Sama nie wiem już gdzie jestem, co robię, jak mijają moje dni.
Nie mam pojęcia jak załatwiają się moje sprawy, kto to wszystko ogarnia?
Lipiec i sierpień były miesiącami, gdy musiałam przenieść kilka gór. I wiecie co? Kurde, przeniosłam!
Do obecności PolskiegoSyna przyzwyczaiłam się już, nawet szybciej niż myślałam. Jestem szczęśliwa mając ich wszystkich przy sobie, nie musząc myśleć co się z moim dzieckiem tysiąc kilometrów ode mnie dzieje. Udało się, mimo nieznajomości języka niemieckiego, załatwić dla niego pracę w zawodzie, co prawda na końcu łańcucha pokarmowego, ale zawsze coś. Jest w szoku porównując zarobki tu i w Polsce. Jest w szoku, że idąc na cztery długie dniówki zarabia tyle, co Polak przez cały miesiąc najniższej krajowej. Jest w szoku, że mimo dokładania się nam do czynszu stać go będzie za moment na spełnianie marzeń.
Córcia powtarza klasę, co mnie bardzo cieszy. Nie ma już tego głupiego kursu językowego. Dlaczego głupiego? Pierwszy rok był w porządku, ale żałuję ogromnie, że drugi rok puściłam ich na ten kurs kosztem innych lekcji w szkole. Dużo lepiej by język ogarniali chodząc na normalne zajęcia. Niestety, są w takim dziwnym wieku, że już za duzi, by chłonąć z pasją język z otoczenia, a jeszcze za młodzi, by ambitnie się do tematu zabrać.
"Dzięki" temu, NiemieckiSyn zawalił rok i wyleciał ze szkoły. Ileż to mnie nerwów kosztowało bo pojęcia nie miałam co i jak dalej.... Na szczęście niemiecki system edukacji jest na tyle elastyczny, że młody nie jest przegrany. Wylądował w szkole, w której to samo co teraz zrobiłby w dwa lata zrobi po prostu w trzy. Widzę, że zmiana szkoły bardzo mu się przydała, otwiera się na nowe znajomości i z przyjemnością chodzi do szkoły.
Młoda z kolei zaparła się, zamknięta na ludzi. Postanowiła jednak się uczyć i przynosi całą gamę ocen ze szkoły. Te słabe wynikają z niezrozumienia zadania (a nie spyta bździągwa) albo z jakiegoś innego powodu. Bardzo dobre oceny też przynosi.
A co u mnie? Zmieniłam pracę, zaczynam drugi rok nauki (pierwszy ukończyłam z zadowalającymi wynikami). Mam superanckie autko (co prawda, nie autko moich marzeń jeszcze, ale jest świetne), a starego Zenka dostał PolskiSyn.
Uczucia?
Minęły trzy lata od śmierci Samuraja. Tak cholernie za Nim tęsknię... co z tego, że pojawiają się jakieś wypadki i przypadki po drodze, skoro moja dusza tylko Jego potrzebuje? Śnił mi się kilka nocy temu pierwszy raz od czasu Jego śmierci i obudziłam się z wielką dziurą w sercu...
we wrzątku kąpana
niedziela, 2 września 2018
matrix
środa, 2 maja 2018
niebytność
Oj dawno mnie tu nie było, w sumie tyle się działo a pisać nie bardzo mam o czym, więc może zrobię krótkie podsumowanie.
Porażki-0. Tyle dobrego.
Potknięcia- poza chronicznym lenistwem i niechęcią do nauki oraz przelotnymi znajomościami z ludźmi, którzy nawet jako kandydaci do kandydatów na kandydatów się nie nadają, nic niezwykłego się nie działo.
Sukcesy?
No chyba tu mam więcej do opowiedzenia, choć trudno mi może to jakoś bezstronnie ocenić.
Przeżyłam już prawie cały pierwszy rok nauki. Z całkiem niezłymi wynikami, częściowo wspieranymi przez ściągi ale nie ze względu na brak wiedzy tylko słownictwa, poczułam się po prostu przeciążona. Z egzaminu praktycznego otrzymałam najwyższą ocenę no ale teraz przede mną 3 egzaminy pisemne a ja mam wrażenie, ze nawet po polsku nic nie umiem. Jakoś to przetrwam, tylko jak? O sukcesie szkolnym bedę mogła napisać dopiero za jakiś miesiąc jak to wszystko się skończy.
Zawodowo? Tu bardzo fajnie, w pracy mnie doceniają, liczą się z moim zdaniem (oczywiście w zakresie moich (nie)kompetencji) no i rozpaczają okrutnie, że od nich odchodzę. Idę sobie tam, gdzie w spokoju będę mogła się dalej uczyć i nie wychodzić z pracy zmeczona jak koń po westernie. Wiem, że będę za nimi tęsknić bo tam się można wielu nowych rzeczy nauczyć ale teraz potrzebuję przeznaczyć więcej czasu na teorię, z czasem też będę musiała odbyć praktyki zewnętrzne i stawiam na szpital.
Sukces rodzinny.
Udało mi się moją starszą, bojaźliwą siostrę w końcu namówić na wyjazd do opieki. Znalazła się ona w sytuacji lekko bez wyjścia i nie ukrywam, że moja siła przekonywania miała ogromny wpływ na jej ostateczną decyzję. Trzymam za nią kciuki, bo w momencie dokonywania przeze mnie tego wpisu jedzie, jak to ona określiła w "wielkie nieznane".
Drugi sukces, a raczej sukces połowiczny.... już za 3 tyg jadę do Polski odebrać mojego najstarszego syna, który się do nas na stałe przeprowadza a w Polsce też nie bardzo są dla niego jakieś perspektywy. Znów będę miała tych, których kocham, razem!
wtorek, 16 stycznia 2018
spoko
W sumie facet ok, tylko jakiś przytępawy, czasem miałam wrażenie, że on nie rozumie co ja do niego mówię. No i przeklina trochę za dużo. I nie wiem czy to go nie eliminuje, a może ja zwyczajnie znów za dużo wymagam. Całuje za to bosko. I do niczego więcej nie doszło, bo raz, że nie chciałam, a dwa nawet gdybym chciała to mam okres. Zresztą, znudziło mnie budowanie czegokolwiek od dupy strony. Czy mnie jakoś zauroczył? Pojęcia nie mam póki co, jest inny w obejściu niż mężczyźni, których znam, tylko czy to plus czy minus, sama nie wiem, a może jak odeśpię to popatrzę inaczej.
poniedziałek, 15 stycznia 2018
sobota, 13 stycznia 2018
fresh
Już dawno przestałam się zrażać "niepowodzeniami" na portalach i zwyczajnie grasuję sobie dalej, choć od jakiegoś tygodnia nie zaglądam tam wcale bo jakoś nie interesuje mnie co inni mają do powiedzenia. Mój czas sieciowy absorbuje Ktoś poza portalem. Ktoś, kto ze mną zwyczajnie rozmawia, bez wypytywania mnie o szczegóły rodzinne czy intymne. Spotykamy się w poniedziałek, ja nawet nie pamiętam gdzie On mieszka, bo jak tylko przenieśliśmy się na WhatsAppa to skasował konto na badoo. Nie wydaje się desperatem, który napotykając ofiarę oddaje się jej w zupełności. Pojęcia nie mam co o Nim myśleć, martwię się tylko trochę, że spotkanie zweryfikuje na minus. Nie żebym ja była zdesperowana, bo absolutnie nie, ale to są zwyczajnie niezręczne sytuacje.
Mogę na razie ocenić na podstawie naszych rozmów:
Wady:
- praca w systemie jeszcze bardziej upierdliwym niż moja bo tylko poniedziałki wolne i mieszka daleko.
Zalety:
- praca, wykonuje zawód, który kocha i który ja sobie osobiście cenię (kucharz!),
- równolatek (pół roku starszy),
- dzieci brak,
- nie pali,
- lubi sushi.
Dalsza relacja pojutrze.
sobota, 23 grudnia 2017
czarne albo białe
Było, i owszem. Zdecydowanie lepiej, niż z nim, ubawiłam się z jego znajomymi, których po cichaczu ściągnął, chyba po to, by sobie mnie obejrzeli. Niby wszystko poprawnie i nawet w pijackim amoku się pocałowaliśmy, a całuje bardzo fajnie, to po wszystkim zaczęłam odczuwać zbyt duże parcie na to spotykanie się. Nie ma nic złego w spotykaniu się oczywiście, ale ciągłe podkreślanie, że on chce mnie bardziej poznać wystraszyło mnie. Nie tylko to zresztą. Ma dzieci, no ja też mam, ale jego cą po prostu maluchami. Ja wyrosłam z takich dzieci i trudno mi się postawić w takiej roli. A może ja zwyczajnie bez uczuć jestem. Sam fakt posiadania dzieci mnie nie odstrasza ale fajnie gdyby były w wieku zbliżonym do moich. Tak sobie myślę, że gdyby to był mężczyzna, który naprawdę zrobił na mnie wrażenie i podświadomie czułabym, że to ten, to i nawet wiek dzieci nie miałby znaczenia.
Wczoraj cała akcja się zakończyła, bo się zwyczajnie obraził i usunął mnie ze znajomych na FB, gdy powiedziałam, że ja chyba nie jestem gotowa na nic nowego. No cóż. Każdy ma wybór.
czwartek, 14 grudnia 2017
jutro
Jutro kolejna randka z Drwalem.
Drwal bo tak wygląda i nie było to tylko moje pierwsze skojarzenie, Madzia też go tak nazwała.
Tzn., randka może pierwsza, bo nie wiem czy to pierwsze spotkanie można tak nazwać. Bardzo ciekawa jestem jak to będzie :)
sobota, 9 grudnia 2017
40
Minęło.
Nawet nie bardzo miałam czas się zastanawiać co to naprawdę dla mnie oznacza, a już w ogóle nie myślałam o tym by zrobić jaką okrągłą imprezę.
Zrobiłam sobie prezent jednak, trochę wbrew własnej woli ale byłam bardzo ciekawa co się wydarzy.
No i się wydarzyło to, że poznałam bardzo ciekawego mężczyznę.
Trudno, po jednej randce i tygodniu rozmów na komunikatorze określić, jaki on naprawdę jest, ale chyba ma dużo tego, czego mi trzeba. Ciepły, wesoły, duży, lubi sushi, żołnierz z ponad 20letnim stażem, ma ciekawe zainteresowania(no może poza wędkarstwem, bo tego to ja nie ogarniam), co ważne bardzo dla mnie to woli północ od tropików, no i gust muzyczny bardzo zbliżony. Nie ukrywa zainteresowania po tym spotkaniu, no i... chce się nauczyć trochę mówić po polsku 😁
sobota, 4 listopada 2017
sprawiedliwość
Zasadniczo nie jestem osobą mściwą ale to co mnie dziś spotkało wywołało moją dziką satysfakcję i poczucie sprawiedliwości.
Jaki jest ojciec moich dzieci a mój eks przypomnę tylko. Jestem ponad 10 lat po rozwodzie a w tym czasie zdaje się tylko przez dwa lata płaci na utrzymanie dzieci naprawdę śmieszne kwoty, czego i tak zaprzestał a utrzymanie dzieci pozostało moim jedynym obowiązkiem a potem zaczęło się dokładać Państwo polskie. Nie inaczej rzecz ma się z wychowaniem dzieci. Są tylko moje. Tylko ja je wychowuję i próbuję zrobić z nich ludzi. Myślę, że nawet całkiem dobrze mi idzie ale to zweryfikuje oczywiście Czas.
