Z wiekiem coraz bardziej przekonuję się, że wszystko co się wydarzy złego czy dobrego musi się potem odbijać echem przez jakiś czas i oczywiście energia ta naturalnie musi się wypalić. A być może to tylko ja sama nadaję wydarzeniom takie znaczenie?
Minął rok od mojej emigracji, tej kompletnej, z dziećmi, zamknął się dla mnie cykl przygotowawczy, wszystko było nowe na nowym miejscu. Teraz jestem tu jak u siebie ale ten rok przyniósł mi całe mnóstwo sytuacji w których byłam solidnie testowana ile jeszcze zniosę.
Sam fakt przeprowadzki zresztą to był bardzo ciężki temat ze względu na to, że byłam sama z dziećmi a na pomoc Nieplanowanego nie mogłam liczyć. Nawet gdy prosiłam. A nienawidzę prosić, to poniżej mojej godności. Cios jaki mi potem wbił w serce, w równoczasie z utratą pracy spowodował jednak lawinę szczęśliwych wydarzeń, które na tamtą chwilę wydawały mi się katastrofalne wręcz. Teraz się cieszę, iż wyszło na jaw, że jest dupkiem, choć cena była bardzo wysoka bo usunął mi spod nóg grunt, który tam sam usypał, nie poinformował mnie tylko, że jest to dół na mamuty przysypany jedynie prowizorycznie liśćmi.
Bardzo też się cieszę, że straciłam tamtą pracę, która choć dawała naprawdę dobre pieniądze, lepsze niż teraz, to wykańczała mnie głównie psychicznie i nie była w żaden sposób rozwojowa.
Pamiętam w jak czarną rozpacz po tym wszystkim wpadłam, jak bardzo się bałam, że Smutna Pani znów do mnie przyjdzie i zacznie mnie obmacywać swoimi kościstymi, zimnymi paluchami. Podobno jesteśmy na tyle silni na ile nas wypróbowano, to ja chyba jestem niezniszczalna.
Jednak dzięki temu wszystkiemu mam teraz świetną pracę do której chodzę z radością, ponadto podjęłam naukę. Dziś właśnie był mój pierwszy dzień szkolny w mojej pierwszej niemieckiej szkole.
Co mnie zaskoczyło a czego wcześniej nie było i co powinno mi bardziej docenić siebie to to, że wcześniej, jeszcze parę miesięcy temu, aby zrozumieć dobrze niemieckojęzyczną osobę musiałam się przyzwyczajać dłuższy czas do jej intonacji i ogólnie sposobu mówienia, nie, żeby teraz było tak łatwo bo muszę się skupiać podwójnie ale wiedząc o czym ktoś może do mnie mówić rozumiem prawie wszystko, gorzej jednak z wyartykułowaniem tego co mam w głowie, liczę, że to przyjdzie z czasem "samo" bo uczyć mi się nie chce... Najbardziej żałuję, że nie mam tej lekkości komunikacji z osobami prywatnymi, taka się czuję ograniczona...
...
Dziś był też pierwszy dzień szkolny moich Przesiedleńców, poszli z zupełnie innym nastawieniem niż rok temu i zostałam w sumie zaskoczona bo okazało się, że córka nie powtarza jednak klasy co, sądziłam, że było ustalone. Wyszło teraz, że mimo 2 lat różnicy są w tej samej klasie tylko w różnych oddziałach. Młody nigdy nie mógł przeżyć, że Córka jest tylko o klasę niżej a teraz są w równoległych. Zniósl to jednak wyjątkowo dzielnie bo okazało się, że za wychowawcę ma nauczyciela, którego bardzo lubi, dodatkowo jest lektorem niemieckiego. Córka z kolei ma w klasie swoją, swego czasu, dobrą koleżankę Polkę, więc też zadowolona. Czuję, że to będzie dla nich dobry rok. Dla mnie też zresztą, w zasadzie już od kilku miesięcy czułam, że rok następujący po zamknięciu cyklu emigracyjnego będzie dla nas przełomowy. I niech tak będzie. Niech będzie pięknie.
poniedziałek, 14 sierpnia 2017
pętla
Subskrybuj:
Posty (Atom)