środa, 31 sierpnia 2016

siostra

Mam wprawdzie już trzy najprawdziwne ale...

Rok i miesiąc temu. Znamy się tylko z czatu na FB, nawet za dużo z sobą nie rozmawiamy bo jakoś tak.
Ja w pracy, Ona z rodzinką na urlopie w Polsce. U mnie braki personalne.
Jako, że Madzia jawiła mi się z ogromnym serduchem, padło na Nią.

- Magda, robota jest, przyjeżdżaj.
- Kiedy i za ile?

Rozmowa była trochę dłuższa, jednak jej skrót przedstawia zapał, odwagę i panbóg wie co jeszcze Madzi.

Dlaczego siostra?
Z dwóch zasadniczych powodów, choć nasze ścieżki zawodowe się rozeszły to jednak jesteśmy w ciągłym, intensywnym kontakcie. Dobija do 2h dziennie na telefonie.
I o czym my właściwie gadamy? Niech mnie ktoś zabije ale przypuszczam, że o samych istotnych sprawach ;)
Drugi powód to taki, że przy którymś spotkaniu zrobiłyśmy sobie zdjęcie i wrzuciłyśmy na FB. I się zaczęło. My to dopiero dostrzegłyśmy po jakimś czasie jak bardzo jesteśmy do siebie podobne. Nikt nie chciał wierzyć, że my nie siostry.

Madzia to jest taki typ kobiety jak ja. Za bliskich zabije, obedrze ze skóry, obgotuje lekko bo szkoda czasu, kostki obliże, nakarmi psa i z lubością wydali.
Żeby nie było, Madzikowe serducho ma pojemność przekraczającą wszelkie możliwe normy. Jest kawał twardej dupy ale... no wszystko do czasu. Nie zdradzę tu wszystkich szczegółów bo po prostu nie wypada ale to co się w Madzikowym świecie przez ostatni rok działo to mało kto byłby w stanie to przyjąć na klatę i jeszcze sie uśmiechać. Moja krew! Gdy u mnie problemy się skończyły, u niej się rozbujały, nie ma tygodnia by mi nie sprzedała jakiejś kolejnej łamiącej wiadomości. Często już po przywitaniu poznaję, że Madzik ma dla mnie kolejną ekstrabombę.
Jak reaguję? No inaczej to niż śmiechem się nie da.

Ale Madzia ciągle walczy i się poddawać nie zamierza za co bardzo ją cenię.

Dziękuję Magda, że jesteś, choć pewnie nieprędko spotkamy się znów na żywo,  ale sama obecność w słuchawkach daje mi bardzo dużo. Znamy się jak dwie łyse kobyły widząc się raptem trzy razy?

Nie zmieniaj się, nie poddawaj, nie daj sobie wmówić, że czegoś nie można.
No może jedno zmień, proszę Cię.... zacznij słuchać muzyki a nie... :)))))

A no i w ogóle jestem z Ciebie dumna.

No i wystarczy Ci bo w piórka obrośniesz i zaczniesz pyszczyć.

Cmok!

plan sierpniowy rewizja




Nieplanowany wyrzucony z łóżka, czy z serca też?

Wypaliłam w pracy, mam nadzieję, już ostatniego fajka, rzucając wyzwanie wirtualnemu znajomemu. Umowa dżentelmeńska zobowiązuje. Oby! No ale skoro mogłam rzucić Nieplanowanego to i fajki dam radę! Ja nie dam? Potrzymajcie mi torebkę!

Regularnie uczę się języka, może jeszcze nie tak intensywnie jak bym chciała ale jest dobrze!

Ćwiczenia, wciąż niemalże codziennie 20km rowerowania. Za mało! Chęci i siły na fitness w domu brak. Powinnam sobie karę wyznaczyć.

Dieta? Pośrednio. Na pewno odżywiam się zdrowiej niż wcześniej, wprowadziłam też żeń-szeń, minerały i witaminy.

Chyba się nie rozwijam, tłumaczę to brakiem czasu, przepracowaniem i ogólnie lataniem na różnymi sprawami.

Ahhh...no nawet do sklepu mi się nie bardzo chce wyjść ale generalnie otwieram się, nie ukrywam, że pomaga lepsza znajomość języka.

Ha! Nie odwołuję randek! Sukces, co nie? No po prostu przestałam się na nie umawiać.

Plan na wrzesień?

Dopieścić powyższe.
Nie tęsknić za N.
Nie palić.

Rifez pozdrawiam, jeśli tu niechcący znów zbłądzisz :)

satysfakcja

Może to tylko PMS a może pewne rzeczy w końcu do mnie jasno dotarły? Od dwóch dni biłam się z myślami. Rozpatrywałam moje szczęście, czy raczej jego odczuwanie. Nie chcę się rozpisywać bo jest to dla mnie mimo wszystko bolesne.
Jakkolwiek nasz związek ponoć związkiem nie był, odeszłam od N.
Głowa wysoko.
A satysfakcja? Bo nie czekałam jak kretynka aż mężczyzna, który związków się boi i nie umie się zakochać powie mi, ze to jednak się stało a ja mogę się potulnie oddalić.
Wyjaśniłam na spokojnie moje stanowisko bo ja umiem na trudne tematy rozmawiać.
Uświadomiłam najpierw sobie a potem Jemu, że to co przyjaźnią nazywamy to jest bzdura.
Ja ciągle bym czekała aż zacznie mnie doceniać poza łóżkiem a On ciągle by na mnie przez jego pryzmat patrzył.
Kolejna moja faza czy tym razem mi się uda tę niewidzialną, nałożoną przez samą siebie obrożę zdjąć?
Wytrwam?
Oduczę się?
Przestanę zadowalać się okruchami?
Przestanę się okłamywać i pojdę dalej?
Zawsze mi powtarzał, że "za tanio się sprzedaję".
Miał, kurwa, rację.

A co gdy jednak zechce spróbować?
...szczerze w to wątpię ale to by była ciężka próba dla mnie.
Niech żyje w swoim świecie...jak chce, z kim chce.
Ja nie mogę dłużej być kryzysową narzeczoną.