Po emigracji przestały się moim dzieciom należeć pieniążki z Funduszu Alimentacyjnego, więc dalej otrzymuje je tylko najstarszy Syn polski, póki jest w Polsce i się uczy, rzecz jasna.
Jak mniemam, ex mój cały w skowronkach, że już nie musi "płacić" a raczej dług się nie pogłębia.
No i zonk.
Zostały mi przyznane Alimenty od Państwa niemieckiego gdyż tu zmieniły się przepisy i mogą je otrzymywać dzieci do 18 roku życia jeśli się uczą, rzecz jasna. To się chłopina zdziwi jak sięzorientuje, że dług zaczął się trzykrotnie szybciej pogłębiać.
Wcale ale to wcale mi go nie żal.
I nie zamierzam informować.
Choć być może już wie bo tydzień temu otrzymałam z Urzędu d.s. Alimentów telefon z zapytaniem o adres "pana taty".
Sprawiedliwość istnieje.
środa, 11 października 2017
zbieranie
Zbieranie się do kupy to ciężka robota.
Wróciłam niedawno do domu z "urlopu" w Polsce. Nie dość, że krótki to irytujący.
Już pominę ogromną głupotę z mojej strony i fakt z kim w łóżku się znalazłam (mimo wszystko spokojnie, znamy się 20 lat) to dowiedziałam się dużo fajnych rzeczy o sobie a jakie opowiada o mnie, już od ponad 10 lat były, mąż.
Między innymi, że handlowałam i zażywałam narkotyki a do Niemiec uciekłam bo byłam zamieszana w morderstwo, nieźle co?
***
Jak mi ciężko było Syna polskiego zostawić w tej ponurej rzeczywistości. Ja wiem na 100%, że On tak jak i ja rozwinie tu skrzydełka, że Jego młode serduszko nie będzie obciążone już troskami. Kurde, przed okresem nie jestem tylko w trakcie a ryczeć mi się chce.
Zuch szykuje się do matury i zdał właśnie egzamin teoretyczny na prawko. Teraz czekamy na praktykę. I byle do maja!
Bożeżtymój, ja ciągle tylko odliczam byle do...byle do... i w końcu wychodzi byle jak.
Czuję Smutną Panią. Czai się gdzieś za rogiem, daleko bardzo jeszcze co prawda ale sam fakt, że nasuwa mi się ona czasem na myśl powinna u mnie wyostrzyć zmysły. Odcięłam się troszkę od ludzi i zaniedbałam wiele rzeczy, które teraz na gwałt naprawiam co sprawia, że mam jeszcze mniej czasu niż dotychczas. Ale to chyba dobrze. W końcu zaczęłam się angażować w szkołę i nawet sprawia mi to satysfakcję. Znajduję też czas dla dzieci tak by poczuły się ważne.
Nie zmienia to jednak faktu, że ostatnio skupić się zupełnie nie mogę. Moje myśli wciąż odpływają gdzieś nieproszone, funkcjonuję w jakimś innym wymiarze.
***
Z facetami spokój.
Holenderski pozostaje w delikatnym kontakcie, Niemieckiego spławiłam bez żalu. Nowych znajomości nie nawiązuję. Doszłam ostatnio do wniosku, że to byłoby bez sensu komukolwiek zawracać teraz głowę i mieć dla niego tak malutko czasu. Nic bym nie zbudowała a ostatni pseudozwiązek mnie w tym upewnił.
***
Czuję się zagubiona. Chcę mieć w końcu rodzinę w całości, to mnie dominuje i tak bardzo za tym tęsknię bo to moja okazja byśmy sobie wszystko zrekompensowali.
***
Za rok moja jedyna siostrzenica wychodzi za mąż. Chyba nawet nie będę miała parcia by kogoś zabierać. Chyba, że...
poniedziałek, 2 października 2017
karuzelka
Mówi się, że samotne kobiety to desperatki i nawiązują kontakty tylko i wyłącznie w celu wyłonienia ewentualnego kandydata na kandydata.
Błąd.
To mężczyźni są bardziej zdesperowani a co za tym idzie wyrachowani.
Chora jestem i w związku z tym spędzam cały dzień w łóżku nie mając siły na cokolwiek, więc kręcę sobie kółkiem na gg.
Napomknę tylko, że mam cudowny urlop, który spędzam w Polsce, i jedyny plus taki, że mogłam wyściskać Syna Polskiego i spędzę z nim trochę czasu a jutro Ojciec mój osobisty dostanie ochrzan stulecia, ale to na inną opowieść.
No więc co z tym gg?
Ja nie zaczynam pierwsza rozmowy, nie czuję takiej potrzeby, zwyczajnie bawi mnie patrzenie gdzie naszych wywiało.
Bardzo rzadko odpisuję, z tego samego powodu, bo mi się zwyczajnie też nie chce.
Pominę panów z góry proponujących wirtualne zabawy lub mających sugerujące to avatary.
Rzadko odpowiadam komuś z Polski ale zdarza się i czasem fajnie można spędzić wieczór (nie przywiązuję się do tych kontaktów).
Zdecydowanie chętniej odpowiadam na zaczepki Polaków z moich okolic, bo ma to jakiś sens, taka znajomość.
Tego jednak nie znoszę i nawet nie odpowiadam.
▪wyślesz mi fotkę? / mam w avatarze mój ryjek
▪sama w domku? A nie sama to pewnie mąż.
Tak selekcjonują mężczyźni co sugeruje, że zwyczajnie nie potrafią rozmawiać tylko wyszli na łowy i eliminują samiczki zajęte i brzydkie.
Chyba nie powinnam nawet komentować co dokładnie o tym myślę.
A psik...
niedziela, 24 września 2017
przyjaciele
Ostatnio w naszym Vegas się troszkę napsuło, jedna z ostatnich sytuacji zweryfikowała jak poniektóre osoby rozumieją przyjaźń i lojalność. I zasadniczo nie idzie o mnie, choć jakąś tam cenę w postaci trzech przyjaciół (za takich ich do tej pory uważałam) zapłaciłam.
Trudno jednak, jeśli ktoś nie potrafi przyznać się do błędu zrzucając tym samym winę na innych.
Mówi się trudno.
Trochę normalności zagościło u mnie w ten weekend.
Pierwszy naprawdę wolny od X czasu.
Bez obowiązku pójścia do pracy czy szkoły.
Bez konieczności sprężania się ze wszystkim bo albo R. przyjedzie albo ja jadę do niego.
Niestety mój organizm nawykły do trybu gotowości nie pozwolił mi wczoraj pospać dłużej niż do 7.
Udało mi się trochę nadrobić zaległości w sprzątaniu i gotowaniu.
No bo wieczorem spotkanie u Leszków.
Fajnie widzieć te mordki, które oczekują tylko i wyłącznie wzajemnego towarzystwa i dobrej atmosfery.
Fajnie poczuć się absolutnie na luzie bez konieczności zwracania uwagi na to co się mówi czy dobór słów by nie być źle zrozumianym. A nawet jeśli to mordki wysłuchają tłumczenia i przyjmą racjonalne argumenty.
Moje zmęczenie jednak plus trzy lampki wina nie pozwoliły mi za długo cieszyć się tą sielanką i zwyczajnie zasnęłam jak dziecko.
Takie niby prozaiczne sprawy a tak mnie cieszą.
Wczoraj krótko nasza rozmowa potoczyła się w kierunku osoby R. i doszłam do wniosku, że już na spokojnie mogłabym bez żadnych emocji przebywać w jego towarzystwie. No bo w sumie dlaczego Leszki, skoro się z nim polubili mieliby odmawiać sobie frajdy z jego towarzystwa?
Pomijając to co się między nami wydarzyło i to jak go postrzegam to jest to ciekawy kompan do rozmów.
środa, 20 września 2017
wybory
Durna jestem, wiadomo. Jednakże w sumie dobrze mi z tym.
No ale do rzeczy, najpierw ponazywam tych moich panów bo się zgubię z taką ilością R.
Niemiecki i Holenderski. Tak chyba będzie najprościej.
No więc Niemiecki już któryś raz zaprasza mnie na kawę a ja się jak piskorz wywijam. Zastanawiałam się dlaczego. I to chyba nie o Niego tylko o Holenderskiego chodzi.
Holenderski zamierza mnie odwiedzić (jeeeeej jak ja się cieszę niesamowicie tę mordkę w końcu po tylu latach zobaczyć, i to na żywo!) problem w tym jednakże, że jak jeszcze wczoraj nie zdawałam sobie z tego sprawy to dziś przyłapałam się na oglądaniu Jego zdjęć. No cholera jasna. Mój typ! Duży, lekko misiowaty. No miód malina. I te ślepia melancholijne takie, a głos.... mógłby spokojnie spikerem radiowym tudzież lektorem zostać.
Wszystko ładnie ALE.
Nie wiem jak się ustosunkować w zasadzie do tego wszystkiego bo poznaliśmy się (no niech już będzie, że napiszę) na kamerkch erotycznych. Poznaliśmy się jako tekstylni, bez obnażania się. Długie godziny przegadane, zadurzyliśmy się w sobie nawet ale wtedy żadne z nas się do tego nie przyznało. Ja zresztą mimo ogromnej sympatii do Niego nie mogłam zapomnieć o samuraju (Holenderskiego poznałam w przerwie pomiędzy samurajem a samurajem) i tak się to potem rozleciało. No wspomnę tylko, że nie zawsze byliśmy ubrani w miarę rozwoju znajomości.
Przyznał, że wciąż na kamerkach jest ale nie wiem co i z kim tam robi. Pewnie by mnie to dręczyło. Druga sprawa to odległość. Tym razem lekko ponad 300km już nie wspomnę, że inny kraj! Dlatego staram się z całych sił traktować Go jak odzyskanego przyjaciela. Mam niestety świadomość, że i On ma do mnie słabość.
Spotkamy się na pewno, tzn mam nadzieję, że rym razem kontakt się nie urwie tak szybko. Spotkamy się jednakże dopiero za jakiś miesiąc no bo wiadomo jak to z moim wolnym jest...krucho. Zresztą nigdzie mi się nie śpieszy.
Tylko co ja mam zrobić z Niemieckim?
Jest tu i teraz. Odległość nie jakaś katastrofalna no i ciekawa jestem jak się zmienił, bo to, że się zmienił to widać.
Tylko dziwnie bym się czuła umawiając się z Holenderskim na za jakiś tam czas a z Niemieckim teraz.
Niemiecki nie jest taki słodki jak Holenderski!
No nic to, poczekamy na rozwój sytuacji :)
wtorek, 19 września 2017
przelotem
Jestem wyczerpana i psychicznie i fizycznie.
Przez tę cholerną szkołę mam tylko 4 dni wolnegko w miesiącu, to naprawdę malutko by odpocząć i naładować baterie.
Już nie wspomnę o tym, że jest ta szkoła jednak ponad moje siły. I raczej zakończę póki co na pierwszym roku.
Potem się ogarnę i zobaczę co dalej bo z językiem na moim poziomie to jest słabo niestety.
piątek, 15 września 2017
rrrr
I się znów zarrrrroiło.
Powrót na portale początkowo nudny zaowocował odnowieniem co najmniej niespodziewanych kontaktów.
Mam na myśli dwa konkretne.
Obaj R.
Karrrma jakaś czy co?
Co prawda z żadnym z nich się pewnie nie spotkam.
Tzn., z jednym z nich już raz się spotkałam ale to było w pauzie pomiędzy Nieplanowanym a Nieplanowanym i jeszcze wtedy na to imię reagowałam smutkiem.
