jak już kogoś takiego znajdę to co wtedy?
To wtedy poza zakochaniem się pojawi się Miłość. Taką mam przynajmniej nadzieję.
Chcę być z kimś bez zastanawiania się kiedy sobie ode mnie pójdzie bo... bo coś tam, chcę znów razem budować, móc ufać i zasługiwać na zaufanie, chcę się razem zestarzeć i mieć z kim dzielić się sukcesami i radościami. Smutkami też ale na ich obecność raczej nie liczę.
Chcę w końcu kolejnej przystani na której mogę zacumować i budząc się przy wybranym móc z całego serca życzyć jemu udanego dnia a wieczorem podzielić się wszystkim. Bo tylko wtedy gdy się dzieli to się mnoży.

I udzielając prostej odpowiedzi to tak, chcę się z kimś związać na stałe. Nie na tydzień, miesiąc czy rok. Wiadomo jednak, że nie da się z góry założyć jak dana relacja się potoczy (bo mimo wszelkich prób może zwyczajnie nie wyjść) to chciałabym mieć ten komfort poznawania kogoś właśnie ze świadomością, że ktoś pragnie podobnie. Jestem twardo przekonana, że w innej sytuacji moje uczucia, cały mój żar jaki w sobie noszę nie znajdą ujścia tylko będą przeze mnie bardziej lub mniej świadomie kontrolowane.

wtorek, 1 sierpnia 2017

klik

Chyba już powinnam się przyzwyczaić do tego, że moje życie choć tak bardzo prozaiczne wciąż obfite jest w różnego rodzaju zaskoczenia. I te fajne i te niefajne. Wiadomo.
Nie mam dla Niego pseudonimu, może przyjdzie z czasem. W sumie trudno mi Go w jakikolwiek normalny sposób zdefiniować.
Wziął się z czeluści jednego z portali wyłonił stosunkowo niedawno i poszła lawina.
Przeszedł nieświadomie kilka sit, którymi kieruję się decydując się na podjęcie kontaktu, poza tym urzekł mnie swoją naturalnością i otwartością.
W sumie to mam trochę żalu do siebie, że zadziałałam tak szybko ale z drugiej strony nie żałuję. Zresztą... kto mnie zna, ten wie, że jeśli ja się na coś zdecyduję to musi być działanie natychmiastowe, inaczej nie byłabym sobą, zwyczajnie... lubię jasne sytuacje. Ale może powinnam się trochę nad sobą zastanowić i czasem zahamować.
Nasze pierwsze spotkanie musiało zostać odwołane ze względu na moją pracę i w sumie stało to troszkę pod znakiem zapytania kiedy uda się kolejne ustalić a nie chciałam przeciągać kontaktu wirtualnego bo mnie to zwyczajnie nudzi i irytuje a jestem niemal pewna, że przestałabym się interesować bo by mnie to zmęczyło. Mogę się naturalnie mylić ale tego już się ne dowiem.
Spotkanie udało się jednak szybko zorganizować i od pierwszej chwili wiedziałam, że to będzie udane spotkanie. Jak wspomniałam wcześniej, jest bardzo naturalny, zero zmanierowania, sztucznej uprzejmości. Taki trochę myślę dinozaur ale w tym dobrym sensie. Ani przez chwilę nie czułam się zmęczona Jego obecnością co jest bardzo dziwne w moim wydaniu bo ja jeśli już ostatecznie podejmę decyzję o spotkaniu się z kimś to delikwent przy bliższym poznaniu raczej dużo traci w moich oczach. Nie nastawiałam się absolutnie na nic. Ot, chyba chciałam mieć to z głowy żebym sobie sama potem nie wyrzucała, że coś mogłam przeoczyć. Było pogadane, pośmiane, fajna luźna atmosfera. Przetargałam potem biedaka po moim ukochanym Miasteczku Wygnańczym i ostatecznie wylądowaliśmy w mojej ulubionej knajpie na piwie. Szczerze to mogłabym tak spędzić tę noc do samego rana ale niestety obowiązki zawodowe nie pozwalały i przyszedł czas pożegniania.
Teraz z perspektywy widzę, że już wcześniej się czaił ale zwyczajnie wziął mnie i pocałowałbył. No zaskoczył mnie kompletnie ale może w końcu czas dorosnąć i przyzwyczaić się, że ludzie tak robią.
Moje lekkie zawstydzenie minęło następnego dnia, który spędziłam u Niego.
W zasadzie jak też zwykle ze mną bywa... pojechałam tam bardzo chętnie a jednocześnie wbrew sobie. Przez moją rudą łepetynę zdążyło się już przekotłować tysiąc myśli, chyba po równo na tak i na nie.
Zaczynać związek od seksu? Ale zaraz, kto mówi o jakimkolwiek związku? Spotkać się na sam seks? Bez sensu, wolę sobie sama dobrze zrobić. Przynajmniej efekt końcowy zawsze taki sam i pewny na 100%. I choć z góry zastrzegłam, że tego i w taki sposób nie chcę to nie wiem czemu chciałam oszukać samą siebie. Wyszło to zresztą tak naturalnie.
Ale szczerze? Gdyby nie Jego postawa, zainteresowanie tym co mam w głowie i umiejętność rozmowy pomieszana ze szczerością to zwyczajnie dostałby w ryj i skończyło się kopytkowanie. Nawet jakbym miała w środku nocy wracać do domu.
Jeśli o seks idzie to też zaskoczenie. Pozytywne rzecz jasna. Jak na pierwszy (i chyba drugi czy trzeci albo czwarty raz w ciągu) to było genialnie. Trudno posądzić Go w tej kwestii o egoizm. Rozpraszało mnie jedynie moje zmęczenie, które odebrało sporą część przyjemności. No i dystans.
Ja nie wiem czego mnie tak skonstruowano, że nie umiem tak bez uczuć poczuć wszystkiego co poczuć powinnam. Ale z drugiej strony jak tu mówić o uczuciach skoro się nawet porządnie nie znamy. Opieram się jedynie na intuicji i zachowaniu wobec mnie.
Pomijając szczegóły techniczne nadszedł poranek, wspólne śniadanie na mieście i głębsza rozmowa. Z typu tych, które pokazują miękkie podbrzusze i pozwalają "przeciwnikowi" zajrzeć trochę głębiej, tam gdzie nie wszystkim się na to pozwala. Żal mi było odjeżdżać bo to był bardzo dobrze spędzony czas.
I byłoby fajnie wszystko gdyby nie świadomość pewnych rzeczy ale to nie czas na to by je oglądać jakoś dokładniej.
Faktem jest, iż choć może bym nie chciała to chyba gdzieś od konika wykupił bilet na zwiedzanie bo czuję jak się gdzieś tam po mojej łepetynie plącze.
Jednak póki co....ciekły azot.