niedziela, 30 października 2016
galopem
Żeśmy się poawanturowali ale w rozliczeniu wychodzi to na dobrze. Było jednak na tyle niebezpiecznie, iż myślałam, że za moment znów będę singlem. N. to typowy facet. jak z tych wszystkich dowcipów o facetach. No żeż k... jego mać. Potrafi mnie wkurzyć jak nikt. Dobrze, że potrafimy jednak wyrzucić co nas gniecie i ostatecznie dojść do porozumienia. Zauważyłam, że za każdym takim naszym wyskokiem (bo to nie tak, że ja Jego obwiniam) coś się poprawia, na coś sobie otwieramy oczy.
W sumie, to żal mi nas czasem, dwie kaleki emocjonalne, więc czego się spodziewać? No nic, ważne, że wyplułam, co mnie wkurza. On nie miał zasadniczo czego, choć początkowo się zaperzył, że jak już coś to awantura. Ale ale... sprawa stoi tak, że jemu jest dobrze, gdy jest fajnie, nie myśli zupełnie o tym, że może mi coś nie pasować, gdy jednak próbuję zasugerować, że coś nie halo to.. "przesadzasz, nie psuj jak jest fajnie", a jak milczę i wychodzą wszystkie kwiatki za jednym zamachem to problem bo nie mówię porcjami. Hm. No mówiłam. Facet z dowcipów. Troszkę mu przeorałam psychicznie, poryczałam sobie, a czemu nie. Coś tam do tej makówki może dotarło.
Przed nami obojgiem teraz znów bardzo trudny czas, On na przededniu rozwodu, jest szansa, że zamknie Mu się to do końca roku, potem pewnie będzie jeszcze trawił zakończenie tego etapu, bo nie oszukujmy się, łatwo Mu nie jest.
Przede mną...o matkoZboskiem, tyle spraw co ja mam rozgrzebanych.
Sprawa w Sądzie u młodego w PL przeciwko mnie o alimenty, mam nadzieję, że pójdzie zgrabnie i szybko bo i mnie ten papier jest potrzebny by tu w DE odjąć sobie od dochodów, Młody zestresowany bo pierwszy raz w swoim 18letnim życiu stanie sam przed Sądem przeciwko własnym rodzicom.
Tu, już mam wszystkie dokumenty do Kindergeld, odeślę, znów poczekam, zobaczymy co jeszcze im się przypomni, że mieć powinnam, choć dostałam teraz pięciopunktową listę i w zasadzie wszystko już mam. Każdy brakujący papierek i korespondencja z Familienkasse to kolejny punkt startowy i można pół roku czekać. Oby nie bo okrutnie tych pieniędzy potrzebuję, tym bardziej, że teraz na bezrobociu.
Ano właśnie, bezrobocie. Na moje szczęście przepracowałam w DE ponad rok i w związku z tym mogę Państwo prosić o pomoc, a pomocy tej nawet chętnie udziela. Tylko, że ja nie wiem jak się obrócić. Gdybym twardo unikała pracy to korzystałabym ze świadczeń socjalnych i miała dodatkowo pracę na czarno. No ale wtedy, choć miałabym kurs językowy za darmo, czas zaliczany do emerytury już się odlicza, poza tym jest się na sztywnej smyczy i na każde zawołanie różnych instytucji. A na co mi to?
Po ostatniej wizycie w Agencji Pracy u Greka wyszło, że dostanę pracę za stawkę jaką miałam do tej pory, tylko, że w mniejszym wymiarze czasowym ale... legalnie dopłaty do nadgodzin, nocek, świąt, weekendów. Potrzebuję pracy. Co prawda tyle samo miałabym pieniędzy ze śwoiadczeń socjalnych ale ja nie wyobrażam sobie dalej siedzieć w domu i kisnąć. Gnuśnieć jak stara raszpla. Potrzebuję rytmu w tym moim zwariowanym życiu, gdzie nic nie jest pewne jeszcze. Poza tym jak pójdę do pracy to zacznę spotykać LUDZI. Póki co siedzę w hermetycznej bańce bo mi tak wygodnie choć wiem, że to złe. Podciągnęłabym też język. Mam nadzieję, że wszystkie moje zmartwienia się do końca tego roku wyklarują i będę mogła wystartować w Nowy Rok bez obciążeń.
niedziela, 23 października 2016
pozytywnie
Tak mi bardzo moich gnidek brakowało, mimo ciągłej, poza pracą, obecności N. czułam już ogromną tęsknotę za zamieszaniem jakie moje dzieci wprowadzają. Ale już są! Od jutra do szkoły.