R. No. 1 naciska na spotkanie, no nie powiem bo wyładniał i zmężniał (żart oczywiście) no i nasze pierwsze spotkanie takie w sumie jakieś sztywne było, sama nie wiem dlaczego bo facet sympatyczny ale może za prosty? Nie, nie prostacki, prosty. Ale zobaczymy. Tylko, że "bydlę" ma ponad 190cm wzrostu 😮
R. No. 2 to lekko wstydliwa dla mnie historia.
Poznaliśmy się w pewnym miejscu w sieci, w miejscu dla bardzo dorosłych i w sumie kontakt się dość długo utrzymywał (jak na moje możliwości rzecz jasna). Nawet nie pamiętam o co nam poszło, że przestaliśmy rozmawiać. Kurczę, to było...jakieś 5 lat temu... najgorsze, że fizycznie facet 100% w moim guście. Też wielkolud. No ale za dużo ma za uszami by go brać w ogóle pod uwagę (ten z kolei zbyt skomplikowany, trochę beret zryty jak u R. No. 3 z którym dopiero się rozstałam).
To ja może sobie kota sprawię.
A...mam już jednego przecież.
No to może szkołą się zajmę. O.
czwartek, 14 września 2017
powrót
Denerwuje mnie tamta platforma blogowa bo brak jej wielu opcji, które mam tutaj.
Przekleję tylko posta odnoszącego się do żałosnego końca z R.
"Nie warto języka za bardzo strzępić ale w końcu przejrzałam na oczy i dotarło do mnie, że gdybym została z R. to byłaby nawet nie huśtawka emocjonalna a jakaś hipertrampolina.
Pożegnałam więc ozięble i zablokowałam na fb.
I tak niczego nie żałuję :)
A swoją drogą nie mam czasu na faceta, tym bardziej takiego wiecznie sfochowanego z wybujałym ego.
No."
wtorek, 5 września 2017
plusminus
Podobno przeciwieństwa się przyciągają.
A my jesteśmy klonami.
I jak się okazuje...nie umiemy żyć bez siebie.
Nieszczęście zażegnane a co będzie...czas przyniesie.
Dla mnie ważne, że znów się uśmiechamy.
Do siebie.
poniedziałek, 4 września 2017
ciekawość
Aż mi się z tego wszystkiego Nieplanowany przypomniał i postanowiłam zerknąć w bloga.
Chyba początki września też są jakieś przeklęte.
I szybki wniosek. Chyba serio ale to już całkiem serio powinnam zostać singlem.
Chyba jestem złym człowiekiem i źle katalizuję ludzi.
poniedziałek, 21 sierpnia 2017
planning
Mam pewne plany, jak każdy zresztą, w sumie, okazuje się, że od zeszłego roku dopinanie planów całkiem nieźle mi idzie, mam nadzieję, że i tym razem wypali.
Pomijam w całym tym moim planningu pojawienie się osoby R. ze względu na to, iż plany powstały jeszcze przed Jego pojawieniem się w moim życiu. A jak to między nami wyjdzie...któż to wie? Ja jestem otwarta na zmiany co prawda ale moja oś póki co jest tam gdzie była.
Dziś był pierwszy dzień w mojej szkole, w zasadzie jeszcze zajęć jako takich nie mieliśmy tylko raczej zapoznanie się ze wszystkim co nas czeka oraz wzajemne poznawanie się w klasie.
Swoją drogą...przeogromnie się cieszę z powrotu do szkoły choć wiem, że lekko, ze względu na bariery językowe, nie będzie.
Ale wracając do głównego tematu to właśnie ukończenie tej szkoły jest w chwili obecnej moim priorytetem, w zasadzie to zakończenie pierwszego roku udanym egzaminem, który mi zagwarantuje już niemieckie wykształcenie w zawodzie, który póki co kocham. Później... później być może zrobię sobie roczną pauzę ale wiem, że mój szef zadowolony to za bardzo nie będzie. To co w nim sobie bardzo cenię to parcie na wykwalifikowaną kadrę, gdyby mógł to wszystkich by do szkoły wysłał.
Oczywiście moja ciągła walka z językiem, którego w żaden cywilizowany sposób się nie uczę bo mam zwyczajnie niechęć do tego, swoją drogą ciekawe czy szef mój pamięta o obietnicy w kwestii pomocy językowej. Tak na marginesie, okazuje się, że w szkole też mamy program do łamania barier językowych i z naszej klasy zgłosiłam się ja i Rosjanka. Ciekawam.
Najbardziej na sercu jednak mi leży plan dotyczący mojego Polskiego Syna. Czeka mnie w październiku wyjazd do Polski, bardzo niechętnie ale muszę tam jechać. W końcu ogarnąć sprzedaż działki (co umożliwi mi pozbycie się tego cholernego kredytu w Polsce), wymówić mieszkanie... no właśnie... Syn Polski po wielu rozmowach i namowach przyjął moją propozycję i zgodził się na emigrację. W Jego zawodzie w Polsce (technik gastronomii) trudno uzyskać dobrą pracę na już po szkole a na studia za bardzo nie ma chłopak pomysłu. Oznacza to krótkie cięcie niestety. Bez pracy i studiów nie czeka Go tam absolutnie nic. Byle do matury i przyjedzie do nas, w końcu będę miała znów wszystkie moje dzieci razem, odzyskamy utraconą przed laty stabilizację i synchronizację, Syn znajdzie jakąkolwiek pracę tutaj na początek i póki się nie usamodzielni (nie daję mu więcej niż rok czasu, żeby nie było) pomieszka z nami. Bardzo bym chciała, że gdy pozbiera się językowo by też podjął się tu nauki.
W sumie, niewiele tych planów ale może to i dobrze, łatwiej je zrealizować.
A z takich moich osobistych przyjemności i marzeń to czekają mnie dwa ciekawe koncerty, jeden w Krakowie pod koniec listopada (na który jadę z moimi ukochanymi Leszkami) a drugi w grudniu dzień przed urodzinami we Frankfurcie gdzie być może będzie mi towarzyszył R. bo to i Jego ulubiona kapela, chciałabym by jeszcze obecny był wtedy w moim życiu, byłoby bardzo miło z Jego strony.
***
Edit: oczywiście wciąż jak smutny cień ciągnie się za mną naprawa zębów, spędza mi to sen z powiek autentycznie, bardzo się tego wstydzę i nie ukrywam, że odbiera mi to sporą radość życia. Niestety wiadomo, wszystko rozbija się o pieniądze, które w chwili obecnej nie bardzo chcą być przy mnie a tu kolejne wydatki, już dawno obiecane się szykują.
poniedziałek, 14 sierpnia 2017
pętla
Z wiekiem coraz bardziej przekonuję się, że wszystko co się wydarzy złego czy dobrego musi się potem odbijać echem przez jakiś czas i oczywiście energia ta naturalnie musi się wypalić. A być może to tylko ja sama nadaję wydarzeniom takie znaczenie?
Minął rok od mojej emigracji, tej kompletnej, z dziećmi, zamknął się dla mnie cykl przygotowawczy, wszystko było nowe na nowym miejscu. Teraz jestem tu jak u siebie ale ten rok przyniósł mi całe mnóstwo sytuacji w których byłam solidnie testowana ile jeszcze zniosę.
Sam fakt przeprowadzki zresztą to był bardzo ciężki temat ze względu na to, że byłam sama z dziećmi a na pomoc Nieplanowanego nie mogłam liczyć. Nawet gdy prosiłam. A nienawidzę prosić, to poniżej mojej godności. Cios jaki mi potem wbił w serce, w równoczasie z utratą pracy spowodował jednak lawinę szczęśliwych wydarzeń, które na tamtą chwilę wydawały mi się katastrofalne wręcz. Teraz się cieszę, iż wyszło na jaw, że jest dupkiem, choć cena była bardzo wysoka bo usunął mi spod nóg grunt, który tam sam usypał, nie poinformował mnie tylko, że jest to dół na mamuty przysypany jedynie prowizorycznie liśćmi.
Bardzo też się cieszę, że straciłam tamtą pracę, która choć dawała naprawdę dobre pieniądze, lepsze niż teraz, to wykańczała mnie głównie psychicznie i nie była w żaden sposób rozwojowa.
Pamiętam w jak czarną rozpacz po tym wszystkim wpadłam, jak bardzo się bałam, że Smutna Pani znów do mnie przyjdzie i zacznie mnie obmacywać swoimi kościstymi, zimnymi paluchami. Podobno jesteśmy na tyle silni na ile nas wypróbowano, to ja chyba jestem niezniszczalna.
Jednak dzięki temu wszystkiemu mam teraz świetną pracę do której chodzę z radością, ponadto podjęłam naukę. Dziś właśnie był mój pierwszy dzień szkolny w mojej pierwszej niemieckiej szkole.
Co mnie zaskoczyło a czego wcześniej nie było i co powinno mi bardziej docenić siebie to to, że wcześniej, jeszcze parę miesięcy temu, aby zrozumieć dobrze niemieckojęzyczną osobę musiałam się przyzwyczajać dłuższy czas do jej intonacji i ogólnie sposobu mówienia, nie, żeby teraz było tak łatwo bo muszę się skupiać podwójnie ale wiedząc o czym ktoś może do mnie mówić rozumiem prawie wszystko, gorzej jednak z wyartykułowaniem tego co mam w głowie, liczę, że to przyjdzie z czasem "samo" bo uczyć mi się nie chce... Najbardziej żałuję, że nie mam tej lekkości komunikacji z osobami prywatnymi, taka się czuję ograniczona...
...
Dziś był też pierwszy dzień szkolny moich Przesiedleńców, poszli z zupełnie innym nastawieniem niż rok temu i zostałam w sumie zaskoczona bo okazało się, że córka nie powtarza jednak klasy co, sądziłam, że było ustalone. Wyszło teraz, że mimo 2 lat różnicy są w tej samej klasie tylko w różnych oddziałach. Młody nigdy nie mógł przeżyć, że Córka jest tylko o klasę niżej a teraz są w równoległych. Zniósl to jednak wyjątkowo dzielnie bo okazało się, że za wychowawcę ma nauczyciela, którego bardzo lubi, dodatkowo jest lektorem niemieckiego. Córka z kolei ma w klasie swoją, swego czasu, dobrą koleżankę Polkę, więc też zadowolona. Czuję, że to będzie dla nich dobry rok. Dla mnie też zresztą, w zasadzie już od kilku miesięcy czułam, że rok następujący po zamknięciu cyklu emigracyjnego będzie dla nas przełomowy. I niech tak będzie. Niech będzie pięknie.
niedziela, 13 sierpnia 2017
zarządzanie
Dziś wielki dzień był.
Poznaliśmy z sobą nasze dzieci, zaprosiłam R. i Jego stworki na obiad.
Domyślam się, że poznawanie się dzieci w takich warunkach, czyli potomstwo partnera/partnerki to wcale niełatwa sprawa. Na pewno zupełnie inaczej się postrzegają niż dzieciaki poznane na ulicy czy w szkole, tu zostają poniekąd zmuszone do okazywania sobie przynajmniej tolerancji no i gdzieś tam w głowie może pojawiać się pytanie na ile pojawienie się nowej rodziny w tak bliskiej odległości zaburzy dotychczasowy ład.
