wtorek, 1 sierpnia 2017

klik

Chyba już powinnam się przyzwyczaić do tego, że moje życie choć tak bardzo prozaiczne wciąż obfite jest w różnego rodzaju zaskoczenia. I te fajne i te niefajne. Wiadomo.
Nie mam dla Niego pseudonimu, może przyjdzie z czasem. W sumie trudno mi Go w jakikolwiek normalny sposób zdefiniować.
Wziął się z czeluści jednego z portali wyłonił stosunkowo niedawno i poszła lawina.
Przeszedł nieświadomie kilka sit, którymi kieruję się decydując się na podjęcie kontaktu, poza tym urzekł mnie swoją naturalnością i otwartością.
W sumie to mam trochę żalu do siebie, że zadziałałam tak szybko ale z drugiej strony nie żałuję. Zresztą... kto mnie zna, ten wie, że jeśli ja się na coś zdecyduję to musi być działanie natychmiastowe, inaczej nie byłabym sobą, zwyczajnie... lubię jasne sytuacje. Ale może powinnam się trochę nad sobą zastanowić i czasem zahamować.
Nasze pierwsze spotkanie musiało zostać odwołane ze względu na moją pracę i w sumie stało to troszkę pod znakiem zapytania kiedy uda się kolejne ustalić a nie chciałam przeciągać kontaktu wirtualnego bo mnie to zwyczajnie nudzi i irytuje a jestem niemal pewna, że przestałabym się interesować bo by mnie to zmęczyło. Mogę się naturalnie mylić ale tego już się ne dowiem.
Spotkanie udało się jednak szybko zorganizować i od pierwszej chwili wiedziałam, że to będzie udane spotkanie. Jak wspomniałam wcześniej, jest bardzo naturalny, zero zmanierowania, sztucznej uprzejmości. Taki trochę myślę dinozaur ale w tym dobrym sensie. Ani przez chwilę nie czułam się zmęczona Jego obecnością co jest bardzo dziwne w moim wydaniu bo ja jeśli już ostatecznie podejmę decyzję o spotkaniu się z kimś to delikwent przy bliższym poznaniu raczej dużo traci w moich oczach. Nie nastawiałam się absolutnie na nic. Ot, chyba chciałam mieć to z głowy żebym sobie sama potem nie wyrzucała, że coś mogłam przeoczyć. Było pogadane, pośmiane, fajna luźna atmosfera. Przetargałam potem biedaka po moim ukochanym Miasteczku Wygnańczym i ostatecznie wylądowaliśmy w mojej ulubionej knajpie na piwie. Szczerze to mogłabym tak spędzić tę noc do samego rana ale niestety obowiązki zawodowe nie pozwalały i przyszedł czas pożegniania.
Teraz z perspektywy widzę, że już wcześniej się czaił ale zwyczajnie wziął mnie i pocałowałbył. No zaskoczył mnie kompletnie ale może w końcu czas dorosnąć i przyzwyczaić się, że ludzie tak robią.
Moje lekkie zawstydzenie minęło następnego dnia, który spędziłam u Niego.
W zasadzie jak też zwykle ze mną bywa... pojechałam tam bardzo chętnie a jednocześnie wbrew sobie. Przez moją rudą łepetynę zdążyło się już przekotłować tysiąc myśli, chyba po równo na tak i na nie.
Zaczynać związek od seksu? Ale zaraz, kto mówi o jakimkolwiek związku? Spotkać się na sam seks? Bez sensu, wolę sobie sama dobrze zrobić. Przynajmniej efekt końcowy zawsze taki sam i pewny na 100%. I choć z góry zastrzegłam, że tego i w taki sposób nie chcę to nie wiem czemu chciałam oszukać samą siebie. Wyszło to zresztą tak naturalnie.
Ale szczerze? Gdyby nie Jego postawa, zainteresowanie tym co mam w głowie i umiejętność rozmowy pomieszana ze szczerością to zwyczajnie dostałby w ryj i skończyło się kopytkowanie. Nawet jakbym miała w środku nocy wracać do domu.
Jeśli o seks idzie to też zaskoczenie. Pozytywne rzecz jasna. Jak na pierwszy (i chyba drugi czy trzeci albo czwarty raz w ciągu) to było genialnie. Trudno posądzić Go w tej kwestii o egoizm. Rozpraszało mnie jedynie moje zmęczenie, które odebrało sporą część przyjemności. No i dystans.
Ja nie wiem czego mnie tak skonstruowano, że nie umiem tak bez uczuć poczuć wszystkiego co poczuć powinnam. Ale z drugiej strony jak tu mówić o uczuciach skoro się nawet porządnie nie znamy. Opieram się jedynie na intuicji i zachowaniu wobec mnie.
Pomijając szczegóły techniczne nadszedł poranek, wspólne śniadanie na mieście i głębsza rozmowa. Z typu tych, które pokazują miękkie podbrzusze i pozwalają "przeciwnikowi" zajrzeć trochę głębiej, tam gdzie nie wszystkim się na to pozwala. Żal mi było odjeżdżać bo to był bardzo dobrze spędzony czas.
I byłoby fajnie wszystko gdyby nie świadomość pewnych rzeczy ale to nie czas na to by je oglądać jakoś dokładniej.
Faktem jest, iż choć może bym nie chciała to chyba gdzieś od konika wykupił bilet na zwiedzanie bo czuję jak się gdzieś tam po mojej łepetynie plącze.
Jednak póki co....ciekły azot.