Po południu wpadł N. ze swoimi aplegrami i nawet bardzo fajnie spędziliśmy czas. Z dziewczynami upiekłyśmy okrutny sernik, w życiu nigdy tego przepisu, pominę, że przy takim zamieszaniu gdzie bywało nas w kuchni 6 osób to cud, że w ogóle był jadalny. Tzn pyszny był bardzo ale klapnięty. Bardzo byśmy obydwoje chcieli by dzieciaki w końcu jakoś zaczęły się z sobą porozumiewać...tylko tak rzadko się widzą, że trudno o nawiązanie jakiejś przyjacielskiej choćby relacji. Mimo to było dziś super.
No ale... pierwsza noc po tzw. urlopie gdy zasnę tuląc się do poduszki a nie do ciepłego torsu N.
piątek, 21 października 2016
wampir
Nie energetyczny ale najprawdziwny, dam sobie głowę uciąć. Mieszkam tu już ponad trzy miesiące a spotkałam go tylko raz. Do tej pory miałam tylko świadomość jego obecności. Ale do rzeczy. Mam tylko dwóch sąsiadów piętro niżej, ja na moim piętrze mieszkam sama, pomieszczenia po drugiej stronie korytarza, które mogłyby być mieszkaniem zostały przeznaczone na pralnię i suszarnię. W pralni stoją trzy pralki, czyli już namacalny dowód, że poza sąsiadką, którą już poznałam, ktoś jeszcze funkcjonuje, jednakże przez ten czas widziałam wampirzą pralkę raz uruchomioną ale potem żadnych ubrań w suszarni nie było, pewnikiem swoje czarne fraki w domowych pieleszach suszy. O tym, że Wampir istnieje czy raczej funkcjonuje świadczyły do tej pory smrody papierosowego dymu przenikającymi szparami w drzwiach na klatkę schodową oraz budzik. Budzik, który budził pół miasta tylko nie Wampira, wył on (budzik, nie Wampir) codziennie minimum pół godziny i nikt go nie wyłaczał, może nieopatrznie stawiał go na parapecie i gdy rano słońce nań padało nie miał odwagi się zbliżyć. W czasie gdy intensywnie walczyłam o dostęp do Internetu, próbowałam również u Wampira zasięgnąć jakichś informacji ale na darmo...pukanie, dzwonienie, zero odzewu.
Jednak, co było do przewidzenia, w końcu poznałam Wampira.
Gdyby to był wieczór to bym się zlękła, na szczęście zachciało mi się pranie wstawiać w biały dzień i tam był ON!
Wysoki, przeraźliwie chudy, z posiwiałą głową i zapadniętymi policzkami, które pokrywała skóra struktury i koloru pergaminu a za okularami kryły się błękitne, wyblakłe oczy. Przedstawiłam się kto żem ja i zwiałam do siebie. Pominę, że socjopatka ze mnie ale nie chciałam go krępować przy upychaniu bóg-wie-czego do pralki.
Niestety mam z Wampirem interes do ubicia. Wszystko się zaczęło od tego nieszczęsnego Internetu a raczej braku jakiejś-tam-ważnej puszki. Wszyscy jej namiętnie szukaliśmy w piwnicach, nawet tych pozamykanych. Nikt nic nie wiedział. Okazało się, że gdzie była? Dosłownie nade mną, gdy ja chodziłam wściekła jak osa i złorzeczyłam na tę puszkę, ta sobie wrednie bez słowa wisiała na strychu. Nikomu nie wpadło do głowy, że właśnie tam może być. Lepiej...nie miałam pojęcia, że nade mną jest jeszcze jakiś strych! Nie ma to jak spostrzegawczość, na moje/nasze wytłumaczenie dodam tylko, że schody na strych są genialnie zamaskowane w suficie (pół metra od moich drzwi wejściowych) a ja nje mam w zwyczaju omiatać sufitu wzrokiem.
Na strychu prócz puszki odkryliśmy z młodymi wiele różnych klamotów, między innymi to, czego bardzo mi w moim mieszkanku potrzeba. Mianowicie stół, taki do jadalni, złożony zajmuje niewiele miejsca ale widzę, że można go fajnie rozłożyć. Podniszczony ale to nic, odnowiłabym go. Należy jednak do wampira i tu zaczynają się schody, bo o żadnej porze zastać go nie mogę. Może pójdę o północy. Może mi sprzeda.
środa, 19 października 2016
straszki
Nie byłabym sobą gdyby ich nie było. Niestety nie mam władzy nad swoimi myślami, jakkolwiek to brzmi.