Moja córka się wycofała, ograniczyła się do wspólnego zjedzenia obiadu po czym zamknęła się w swoim świecie z przyjaciółmi z Polski. Nie chciałam interweniować w trakcie i naciskać by jednak spróbowała Ich poznać bo znam ją na tyle, iż wiem, że to by wcale nie pomogło. Porozmawiałyśmy jednak chwilę szczerze i myślę, że następnym razem będzie lepiej. Syn mój z kolei bardzo ładnie i dojrzale podjął się roli gospodarza i towarzyszył Tysiakom (teraz mi wpadło to określenie do głowy bo ani nie nazwę Ich po imieniu ani nie mogę Ich ciągle bezosobowo jako po prostu "dzieci" określać) podczas gdy my daliśmy nogę by młodzież radziła sobie sama w tej niecodziennej sytuacji.
Najbardziej zależało mi na tym by Tysiaki poczuły sie dobrze bo to przecież One znalazły się w całkiem nowych okolicznościach na nie swoim terenie.
Przeżyli wszyscy.
Pierwsze koty za płoty.
Uff.
sobota, 12 sierpnia 2017
punkty
Zawsze wychodzę z założenia, że nic nie dzieje się bez przyczyny.
R. znam w zasadzie, czy raczej nawiązaliśmy kontakt, już od stycznia.
Poznaliśmy się wtedy też oczywiście na portalu randkowym i nawet złapaliśmy się na FB ale po króciutkim czasie kontakt się urwał a ja wyrzuciłam Go ze znajomych pewnie bez większego żalu bo absolutnie tego nie pamiętałam. Zresztą, nawiązywałam wtedy kontakty wirtualne z wieloma mężczyznami ale nad żadnym nie potrafiłam pochylić się na dłużej i zawsze kończyłam kontakt bez zastanawiania się albo kontakt zamierał samoczynnie.
Możnaby się zastanawiać dlaczego teraz ponownie podjęte rozmowy tym razem zaowocowały czymś... no sama nie wiem czym bo przecież wszystko in progress z tendencją rozwojową. Wiem natomiast dlaczego wtedy z mojej strony nie było większej chęci podtrzymywania korespondencji czy pójścia krok dalej. Ja zwyczajnie w świecie nie byłam gotowa. Wciąż jeszcze w jakiś sposób rozżalona po fatalnym rozstaniu z Nieplanowanym, wtedy bez pracy i w sumie większego pomysłu na siebie, poza tym wszystkie moje potrzeby społeczne zaspokajało moje Vegas czyli utworzone w listopadzie stadko. Wtedy nie byłabym w stanie dać komukolwiek od siebie niczego dobrego. I dobrze się stało bo gdybyśmy wtedy pociągnęli temat, R. spotkałby się raczej z chłodną ścianą obarczoną jeszcze kompleksami i strachem o przyszłość.
Co mnie najbardziej w relacji z Nim zaskakuje?
Brak motylków w brzuchu.
Właśnie tak. Nie ma tego tajemniczego buzowania, które każe się skupić raczej na stronie erotycznej związku. Nie ma u mnie stroszenia piórek czy potrzeby robienia czegoś wyjątkowego być może ponad własne siły.
Nie pojmuję jak się to dzieje i dlaczego ale wiem jedno, bardzo Go potrzebuję. Czasem zastanawiam sie nad stanem mojego umysłu bo nie wiem czy płata mi figle czy naprawdę w trybie eskpresowym przeszłam do trybu "kocham". Tak po prostu. Sama Jego obecność, nawet ta wirtualna, wszak dzielą nas kilometry, sprawia, że czuję się wypełniona samą sobą, czuję się lepsza, bardzo ale to bardzo spokojna i szczęśliwsza niż zwykle.
Wiem, że ma jeszcze sporo tajemnic, których wyjawienia mogę się nie doczekać ale jakie to ma na dobrą sprawę znaczenie? Liczy się dla mnie to jak bardzo jest obecny, jak się do mnie odnosi, szacunek, którym mnie obdarza oraz poczucie, że mu na mnie zależy i pamięta o mnie zawsze, nie tylko gdy mu się przypomni, że kobieta jednak jest lepsza w zaspokajaniu potrzeb seksualnych od ręki.
Kto mnie zna, ten wie, że ja lubię jasne sytuacje a sytuacja z Nim jest wyjątkowo klarowna. Przy całej tej historii zapomniałam o czasie jakim jesteśmy ograniczeni bo mam wrażenie, że może nie to, że znamy się jak łyse konie od dawna ale nie ma zaskoczeń jeśli chodzi o gusta czy poglądy.
Tu muszę wspomnieć, że R. jest imiennikiem samuraja a tylko z samurajem do tej pory przydarzyło mi się coś takiego i też to był tryb ekspresowy. To właśnie przy samuraju odkryłam, że my musieliśmy się kochać przez wieki.
I tu z R. mam to samo wrażenie, że kocham Go od zawsze tylko gdzieś mi się zgubił. I gdy się odnaleźliśmy to odnalazłam Go z tym moim pradawnym uczuciem, które już nie wymaga motylków świadczących poniekąd o niepewności, jest natomiast totalnie absurdalny komfort psychiczny.
Nie wiem do czego to nas doprowadzi, R. wyraził niepokój (to co mnie na początku martwiło), że kiedyś nam zaczną kilometry przeszkadzać, ja osobiście widzę tylko dwie możliwości z których ten dyskomfort może wyniknąć. Albo się sobą znudzimy i bez sensu będzie latać w jedną czy drugą stronę albo będzie trudno nam tak wciąż osobno mając świadomość, że przecież można razem.
Żeby nie było, że doszczętnie oszalałam, doskonale zdaję sobie sprawę, że wszystko może się wydarzyć. Że możemy się rozstać, że możemy spędzić resztę życia razem. Obie możliwości są wysoce prawdopodobne. Bo jednak, mimo wszystko ja sobie nie potrafię wyobrazić bujania się latami i każde gdzieś sobie w przestrzeni kosmicznej. Choć i tego wykluczać nie powinnam.
Szczerze to obydwoje jesteśmy i szaleni i odważni równocześnie ale to chyba jest z sobą ściśle powiązane.
Sami zapracujemy na to, co wydarzy się za jakiś czas.
Cokolwiek się jednak nie wydarzy to spotka nas to co dla nas najlepsze.
poniedziałek, 7 sierpnia 2017
klon
Po całym tym zamieszaniu, R. stwierdził, że tak nie można i lepiej byśmy się rozstali zanim będzie za późno by obyło się bez strat w ludziach. Przyjaciele jak najbardziej.
Nie powiem...zasmuciło mnie to ale przyjęłam do wiadomości. Gdy już sobie to wyjaśniliśmy nastąpił zupełnie nieoczekiwany zwrot akcji, zamiast się od siebie oddalać to jeszcze bardziej odsłoniliśmy swoje miękkie podbrzusza.
W sumie to żal mi Go trochę było bo czułam jak się miota i mimo teoretycznie rozsądnej decyzji to żałuje tego kroku w tył.
W zasadzie mając tę wiedzę czułam się silniejsza i jakaś pewna, że wszystko będzie ok.
We mnie też się naturalnie kotłowało ale musiałam Go trochę podręczyć, nie byłabym sobą a zwyczajnie chciałam się jeszcze bardziej upewnić. Wczoraj nadarzyła się nam spontaniczna okazja do spotkania. Urzekł mnie tym, że zwyczajnie przyjechał. Mamy spory kawałek do siebie. Nie przyznał mi się, nawet w sumie nie pytałam, z jakim nastawieniem jechał ale przywitaliśmy się jakby nic nie zaszło. I pojawił się ten pstryk u mnie. Rzadko trafiam na naprawdę ciekawych mężczyzn, którzy jeśli im na czymś zależy to zwyczajnie się o to starają.
To było spotkanie, którego potrzebowaliśmy a ja w pewnym momencie uświadomiłam sobie, że się zwyczajnie zakochałam. Zasadniczo niewinny pocałunek, którym mnie obdarzył, wywołał we mnie tę falę emocji jakich dawno nie czułam. Poczułam jak mi szumi w uszach a oczy zachodzą mgłą, która nie chce zejść. Czuję się przy Nim tak dobrze jakbym czuła się przy samej sobie. Wiele nas łączy, mamy bardzo zbliżone poglądy i podobne poczucie humoru. Lubię patrzeć na tę Jego roześmianą mordkę i spokojne oczy za którymi kryje się ogień.
Jakkolwiek nasz pierwszy seks był super to to, co wczoraj zaszło... trudno mi to opisać słowami bo zwyczajnie przestałam rejestrować co się dzieje.
W pierwszym wpisie wspominałam o moich obawach dotyczących ewentualnej przyszłości gdyby się zdarzyło tak, że zaangażujemy się na tyle by się posunąć krok dalej.
Każde z nas ma dokładnie TAKIE SAME zobowiązania rodzinne, pracę i otoczenie w którym się dobrze czuje. Byłby problem... ale teraz gdy przepadłam, gdy wiem, że to właśnie Jego chcę coraz bardziej poznawać i zbliżać się to nagle się rozmyło. Nie, żeby problem zniknął ale wiem, że JEŚLI doszłoby do czegoś dalej to jeśli obie strony są zainteresowane i w miarę elastyczne to uda się wypracować kompromis.
Żebyśmy się dobrze rozumieli, drogi Pamiętniczku, nie układam sobie z Nim życia (nie jestem wariatką choć kota mam) ale chcę wiedzieć co będzie dalej. I wcale się nie boję.
Kapturnik kiedyś powiedział, że mnie bardzo trudno będzie znaleźć odpowiedniego mężczyzne bo mam bardzo wysoko podniesioną poprzeczkę, inteligencja, humor, komunikacja i dobry seks i to jeszcze tu na obczyźnie.
Okazuje się, że tacy mężczyźni istnieją. I nie, nie zatrzymam Go sobie z wyrachowania. Jest słodki, inteligentny, dzielny (pominę argumenty), umie rozmawiać. No i ten boski seks...
sobota, 5 sierpnia 2017
krok w tył
Wieczór zapowiadał się całkiem fajnie, R. zapowiedział, że postara się aby był miły. Fajnie.
W sumie już od wejścia mnie z lekka zirytował bo zastrzegałam wcześniej, że będąc po pracy nie bardzo mam ochotę na amory tylko zwyczajnie muszę odpocząć i wyrzucić pracę z głowy. Chyba niechętnie przyjął to do wiadomości ale jednak.
To co się wydarzyło później...
Widziałam już tylko jak odpływa, zaczyna się trząść, nie panuje nad ruchami, cały oblany potem, mówi nieskładnie, źrenice powiększone.
Nosz kurwa mać! Co tu się właśnie....? Zaczął mnie dotykać tak jak sobie t3go nie życzyłam, w ogóle sobie w tym momencie nie życzyłam Jego dotyku! Wpadłam w panikę i zaczęłam drążyć co zażył. Zaprzeczył, że w ogóle cokolwiek. Szok.
Po tym kłamstwie podjęłam decyzję o ewakuacji bo nie miałam pojęcia co wziął i jak się sytuacja rozwinie. Przez moment rozważałam wezwanie karetki ale z pewnych powodów odpuściłam i ze strachem opuściłam mieszkanie.
Wkurwiona i głodna bo kiełbaski zostały na grillu.
No nic... czekała mnie długa droga do domu ale musiałam się komuś wygadać i uratowałam resztki wieczoru jako sierotka przygarnięta przez Pornolke.
R. zorientował się o braku mojej obecności po dwóch godzinach zupełnie nie rozumiejąc dlaczego sobie poszłam.
Długo w noc jeszcze rozmawialiśmy i zostało wyjaśnione, że to silne środki przeciwbólowe w dużej dawce plus brak snu plus alkohol.
Ok. Przyjmuję to wytłumaczenie.
Jednak absolutnie nie przyjmuję do wiadomości Jego postawy po tym wszystkim.
