wtorek, 20 września 2016

stopnie

Oczywiście nie wytrzymałam wczoraj i wysłałam sms, że tęsknię, po czym...wykasowałam Jego numer by się dalej nie ośmieszać. O dziwo odpisał wieczorem, że też o mnie myśli a na moje pytanie czy naprawdę chce tak długo czekać z rozmową odpowiedział, że tak. No ok. Pewnie ma rację, że to dobry czas na przemyślenie wielu spraw.
Mam tylko nadzieję, że jeśli po moim powrocie jedynym powodem do spotkania będzie definifywne rozstanie to mi tego zwyczajnie oszczędzi i rozpłynie się we mgle. Nie staram się myśleć o Jego potrzebach, potrzebie czasu, wyciszenia, wszak nie siedzę w Jego głowie a skupić się muszę na tym co ja w głowie i sercu mam.
Szczerze jednak, im bardziej myślę, tym mniej wiem co czuję i czego chcę. Czuję się trochę jak pisklę na krawędzi gniazda, które zastanawia się...polecieć?
Oficjalnie powiedziałam Mu, że wracam na portale by nie czuć się samotnie. Nie szukam niczego/nikogo tam. Pogadać tylko...ale...ale to takie jakieś jest...mało jest rozmówców, którzy chcą uszanować narzucony przeze mnie dystans, jak zawsze, większość szuka sexu, czy choćby spotkania a ja tego nie potrzebuję. Wczoraj mnie naszła taka refleksja, że mimo, iż to nasze wspólne mieszkanie nas dużo nauczyło i dało całkiem dużo radości to jednak...chciałabym móc to cofnąć. A niewiele rzeczy jest, które bym chciała w mojej przeszłości zmienić.
Jakie zmiany na plus? Nie czekam na wiadomość do Niego ponieważ nasz komunikator skasowałam i nie zerkam co chwila czy pojawiła się tam wiadomość od Niego. Czy może trochę wyluzowałam czy mi się wydaje?
Jedno co chyba jeszcze dobre to nie myślę o tym co powiem gdy/jeśli się spotkamy. Bo szczerze...jeszcze nie wiem co chcę by nastąpiło...