Im bardziej widzę zaangażowanie i uczucia N. tym bardziej czuję, że to wszystko zaraz pęknie jak bańka mydlana. Nie mam żadnych podstaw by tak myśleć, niestety to mój brak zaufania tak działa. To złe. Złe, że nie umiem na 100% znów zaufać. Boję się jednak opuścić gardę by nów nie bolało za mocno. Choć wszystko jest teoretycznie ok to ja ciągle czuję, że coś złego się między nami wydarzy. A może to ja odejdę? Bo? Bo nie będę umiała żyć w takim napięciu?
Dziś Jego urodziny, przygotowałam tak by czuł się ważny i doceniony, mam na to swoje kobiece sposoby. Jedyne nasze wspólne Jego urodziny? Nasze ostatnie dni? Czy warto się starać? Prawie dwa tygodnie spędziliśmy znów rzem, moje dzieci w Polsce, Jego gdzieś w świecie. Ja na bezrobociu, więc czasu sporo poza załatwianiem różnych spraw, On w pracy. A w Nim coś się dzieje a ja nie wiem co. Czy to co się tam dzieje jest dla mnie dobre czy złe? Jest na przededniu rozwodu, to też Go z pewnością stresuje. Zamknie tym pewien etap w życiu. A co wtedy ze mną? Może warto zwiać zanim mnie znów zrani?
wtorek, 11 października 2016
nowe idee
Trafiłyśmy znów na gemialnego, życiowego urzędnika, który uświadomił mi, iż, teoretycznie, do momentu pójścia do szkoły czyli od przyszłego września, nie muszę iść do pracy ponieważ wsparcia finansowego od państwa niemieckiego uzyskam tyle, ile bym zarobiła na etacie. Nie chodzi mi o to by nie pracować ale korzystając z tej opcji mogę się dalej rozwijać ponieważ otrzymam kurs języka niemkeckkego za darmo, pół roku do egzaminu B1 a potem trzy miesiące do egzaminu B2, czyli dokładnie tyle czasu ile mi zejdzie do pójścia do szkoły. Jedyny problem jest taki, że będę musiała rżnąć głupka i tak robić by pracy nie dostać. Mija się to niestety z moim kodeksem moralnym ale przecież nie o mnie samą tu idzie.
Odzew na moje ogłoszenie był póki co jednorazowy, jednakże myślę, iż nawet to wystarczy by rozkręcoć fajną siatkę kontaktów. Zaowocowało mi to pierwszymi pieniążkami zarobionymi na czarno plus kolejne miejsce w czwartek.
Babeczka u której byłam dziś jest mniej więcej w moim wieku i ma dwójkę szkrabów. Po szybkich oględzinach mieszkani i gkdziny pracy u niej, stwierdzam, że bardzo ale to bardzo potrzebuje ona pomocy. Póki co umówione jesteśmy co tydzień na jedną godzinę.
Po pracy u niej zawiozła mnie do swoich dziadków, którymi już jeste m zachwycona. Pan troszkę zdystansowany, pani serdeczna ale widać, że to stara poczciwa, inteligencka gwardia, myślę, że wyniosę od nich więcej niż parę dorobionych euro. Bardzo się cieszę na tę znajomość.
Wracając do dnia wczorajszego...byłyśmy też z Pyzą odwiedzićnaszych ekspacjentów. Obie tam się dziwnie czułyśmy i obie też z ulgą stwierdziłyśmy, iż jak to dobrze, że to już za nami.
Mam też nadzieję, że rozwód z firmą przejdzie bezproblemowo, w sensie wypłaty wszystkich nam należnych świadczeń.
N. obecny, czuły, kochany, ciepły.
Dzieci w Polsce bez potrzeby kontaktu co też mi dobrze robi.
Jedyne czego mi do szczęścia brak to sen. Jestem chronicznie zmęczona, podejrzewam, że to efekty stresu. Kiedy ja odeśpię?
sobota, 8 października 2016
wir
Wreszcie skończył się totalnie zakręcony tydzień, który przyniósł mi cały wachlarz emocji.
Zaliczyłam dwóch prawników co zaowocowało pismem do firmy w sprawie mojego wypowiedzenia o pracę, pewnie skończy się w sądzie pracy, póki co, jest to za mną(w sensie praca w tej dziwnej firmie).
Spotkałam się z babeczką z Bundesministerium w sprawie mojego dalszego szkolenia się w zawodzie. Dostałam parę ciekawych kontaktów i porad. Pozytywnie.
Dodałam ogłoszenia o poszukiwaniu przeze mnie pracy przy opiece i/lub sprzątaniu i dziś był odzew. Nic wielkiego, raptem 2-3 razy w miesiącu ale to dobry początek, fajnie bo w mojej miejscowości. Ja znam siebie i wiem jak pracuję, więc liczę, że marketing szeptany pozwoli mi na złapanie paru nowych, dobrych kontaktów i jakoś to pójdzie.