Rozżalony, że zostawiłam Go w takim stanie zamiast się zaopiekować (sic!), można powiedzieć, że zawiedziony moją postawą. Że wszystko byłoby lepsze (nawet karetka) od tego, że wyszłam.
Chyba gdzieś zgubił jaja po drodze przy tym cholernym Tramadolu albo coś Mu się jeszcze do końca nie odblokowało jeśli wydaje Mu się, że jeżeli ktoś to ja powinnam odczuwać zażenowanie.
Po deklaracji, że się zakochał nie zauważyłam jakoś skruchy w Jego słowach tylko rozżalenie, że nasza znajomość tak krótko trwała.
Serio? Facetowi zależy i się żegna?
A gdzie rekompensata? Gdzie staranie naprawy?
Krok w tył.
środa, 2 sierpnia 2017
pieriestrojka mózgowa
Zostałam ostatnio zapytana czy szukam kogoś na stałe czy tylko dla zabicia czasu i jakkolwiek udzieliłam szczerej odpowiedzi to pytanie to nie dawało mi spokoju przez jakiś czas.
Długi czas po historii z Nieplanowanym obiecałam sobie, że nie szukam nikogo a już na pewno nie kogoś na stałe. Przygód stricte erotycznycn też nie szukałam bo jest to dla mnie zwyczajnie bez sensu. Totalnie nie moja bajka.
Choć gdzieś tam po cichu marzyłam, że znajdzie się w końcu ktoś kto dostanie bilet do mojego świata to jednak absolutnie nadwerężone zaufanie negowało tę potrzebę skutecznie.
Panował i w zasadzie wciąż panuje nade mną strach, że jeśli poznam kogoś to okaże się, że znów ktoś się mną ewidentnie bawi czy zwyczajnie sam nie wie czego chce.
Wciąż się boję jak jasna cholera ale zmuszona jestem w końcu przyznać się sama przed sobą, że zwyczajnie fajnie by było z kimś być i to nie dlatego żeby nie być samą tylko dlatego by być z kimś z kim będzie mi lepiej niż samej.
Kogo i po co więc potrzebuję?
Kogoś kto zna swoją realną wartość bez jej zaniżania czy zawyżania, postrzeganie tego jest oczywiście bardzo relatywne ale nie do końca.
Kogoś kto wie czym jest szacunek, zaufanie, wzajemne wsparcie, budowanie czegoś razem, patrzenie razem do przodu a nie tylko na siebie wzajemnie.
Kogoś komu do pełni szczęścia nie wystarcza tylko jeść, spać i pieprzyć się.
Kogoś kto umie rozmawiać, chce się rozwijać, ma swoje pasje i jest pragmatyczno-liberalny
A jak już kogoś takiego znajdę to co wtedy?
To wtedy poza zakochaniem się pojawi się Miłość. Taką mam przynajmniej nadzieję.
Chcę być z kimś bez zastanawiania się kiedy sobie ode mnie pójdzie bo... bo coś tam, chcę znów razem budować, móc ufać i zasługiwać na zaufanie, chcę się razem zestarzeć i mieć z kim dzielić się sukcesami i radościami. Smutkami też ale na ich obecność raczej nie liczę.
Chcę w końcu kolejnej przystani na której mogę zacumować i budząc się przy wybranym móc z całego serca życzyć jemu udanego dnia a wieczorem podzielić się wszystkim. Bo tylko wtedy gdy się dzieli to się mnoży.
I udzielając prostej odpowiedzi to tak, chcę się z kimś związać na stałe. Nie na tydzień, miesiąc czy rok. Wiadomo jednak, że nie da się z góry założyć jak dana relacja się potoczy (bo mimo wszelkich prób może zwyczajnie nie wyjść) to chciałabym mieć ten komfort poznawania kogoś właśnie ze świadomością, że ktoś pragnie podobnie. Jestem twardo przekonana, że w innej sytuacji moje uczucia, cały mój żar jaki w sobie noszę nie znajdą ujścia tylko będą przeze mnie bardziej lub mniej świadomie kontrolowane.
wtorek, 1 sierpnia 2017
klik
Chyba już powinnam się przyzwyczaić do tego, że moje życie choć tak bardzo prozaiczne wciąż obfite jest w różnego rodzaju zaskoczenia. I te fajne i te niefajne. Wiadomo.
Nie mam dla Niego pseudonimu, może przyjdzie z czasem. W sumie trudno mi Go w jakikolwiek normalny sposób zdefiniować.
Wziął się z czeluści jednego z portali wyłonił stosunkowo niedawno i poszła lawina.
Przeszedł nieświadomie kilka sit, którymi kieruję się decydując się na podjęcie kontaktu, poza tym urzekł mnie swoją naturalnością i otwartością.
W sumie to mam trochę żalu do siebie, że zadziałałam tak szybko ale z drugiej strony nie żałuję. Zresztą... kto mnie zna, ten wie, że jeśli ja się na coś zdecyduję to musi być działanie natychmiastowe, inaczej nie byłabym sobą, zwyczajnie... lubię jasne sytuacje. Ale może powinnam się trochę nad sobą zastanowić i czasem zahamować.
Nasze pierwsze spotkanie musiało zostać odwołane ze względu na moją pracę i w sumie stało to troszkę pod znakiem zapytania kiedy uda się kolejne ustalić a nie chciałam przeciągać kontaktu wirtualnego bo mnie to zwyczajnie nudzi i irytuje a jestem niemal pewna, że przestałabym się interesować bo by mnie to zmęczyło. Mogę się naturalnie mylić ale tego już się ne dowiem.
Spotkanie udało się jednak szybko zorganizować i od pierwszej chwili wiedziałam, że to będzie udane spotkanie. Jak wspomniałam wcześniej, jest bardzo naturalny, zero zmanierowania, sztucznej uprzejmości. Taki trochę myślę dinozaur ale w tym dobrym sensie. Ani przez chwilę nie czułam się zmęczona Jego obecnością co jest bardzo dziwne w moim wydaniu bo ja jeśli już ostatecznie podejmę decyzję o spotkaniu się z kimś to delikwent przy bliższym poznaniu raczej dużo traci w moich oczach. Nie nastawiałam się absolutnie na nic. Ot, chyba chciałam mieć to z głowy żebym sobie sama potem nie wyrzucała, że coś mogłam przeoczyć. Było pogadane, pośmiane, fajna luźna atmosfera. Przetargałam potem biedaka po moim ukochanym Miasteczku Wygnańczym i ostatecznie wylądowaliśmy w mojej ulubionej knajpie na piwie. Szczerze to mogłabym tak spędzić tę noc do samego rana ale niestety obowiązki zawodowe nie pozwalały i przyszedł czas pożegniania.
Teraz z perspektywy widzę, że już wcześniej się czaił ale zwyczajnie wziął mnie i pocałowałbył. No zaskoczył mnie kompletnie ale może w końcu czas dorosnąć i przyzwyczaić się, że ludzie tak robią.
Moje lekkie zawstydzenie minęło następnego dnia, który spędziłam u Niego.
W zasadzie jak też zwykle ze mną bywa... pojechałam tam bardzo chętnie a jednocześnie wbrew sobie. Przez moją rudą łepetynę zdążyło się już przekotłować tysiąc myśli, chyba po równo na tak i na nie.
Zaczynać związek od seksu? Ale zaraz, kto mówi o jakimkolwiek związku? Spotkać się na sam seks? Bez sensu, wolę sobie sama dobrze zrobić. Przynajmniej efekt końcowy zawsze taki sam i pewny na 100%. I choć z góry zastrzegłam, że tego i w taki sposób nie chcę to nie wiem czemu chciałam oszukać samą siebie. Wyszło to zresztą tak naturalnie.
Ale szczerze? Gdyby nie Jego postawa, zainteresowanie tym co mam w głowie i umiejętność rozmowy pomieszana ze szczerością to zwyczajnie dostałby w ryj i skończyło się kopytkowanie. Nawet jakbym miała w środku nocy wracać do domu.
Jeśli o seks idzie to też zaskoczenie. Pozytywne rzecz jasna. Jak na pierwszy (i chyba drugi czy trzeci albo czwarty raz w ciągu) to było genialnie. Trudno posądzić Go w tej kwestii o egoizm. Rozpraszało mnie jedynie moje zmęczenie, które odebrało sporą część przyjemności. No i dystans.
Ja nie wiem czego mnie tak skonstruowano, że nie umiem tak bez uczuć poczuć wszystkiego co poczuć powinnam. Ale z drugiej strony jak tu mówić o uczuciach skoro się nawet porządnie nie znamy. Opieram się jedynie na intuicji i zachowaniu wobec mnie.
Pomijając szczegóły techniczne nadszedł poranek, wspólne śniadanie na mieście i głębsza rozmowa. Z typu tych, które pokazują miękkie podbrzusze i pozwalają "przeciwnikowi" zajrzeć trochę głębiej, tam gdzie nie wszystkim się na to pozwala. Żal mi było odjeżdżać bo to był bardzo dobrze spędzony czas.
I byłoby fajnie wszystko gdyby nie świadomość pewnych rzeczy ale to nie czas na to by je oglądać jakoś dokładniej.
Faktem jest, iż choć może bym nie chciała to chyba gdzieś od konika wykupił bilet na zwiedzanie bo czuję jak się gdzieś tam po mojej łepetynie plącze.
Jednak póki co....ciekły azot.
wtorek, 30 maja 2017
coś nowego?
Wciąż grasuję po portalach ale jak do tej pory nikt na dłużej (i vice versa) mnie sobą nie zainteresował. Jestem tam raczej z przyzwyczajenia i by po niemiecku pogadać.
Dwa dni temu, już znudzona wszystkim przejrzałam w sieci co możliwe, włączyłam ruletkę na, po macoszemu przeze mnie traktowanym, gadu gadu.
No i poznałam kogoś, kto wydaje się całkiem ogarnięty i ciekawy, mamy się spotkać.
Fajnie by było znów jakieś emocje ruszyć a nie tylko o chlebie powszednim rozmyślać. Brakuje mi serio tego typu bodźców. Nawet powkurzać się na faceta.
No a już mi dziś podpadł bo się czaimy by porozmawiać jak ludzie przez telefon więc zadzwoniłam po pracy i mnie normalnie w czeluści zepchnął.
Ciekawe co tam knuje i jakie tajemnice ma.
A może jak zwykle nic nie będzie z moim szczęściem do samców :)
Dumna z moich dzieci jestem. Za miesiąc równo kończą rok szkolny.
Dzielnie zaczęły przynosić dobre oceny! W sensie jesynki :)
Dziś córa przytargała jedynkę z chemii, i co dziwne, sama twierdzi, że rozumie chemię lepiej po niemiecku niż po polsku.
Moje skarby...
sobota, 29 kwietnia 2017
sen
Jestem dość mocno dzisiejszym snem zaskoczona.
Śnił mi się mężczyzna, długo nie wiedziałam kim on jest bo to wszystko co go w śnie otaczało nie było tym co istniało naprawdę.
Sam wygląd był taki, jakim pamiętam. Smak ust i łaskotanie wąsów przy namiętnych pocałunkach także, w zasadzie to cały mój sen spędziliśmy na całowaniu i przytulaniu. Jedyne co nie pasowało to to, że miał dzieci, parkę, chłopczyk może ze 3-4 lata, dziewczynka nieznacznie starsza.
Gdy już sobie uświadomiłam kim On jest obudziłam się momentalnie...
Co chcesz mi powiedzieć samuraju?
okruszki
Może jednak zwyczajnie brakuje mi tych różnych podniet, które wprowadzają zamęt. Trochę czuję, że mnie tyłek swędzi, zmalowałabym coś!
Co prawda wciąż gdzieś tam na portalach próbuję z kimś rozmawiać ale gdy tylko schodzi na rozmowę o spotkaniu to zaczynam się wycofywać rakiem. Głównie z powodu języka, bo nie ukrywam, rozmawiam głównie z Niemcami. Sama trochę tego nie rozumiem, bo skoro jestem w stanie z kimś rozmawiać pisząc to dlaczego nie miałabym porozmawiać na żywo? Przecież w pracy czy gdziekolwiek poza domem i przyjaciółmi posługuję się tylko niemieckim.
I nawet mam takiego sympatycznego kolegę, który mieszka ze dwie wiochy dalej, rozmawiamy kilka tygodni i jakoś to idzie. Próbował kiedyś się umówić ale wymyśliłam coś i nie doszło do spotkania a teraz nam się nie zgrywa ze względu na pracę i temat ucichł. Ciekawa jestem mojej reakcji gdy temat powróci. Może się zbiorę na odwagę :)
środa, 19 kwietnia 2017
takie tam
Pracuję jak ta mróweczka, przynajmniej się staram. No i oczywiście szkoła majaczy nieśmiało na horyzoncie a co za tym idzie, różne sprawy do załatwienia. Między innymi starania o dopłatę do szkoły. Jest w sumie o co walczyć bo to parę stówek euro miesięcznie dodatkowo.
Mam SZEFA. Szef to naprawdę fajny człowiek jak się okazuje.
Miałam przedwczoraj egzamin w tutejszym urzędzie pracy mający na celu sprawdzić czy moje umiejętności dobrze rokują, na tyle aby dać mi tę dodatkową kasę.
Okazało się, że wszystko gra, poza językiem, który został oceniony na B1 a to troszkę mało by dostać dopłatę do 3letniej szkoły. Wystarczy natomiast na jednoroczną. I tu wchodzi mój SZEF, który przejął się tym i dostanę studentkę do szlifowania języka. 2h tygodniowo gdy pójdę do szkoły.
...
Byłam w Polsce, prawie tydzień. Źle się tam czuję....z ulgą wróciłam do MOJEGO miejsca na Ziemi.
...
wtorek, 7 marca 2017
hoho
Nie wiem nawet dlaczego nie miałam ochoty pisać a przecież tyle się wydarzyło...może po prostu spokój jaki mnie ogarnął pozwala mi na życie Życia tak po prostu?
poniedziałek, 30 stycznia 2017
miks
W sumie to sporo wydarzyło się od października gdy odeszłam od N.
Moja choroba pochłonęła mnie na kilka miesięcy, swoją drogą, pierwszy raz na tak długo. Był to poniekąd ślizg kontrolowany, teoretycznie bawiłam się tym wszystkim świadomie, więc dodatkowo podkręcałam atmosfeŕę pędu i nie myślenia o sprawach przyziemnych, ciężko było mi się skupić, na czymkolwiek co wymagało powagi sytuacji, na dłużej niż parę minut. Nie wiem ile ton korespondencji z niemieckimi urzędami przerzuciłam przez ten czas bo straciłam rachubę, gdyby nie kolega, zatonęłabym w niezrozumiałości tego czego ode mnie sobie życzą. Przyjaźnie w moim stadzie się pogłębiły, stadko się delikatnie rozrosło, w sumie wykruszyły się chyba tylko trzy osoby z pakietu startowego, co zważywszy na okoliczności nie jest niczym niezwykłym. Co ja więc robiłam przez te parę miesięcy? Bawiłam się. Zapominając o tym, że nie pracuję, że rozstałam się z N, że w końcu MOGĘ. Nie były to szaleństwa bez pamięci, nie nie...ale owszem, alkoholu polało się mnóstwo, wytańczyłam się, że hoho i? I nie mam do siebie żadnego żalu, że dałam się ponieść, żadnego kaca moralnego.
Tydzień temu jednakże doszło do mnie, że w takiej intensywności wystarczy. Nie zrezygnuję bo dlaczego? Ale może już nie co tydzień :)
środa, 7 grudnia 2016
bilans
Jako, że moje urodziny wypadają jak wypadają pokuszę się o bilans urodzinowo-roczny.
W sumie tak samo jak w tamtym roku, trudno jest mi określić co jest zyskiem a co stratą, czy co mi wyszło a co nie, bo wszystko co się wokół mnie dzieje sprawia, że wciąż doświadczam, wciąż się uczę i żyję. Więc chronologicznie.
Styczeń.
Dzieci podejmują decyzję, że jednak chcą emigrować do Niemiec. Wprawia mnie to w oszołomienie i napędza do działania.
Luty.
Poznaję Nieplanowanego, który będzie obecny przez kilka kolejnych miesięcy.
Marzec.
W sumie nic wielkiego się nie dzieje, poza tym, że zaczynam powolutku robić rekonesans na rynku mieszkaniowym w moich okolicach.
Pierwszy poważny zgrzyt z Nieplanowanym i zignorowany przez mnie sygnał o dalszych jego poszukiwaniach szczęścia. Nie mnie.
Kwiecień.
Dalsze poszukiwania mieszkania i powolnie rosnący niepokój, że wcale może nie być tak różowo. Zamieszkałam tymczasowo u Nieplanowanego.
Maj.
W sumie nic...
Czerwiec.
Panika związana z mieszkaniem. Powoli zaczynam jakieś oglądać lecz nie ma za bardzo chętnych by wynająć mieszkanie samotnej mamie. Poza tym dylemat co do wyboru miasta w którym bym chciała. Czuję po kościach, że MiastoObok, w któtym mieszka Nieplanowany jest niezbyt dobrym wyborem.
Lipiec.
Przewrót. Znajduję w końcu mieszkanie w moim KrzywymMiasteczku. Przeprowadzka. Dzieci przyjeżdżają ze mną. Nieplanowany zrywa ze mną podając bzdurne powody. Rozpaczam okrutnie.
Sierpień.
Dzieci wyjechały na krótkie wakacje do Polski. Ja w tym czasie zawieram absurdalny układ z Nieplanowanym. Sex bez zobowiązań. Znów cierpię go kocham. On się czai, ja próbuję w tym czasie poznawać innych mężczyzn ale bezskutecznie. Żaden nie jest nim.
Wrzesień.
Nieplanowany wraca. Tłumaczy. Chce spróbować. Ja chcę mu dać szansę.
Młode nawet fajnie się aklimatyzują w szkole.
Październik.
Dostaję wypowiedzenie z pracy.
Z Nieplanowanym coraz niefajniej.
Młode na feriach jesiennych w Polsce.
Listopad.
Odkrywam matactwa i kłamstwa Nieplanowanego i zrywam z nim.
Już nie cierpię ale jest mimo to ciężko.
Chcąc sobie z tym poradzić daję hasło na grupę regionalną by wyjść gdzieś i poznaję fantastycznych ludzi. W tym... Kapturnika.
Odgrywam się na Nieplanowanym moją podłą intrygą, która poza satysfakcją daje mi obraz marności tego człowieka.
Grudzień podsumuję za miesiąc :)
poniedziałek, 5 grudnia 2016
dobrze mi
Bo tak.
Bo rosół bulgocze w garnku.
Bo usłyszałam od córki "kocham Cię".
Bo zimno na dworze.
Bo mam przyjaciół.
Bo parę łbów ukręciłam.
Bo jest wizja na lepsze choć już całkiem nieźle jest.
Bo mam szanse spełnić parę swoich fantazji.
Bo mi w tyłek ciepło.
Bo czuję się tu na obczyźnie jak u siebie.
Bo N zanika w mojej głowie i sercu.
Bo M wróciła do Niemiec i znów możemy wisieć godzinami na telefonie.
Bo syn wkrótce przyjedzie.
Bo koniec roku.
Bo...bo :)
sobota, 3 grudnia 2016
koktajl
czwartek, 24 listopada 2016
dobrze
Nawet bardzo dobrze jest. Oczywiście jak zawsze wokół mnie jest ogromna chmura wszystkiego jednak ja się czuję na tyle dobrze, że absolutnie nie zamierzam siedzieć w kącie i płakać. Myślę, że dość już w życiu łez upuściłam i chyba tak na dobrą sprawę niewiele jest sytuacji jeszcze, które mogłyby mnie do płaczu zmusić. Wciąż sobie obiecuję, że już nie pozwolę sobie aby mnie jakikolwiek mężczyzna skrzywdził wywołując łzy. Dlaczego więc wciąż mniej lub bardziej podświadomie takowych wybieram? Chyba powoli dociera do mnie rozwiązanie tej zagadki, ma to zapewne związek z moimi skłonnościami i póki co niemożliwością ich spełnienia.
Kto mnie troszkę zna, ten wie, że potrzebuję mężczyzny naturalnie silniejszego ode mnie, który okiełzna gorejący we mnie ogień? Do tej pory, mimo wszystko i mimo, iż do końca nie byłam świadoma tego co się dzieje, udało się to tylko samurajowi. To Jemu byłam oddana bez reszty a On nawet specjalnie nie musiał się starać bym przy Nim mogła czuć się małą i bezbronną, równocześnie ufając, że mnie w żaden sposób nie skrzywdzi. Rzecz jasna było to do momentu gdy ogarnęła i poczhłonęła Go bez reszty Jego choroba. W N. cóż...różnie to było, miewał nade mną przewagę ale były to zrywy. Pamiętam jak byłam zrozpaczona gdy mnie w pewien sposób odrzucił nie pozwalając sobie założyć skarpet, choć chwilę wcześniej dominował nade mną z pasją... Kto zna klimat BDSM zrozumie dlaczego poczułam się wtedy źle.
Chaos się wplątał jak zwykle w mój wpis ale to dlatego, że mój mózg zaczyna działać. Mija otępienie jakie mnie ogarnęło na końcówce z N. Dobrze...jest dobrze :)
wtorek, 15 listopada 2016
marazm
Trwał dobry tydzień, trochę byłam oszołomiona jeszcze tym wszystkim ale czuję, że się podnoszę. Tak po prostu. Oczy mam trochę szerzej, zaczynam swobodniej oddychać, bardzo mnie to cieszy. Cieszy mnie też męskie zainteresowanie i to wirtualne i to realne ale póki co nie zamierzam z tego korzystać. Tyle wystarczy.
N pomimo tego jak brzydko się na koniec pokazał to zrobił kawał dobrej roboty, kolejny raz udowodnił mi kogo i jakich zachowań mam unikać, widzę teraz moje błędy w takich relacjach jakoś wyraźniej. I wcale nie myślę o tym czy kogoś poznam czy nie...wróciłam na portale ale tylko z zamysłem edukacyjnym, rozmawiam w 90% po niemiecku. Ah oczywiście, że oni chcą więcej ale...ja nie.
czwartek, 10 listopada 2016
kryzys
Musiał nadejść, to oczywiste.
Tak bym się wtuliła, tam, w tych ramionach zawsze tak cieplutko.
No ale mam świadomość wszystkiego naokoło i taka rozpacz, że czemu tak to wszystko.
Na szczęście nie korci mnie by nawiązać kontakt.
Tak tylko sobie łezki kapią jak patrzę na zdjęcie a wszystko przez dzisiejsze pogaduchy z M.
Jutro będzie lepiej, nie?
W ramach wyjścia do ludzi skrzyknęłam paru ludzi z grupy na FB by wyjść w sobotę razem, mam nadzieję, że choć parę duszyczek się odliczy i się trochę pobawimy.
W ramach wyjścia do ludzi przyjęłam też dziś zaproszenie na kawę. Nie pojechałam jednak bo jakkolwiek przed południem była mowa o kawiarni to potem się okazało, że kawa u Tegotam w domu. A na cholerę mi niezręczne sytuacje, kiedy ja tylko kawy chciałam?
wtorek, 8 listopada 2016
finał
Początkowo zamierzałam opisać dokładnie, skąd taka a nie inna decyzja jednak sobie odpuszczę, po co mi się babrać w złej energii.
Rozstaliśmy się, przyłapałam N na serii kretyńskich kłamstw i może by nie było w tym nic takiego strasznego, gdyby nie szedł w zaparte. Od jakiegoś już czasu chodziło mi to rozstanie po głowie tylko brakowało mi impulsu. Szkoda tylko, że kończę to razem z utratą szacunku dla niego.
W sumie o tyle dobrze, że teraz jestem na to gotowa. Tak po prostu czas było to zakończyć. Dziś oddajemy sobie fanty i wspólnie podjęliśmy decyzję, że nie będziemy się z sobą kontaktować.
środa, 2 listopada 2016
pan tata
Nie omieszkał jednak narobić Młodemu przykrości oblewając mnie pomyjami.
Syn najprawdopodobniej widział ojca ostatni raz w życiu.
Pan tata dalej uparcie alimentów nie płaci zrzucając obowiązek utrzymywania jego dzieci na mnie i państwo.
Nie chcę być niemiła ale ma on zapewne gówno zamiast mózgu, wpłacając co miesiąc około stu złotych do Skarbu Państwa zadłuza się tym samym miesięcznie kolejny ponad tysiąc złotych.
Jego dług wynosi już ponad 70tys! Co rok dochodzi jakieś 23 tysiące. Nadmieniając, że uporczywie unika pracy by komornik nie ściągał mu należności z pensji (ależ oczywiście, że pracuje, tylko, że na czarno) to emerytury nie będzie miał on żadnej... i do kogo wtedy się zwróci? Do dzieci? No oby nie bo na stare lata pójdę siedzieć.
niedziela, 30 października 2016
galopem
Żeśmy się poawanturowali ale w rozliczeniu wychodzi to na dobrze. Było jednak na tyle niebezpiecznie, iż myślałam, że za moment znów będę singlem. N. to typowy facet. jak z tych wszystkich dowcipów o facetach. No żeż k... jego mać. Potrafi mnie wkurzyć jak nikt. Dobrze, że potrafimy jednak wyrzucić co nas gniecie i ostatecznie dojść do porozumienia. Zauważyłam, że za każdym takim naszym wyskokiem (bo to nie tak, że ja Jego obwiniam) coś się poprawia, na coś sobie otwieramy oczy.
W sumie, to żal mi nas czasem, dwie kaleki emocjonalne, więc czego się spodziewać? No nic, ważne, że wyplułam, co mnie wkurza. On nie miał zasadniczo czego, choć początkowo się zaperzył, że jak już coś to awantura. Ale ale... sprawa stoi tak, że jemu jest dobrze, gdy jest fajnie, nie myśli zupełnie o tym, że może mi coś nie pasować, gdy jednak próbuję zasugerować, że coś nie halo to.. "przesadzasz, nie psuj jak jest fajnie", a jak milczę i wychodzą wszystkie kwiatki za jednym zamachem to problem bo nie mówię porcjami. Hm. No mówiłam. Facet z dowcipów. Troszkę mu przeorałam psychicznie, poryczałam sobie, a czemu nie. Coś tam do tej makówki może dotarło.
Przed nami obojgiem teraz znów bardzo trudny czas, On na przededniu rozwodu, jest szansa, że zamknie Mu się to do końca roku, potem pewnie będzie jeszcze trawił zakończenie tego etapu, bo nie oszukujmy się, łatwo Mu nie jest.
Przede mną...o matkoZboskiem, tyle spraw co ja mam rozgrzebanych.
Sprawa w Sądzie u młodego w PL przeciwko mnie o alimenty, mam nadzieję, że pójdzie zgrabnie i szybko bo i mnie ten papier jest potrzebny by tu w DE odjąć sobie od dochodów, Młody zestresowany bo pierwszy raz w swoim 18letnim życiu stanie sam przed Sądem przeciwko własnym rodzicom.
Tu, już mam wszystkie dokumenty do Kindergeld, odeślę, znów poczekam, zobaczymy co jeszcze im się przypomni, że mieć powinnam, choć dostałam teraz pięciopunktową listę i w zasadzie wszystko już mam. Każdy brakujący papierek i korespondencja z Familienkasse to kolejny punkt startowy i można pół roku czekać. Oby nie bo okrutnie tych pieniędzy potrzebuję, tym bardziej, że teraz na bezrobociu.
Ano właśnie, bezrobocie. Na moje szczęście przepracowałam w DE ponad rok i w związku z tym mogę Państwo prosić o pomoc, a pomocy tej nawet chętnie udziela. Tylko, że ja nie wiem jak się obrócić. Gdybym twardo unikała pracy to korzystałabym ze świadczeń socjalnych i miała dodatkowo pracę na czarno. No ale wtedy, choć miałabym kurs językowy za darmo, czas zaliczany do emerytury już się odlicza, poza tym jest się na sztywnej smyczy i na każde zawołanie różnych instytucji. A na co mi to?
Po ostatniej wizycie w Agencji Pracy u Greka wyszło, że dostanę pracę za stawkę jaką miałam do tej pory, tylko, że w mniejszym wymiarze czasowym ale... legalnie dopłaty do nadgodzin, nocek, świąt, weekendów. Potrzebuję pracy. Co prawda tyle samo miałabym pieniędzy ze śwoiadczeń socjalnych ale ja nie wyobrażam sobie dalej siedzieć w domu i kisnąć. Gnuśnieć jak stara raszpla. Potrzebuję rytmu w tym moim zwariowanym życiu, gdzie nic nie jest pewne jeszcze. Poza tym jak pójdę do pracy to zacznę spotykać LUDZI. Póki co siedzę w hermetycznej bańce bo mi tak wygodnie choć wiem, że to złe. Podciągnęłabym też język. Mam nadzieję, że wszystkie moje zmartwienia się do końca tego roku wyklarują i będę mogła wystartować w Nowy Rok bez obciążeń.
niedziela, 23 października 2016
pozytywnie
Tak mi bardzo moich gnidek brakowało, mimo ciągłej, poza pracą, obecności N. czułam już ogromną tęsknotę za zamieszaniem jakie moje dzieci wprowadzają. Ale już są! Od jutra do szkoły.
Po południu wpadł N. ze swoimi aplegrami i nawet bardzo fajnie spędziliśmy czas. Z dziewczynami upiekłyśmy okrutny sernik, w życiu nigdy tego przepisu, pominę, że przy takim zamieszaniu gdzie bywało nas w kuchni 6 osób to cud, że w ogóle był jadalny. Tzn pyszny był bardzo ale klapnięty. Bardzo byśmy obydwoje chcieli by dzieciaki w końcu jakoś zaczęły się z sobą porozumiewać...tylko tak rzadko się widzą, że trudno o nawiązanie jakiejś przyjacielskiej choćby relacji. Mimo to było dziś super.
No ale... pierwsza noc po tzw. urlopie gdy zasnę tuląc się do poduszki a nie do ciepłego torsu N.
piątek, 21 października 2016
wampir
Nie energetyczny ale najprawdziwny, dam sobie głowę uciąć. Mieszkam tu już ponad trzy miesiące a spotkałam go tylko raz. Do tej pory miałam tylko świadomość jego obecności. Ale do rzeczy. Mam tylko dwóch sąsiadów piętro niżej, ja na moim piętrze mieszkam sama, pomieszczenia po drugiej stronie korytarza, które mogłyby być mieszkaniem zostały przeznaczone na pralnię i suszarnię. W pralni stoją trzy pralki, czyli już namacalny dowód, że poza sąsiadką, którą już poznałam, ktoś jeszcze funkcjonuje, jednakże przez ten czas widziałam wampirzą pralkę raz uruchomioną ale potem żadnych ubrań w suszarni nie było, pewnikiem swoje czarne fraki w domowych pieleszach suszy. O tym, że Wampir istnieje czy raczej funkcjonuje świadczyły do tej pory smrody papierosowego dymu przenikającymi szparami w drzwiach na klatkę schodową oraz budzik. Budzik, który budził pół miasta tylko nie Wampira, wył on (budzik, nie Wampir) codziennie minimum pół godziny i nikt go nie wyłaczał, może nieopatrznie stawiał go na parapecie i gdy rano słońce nań padało nie miał odwagi się zbliżyć. W czasie gdy intensywnie walczyłam o dostęp do Internetu, próbowałam również u Wampira zasięgnąć jakichś informacji ale na darmo...pukanie, dzwonienie, zero odzewu.
Jednak, co było do przewidzenia, w końcu poznałam Wampira.
Gdyby to był wieczór to bym się zlękła, na szczęście zachciało mi się pranie wstawiać w biały dzień i tam był ON!
Wysoki, przeraźliwie chudy, z posiwiałą głową i zapadniętymi policzkami, które pokrywała skóra struktury i koloru pergaminu a za okularami kryły się błękitne, wyblakłe oczy. Przedstawiłam się kto żem ja i zwiałam do siebie. Pominę, że socjopatka ze mnie ale nie chciałam go krępować przy upychaniu bóg-wie-czego do pralki.
Niestety mam z Wampirem interes do ubicia. Wszystko się zaczęło od tego nieszczęsnego Internetu a raczej braku jakiejś-tam-ważnej puszki. Wszyscy jej namiętnie szukaliśmy w piwnicach, nawet tych pozamykanych. Nikt nic nie wiedział. Okazało się, że gdzie była? Dosłownie nade mną, gdy ja chodziłam wściekła jak osa i złorzeczyłam na tę puszkę, ta sobie wrednie bez słowa wisiała na strychu. Nikomu nie wpadło do głowy, że właśnie tam może być. Lepiej...nie miałam pojęcia, że nade mną jest jeszcze jakiś strych! Nie ma to jak spostrzegawczość, na moje/nasze wytłumaczenie dodam tylko, że schody na strych są genialnie zamaskowane w suficie (pół metra od moich drzwi wejściowych) a ja nje mam w zwyczaju omiatać sufitu wzrokiem.
Na strychu prócz puszki odkryliśmy z młodymi wiele różnych klamotów, między innymi to, czego bardzo mi w moim mieszkanku potrzeba. Mianowicie stół, taki do jadalni, złożony zajmuje niewiele miejsca ale widzę, że można go fajnie rozłożyć. Podniszczony ale to nic, odnowiłabym go. Należy jednak do wampira i tu zaczynają się schody, bo o żadnej porze zastać go nie mogę. Może pójdę o północy. Może mi sprzeda.
środa, 19 października 2016
straszki
Nie byłabym sobą gdyby ich nie było. Niestety nie mam władzy nad swoimi myślami, jakkolwiek to brzmi.
Im bardziej widzę zaangażowanie i uczucia N. tym bardziej czuję, że to wszystko zaraz pęknie jak bańka mydlana. Nie mam żadnych podstaw by tak myśleć, niestety to mój brak zaufania tak działa. To złe. Złe, że nie umiem na 100% znów zaufać. Boję się jednak opuścić gardę by nów nie bolało za mocno. Choć wszystko jest teoretycznie ok to ja ciągle czuję, że coś złego się między nami wydarzy. A może to ja odejdę? Bo? Bo nie będę umiała żyć w takim napięciu?
Dziś Jego urodziny, przygotowałam tak by czuł się ważny i doceniony, mam na to swoje kobiece sposoby. Jedyne nasze wspólne Jego urodziny? Nasze ostatnie dni? Czy warto się starać? Prawie dwa tygodnie spędziliśmy znów rzem, moje dzieci w Polsce, Jego gdzieś w świecie. Ja na bezrobociu, więc czasu sporo poza załatwianiem różnych spraw, On w pracy. A w Nim coś się dzieje a ja nie wiem co. Czy to co się tam dzieje jest dla mnie dobre czy złe? Jest na przededniu rozwodu, to też Go z pewnością stresuje. Zamknie tym pewien etap w życiu. A co wtedy ze mną? Może warto zwiać zanim mnie znów zrani?
wtorek, 11 października 2016
nowe idee
Trafiłyśmy znów na gemialnego, życiowego urzędnika, który uświadomił mi, iż, teoretycznie, do momentu pójścia do szkoły czyli od przyszłego września, nie muszę iść do pracy ponieważ wsparcia finansowego od państwa niemieckiego uzyskam tyle, ile bym zarobiła na etacie. Nie chodzi mi o to by nie pracować ale korzystając z tej opcji mogę się dalej rozwijać ponieważ otrzymam kurs języka niemkeckkego za darmo, pół roku do egzaminu B1 a potem trzy miesiące do egzaminu B2, czyli dokładnie tyle czasu ile mi zejdzie do pójścia do szkoły. Jedyny problem jest taki, że będę musiała rżnąć głupka i tak robić by pracy nie dostać. Mija się to niestety z moim kodeksem moralnym ale przecież nie o mnie samą tu idzie.
Odzew na moje ogłoszenie był póki co jednorazowy, jednakże myślę, iż nawet to wystarczy by rozkręcoć fajną siatkę kontaktów. Zaowocowało mi to pierwszymi pieniążkami zarobionymi na czarno plus kolejne miejsce w czwartek.
Babeczka u której byłam dziś jest mniej więcej w moim wieku i ma dwójkę szkrabów. Po szybkich oględzinach mieszkani i gkdziny pracy u niej, stwierdzam, że bardzo ale to bardzo potrzebuje ona pomocy. Póki co umówione jesteśmy co tydzień na jedną godzinę.
Po pracy u niej zawiozła mnie do swoich dziadków, którymi już jeste m zachwycona. Pan troszkę zdystansowany, pani serdeczna ale widać, że to stara poczciwa, inteligencka gwardia, myślę, że wyniosę od nich więcej niż parę dorobionych euro. Bardzo się cieszę na tę znajomość.
Wracając do dnia wczorajszego...byłyśmy też z Pyzą odwiedzićnaszych ekspacjentów. Obie tam się dziwnie czułyśmy i obie też z ulgą stwierdziłyśmy, iż jak to dobrze, że to już za nami.
Mam też nadzieję, że rozwód z firmą przejdzie bezproblemowo, w sensie wypłaty wszystkich nam należnych świadczeń.
N. obecny, czuły, kochany, ciepły.
Dzieci w Polsce bez potrzeby kontaktu co też mi dobrze robi.
Jedyne czego mi do szczęścia brak to sen. Jestem chronicznie zmęczona, podejrzewam, że to efekty stresu. Kiedy ja odeśpię?
sobota, 8 października 2016
wir
Wreszcie skończył się totalnie zakręcony tydzień, który przyniósł mi cały wachlarz emocji.
Zaliczyłam dwóch prawników co zaowocowało pismem do firmy w sprawie mojego wypowiedzenia o pracę, pewnie skończy się w sądzie pracy, póki co, jest to za mną(w sensie praca w tej dziwnej firmie).
Spotkałam się z babeczką z Bundesministerium w sprawie mojego dalszego szkolenia się w zawodzie. Dostałam parę ciekawych kontaktów i porad. Pozytywnie.
Dodałam ogłoszenia o poszukiwaniu przeze mnie pracy przy opiece i/lub sprzątaniu i dziś był odzew. Nic wielkiego, raptem 2-3 razy w miesiącu ale to dobry początek, fajnie bo w mojej miejscowości. Ja znam siebie i wiem jak pracuję, więc liczę, że marketing szeptany pozwoli mi na złapanie paru nowych, dobrych kontaktów i jakoś to pójdzie.
Z N. stabilnie, tzn., nie do końca spokojnie ale naprawdę dobrze. Najważniejsze, że widzę to co chciałam widzieć w Jego oczach, dotyku, postawie.
Byłam na jednej rozmowie o pracę w firmie bliźniaczej mojej byłej ale warunki tak żenujące, że aż poniżej godności, stać mnie kurczę na lepszą pracę bo jestem dobra w tym co robię.
Zarejestrowałam się w urzędzie pracy. Teraz tylko czekać na dokumenty z firmy bo tego mi brakuje do dopełnienia formalności. Ciekawa jestem swoją drogą jak ten system tu działa.
Uznanie dyplomu w trakcie, przedstawiłam urzędnikowi moją sprawę z utratą pracy i jest szansa, że mi to popchnie szybciej. Fajny, pozytywny człowiek.
Dzieci wyjechały wczoraj na dwa tygodnie jesiennych ferii do Polski. Ludzie kochani, co ja wczoraj przeżyłam...wybraliśmy się z domu dużo przed czasem by się nie martwić, że nie zdążymy ale...kierowca autobusu, który podjechał, uznał, że autobus jest zbyt pełny by nas zabrać i zwyczajnie sobie odjechał!! Zostałam ze szczęką opuszczoną do ziemi. Co teraz? Następny autobus za kwadrans, a jak się sytuacja powtórzy? No to drepczemy na pociąg, który planowo ma odjazd 15 minut przed odjazdem autobusu dzieci. Żaden problem bo jedzie on tylko 5 minut. Zachodaimy na stację a tam niespodzianka, w odwrotnym kierunku jazdy stoi jakiś pociąg opóźniony o ponad godzinę. Panika. Telefon do N., nie odbiera. Pociąg zebrał się jednak w sobie i odjechał, nasz za 10 minut, w międzyczasie telefon do przewoźnika, że dzieci na pewno będą i w razie czego by trochę poczekali. Chwilę przed odjazdem dostajemy informację, że będzie opóźniony. Znów panika. Ah...finalnie pociąg spóźnił się ponad 20 minut, ile dokładnie to nie wiem bo nie czekaliśmy, w międzyczasie odezwał się N, który początkowo nie wykazywał chęci pomocy (myślał, że bilet nie przepada), jednakże po moim zapytaniu czy serio nie mogę na Niego liczyć w tak patowej sytuacji, przeorganizował swoje plany (miał odebrać swoje własne dzieci) i finalnie zawiózł nas do następnego postoju pieprzonego Sindbada, czyli jakieś 100km w jedną stronę. Gdyby nie On, miałabym dwa tygodnie smutku i dramatu w domu bo ten wyjazd był dla dzieci szalenie ważny.
Zresztą nie ukrywam, że i ja czekałam na wyjazd dzieci jak na zbawienie, muszę gdzieś moje emocje wyładować, muszę się zresetować, uspokoić, wyciszyć i pomyśleć. A przede wszystkim skupić na nowej pracy.
poniedziałek, 3 października 2016
weekend bardzo długi
Ah tyle się działo, że nie wiem od czego zacząć, nie mam priorytetów w opisywaniu co prawda ale zacznę od życia prywatnego.
Od piątku wojna z N. Nie będę omawiać szczegółów bo w sumie powód dla którego się ścięliśmy jest banalny i żenujący. Jakkolwiek na początku konfliktu byłam przekonana o winie N, tak po kłótni (pierwszy raz się pokłóciliśmy zdrowo i oczyszczająco i paradoksalnie uważam to za sukces) i wyjaśnieniu sobie, doszłam do wniosku, że jednak większa wina leży po mojej stronie. Ważne, że wszystko dobrze się skończyło. Ze względu na trwający w Mieście Sąsiednim Weinfest, czyli święto wina, okazji do zabawy i picia było sporo co skrzętnie wykorzystaliśmy pomijając piątek, gdy ja z moim fochem zamiast spotkać się z N zakręciłam się na pięcie i pojechałam do domu. No cóż, muszę z tej lekcji wyciągnąć wnioski.
Zawodowo.
No tak.
Szybko poszło w sumie. Z racji tego, iż ja i Pyza odmówiłyśmy uczęszczania do szkoły w innym Landzie (wiązało się to ze sporymi kosztami dojazdu plus ilość czasu na to poświęcona a co za tym idzie mniejsze możliwości zarobkowe), Firma "podziękowała" nam za współpracę. W sobotę pracowałam do 20 a o 19:45 dowiedziałam się, że mam się tam już więcej nie pokazywać. Jakkolwiek wypowiedzenie umowy o pracę przyszło w formie papierowej to odsunięcie od obowiązków "na gębę" .
No cóż. Z jednej strony ogromnie mi ulżyło ale z drugiej to ich posunięcie mnie niepokoi, więc od jutra wędrówka z Pyzą po urzędach i prawnikach.
Nie do końca mnie martwi utrata tej właśnie pracy bo mam pewność, że czeka mnie coś lepszego, przynajmniej to, że w końcu zacznę się rozwijać a nie tkwić w martwym punkcie.
czwartek, 29 września 2016
dobry dzien
Zaczął się bardzo przyjemnie bo od wtulenia się w N. Wciąż obecny i jest lepiej niż było kiedykolwiek, mam wrażenie, że w końcu zapanował spokój w naszym piekiełku. Wyluzowaliśmy obydwoje, uczucia budzą się na nowo, u Niego też je widzę, rozmawialiśmy nawet na ten temat i bardzo się cieszę, że teraz jest ostrożniejszy w ich definiowaniu.
Wybrałam się dziś do miasta, w zasadzie urzędowe sprawy związane z moim wykształceniem, mianowicie staram się o uznanie mojego polskiego dyplomu tu w Niemczech. Problem z moim zawodem jest taki, że zasadniczo nie ma niemieckiego odpowiednika. Jednakże urzędnik z którym się spotkałam dał mi dużo nadziei na uznanie tego dyplomu na najniższym stopniu drabinki w tym zawodzie co dla mnie jest ogromnie pozytywną wiadomością. Muszę dołączyć kilka dokumentów i niech idzie to w świat! Jeśli mi uznają ten dyplom, będę miała trochę więcej otwartych drzwi plus, uwaga(!) rok nauki mniej w szkole niemieckiej, też przy odrobinie szczęścia.
Z moją obecną Firmą rozstawać się będę bez większego żalu, choć pieniądze niezłe to stałam w miejscu a ja chcę się rozwijać.
Przy okazji przetestuję moje ubezpieczenie, które z założenia przy utracie pracy ma mi zagwarantować jedną miesieczną pensję.
Lubię takie dni, tym bardziej, że zakończę go również wtulając się w N.
wtorek, 27 września 2016
decyzje
Bywają trudne, zwłaszcza gdy się jest odpowiedzialnym za słabszych.
Rzecz dotyczy mojej pracy niestety. Razem z Pyzą po przeanalizowaniu szefowskiego ultimatum zdecydowałyśmy, że się temu nie poddamy. Nie stać mnie teraz na szkołę nie tylko ze wględów finansowych ale również ze względu na czas jaki pochłonęłyby dojazdy do miasta oddalonego od mojego o 100 km. No niestety...
Jutro przedstawiamy swoje stanowisko i nie się dzieje wola nieba.
Do szkoły pójdę. Jak najbardziej. Ale za rok jak planowałam, nie teraz... No i kolejna rewolucja w moim życiu, oby nie zakończyła się lowrotem do Polski z podwiniętym ogonem.