Z N. stabilnie, tzn., nie do końca spokojnie ale naprawdę dobrze. Najważniejsze, że widzę to co chciałam widzieć w Jego oczach, dotyku, postawie.
Byłam na jednej rozmowie o pracę w firmie bliźniaczej mojej byłej ale warunki tak żenujące, że aż poniżej godności, stać mnie kurczę na lepszą pracę bo jestem dobra w tym co robię.
Zarejestrowałam się w urzędzie pracy. Teraz tylko czekać na dokumenty z firmy bo tego mi brakuje do dopełnienia formalności. Ciekawa jestem swoją drogą jak ten system tu działa.
Uznanie dyplomu w trakcie, przedstawiłam urzędnikowi moją sprawę z utratą pracy i jest szansa, że mi to popchnie szybciej. Fajny, pozytywny człowiek.
Dzieci wyjechały wczoraj na dwa tygodnie jesiennych ferii do Polski. Ludzie kochani, co ja wczoraj przeżyłam...wybraliśmy się z domu dużo przed czasem by się nie martwić, że nie zdążymy ale...kierowca autobusu, który podjechał, uznał, że autobus jest zbyt pełny by nas zabrać i zwyczajnie sobie odjechał!! Zostałam ze szczęką opuszczoną do ziemi. Co teraz? Następny autobus za kwadrans, a jak się sytuacja powtórzy? No to drepczemy na pociąg, który planowo ma odjazd 15 minut przed odjazdem autobusu dzieci. Żaden problem bo jedzie on tylko 5 minut. Zachodaimy na stację a tam niespodzianka, w odwrotnym kierunku jazdy stoi jakiś pociąg opóźniony o ponad godzinę. Panika. Telefon do N., nie odbiera. Pociąg zebrał się jednak w sobie i odjechał, nasz za 10 minut, w międzyczasie telefon do przewoźnika, że dzieci na pewno będą i w razie czego by trochę poczekali. Chwilę przed odjazdem dostajemy informację, że będzie opóźniony. Znów panika. Ah...finalnie pociąg spóźnił się ponad 20 minut, ile dokładnie to nie wiem bo nie czekaliśmy, w międzyczasie odezwał się N, który początkowo nie wykazywał chęci pomocy (myślał, że bilet nie przepada), jednakże po moim zapytaniu czy serio nie mogę na Niego liczyć w tak patowej sytuacji, przeorganizował swoje plany (miał odebrać swoje własne dzieci) i finalnie zawiózł nas do następnego postoju pieprzonego Sindbada, czyli jakieś 100km w jedną stronę. Gdyby nie On, miałabym dwa tygodnie smutku i dramatu w domu bo ten wyjazd był dla dzieci szalenie ważny.
Zresztą nie ukrywam, że i ja czekałam na wyjazd dzieci jak na zbawienie, muszę gdzieś moje emocje wyładować, muszę się zresetować, uspokoić, wyciszyć i pomyśleć. A przede wszystkim skupić na nowej pracy.
poniedziałek, 3 października 2016
weekend bardzo długi
Ah tyle się działo, że nie wiem od czego zacząć, nie mam priorytetów w opisywaniu co prawda ale zacznę od życia prywatnego.
Od piątku wojna z N. Nie będę omawiać szczegółów bo w sumie powód dla którego się ścięliśmy jest banalny i żenujący. Jakkolwiek na początku konfliktu byłam przekonana o winie N, tak po kłótni (pierwszy raz się pokłóciliśmy zdrowo i oczyszczająco i paradoksalnie uważam to za sukces) i wyjaśnieniu sobie, doszłam do wniosku, że jednak większa wina leży po mojej stronie. Ważne, że wszystko dobrze się skończyło. Ze względu na trwający w Mieście Sąsiednim Weinfest, czyli święto wina, okazji do zabawy i picia było sporo co skrzętnie wykorzystaliśmy pomijając piątek, gdy ja z moim fochem zamiast spotkać się z N zakręciłam się na pięcie i pojechałam do domu. No cóż, muszę z tej lekcji wyciągnąć wnioski.
Zawodowo.
No tak.
Szybko poszło w sumie. Z racji tego, iż ja i Pyza odmówiłyśmy uczęszczania do szkoły w innym Landzie (wiązało się to ze sporymi kosztami dojazdu plus ilość czasu na to poświęcona a co za tym idzie mniejsze możliwości zarobkowe), Firma "podziękowała" nam za współpracę. W sobotę pracowałam do 20 a o 19:45 dowiedziałam się, że mam się tam już więcej nie pokazywać. Jakkolwiek wypowiedzenie umowy o pracę przyszło w formie papierowej to odsunięcie od obowiązków "na gębę" .
No cóż. Z jednej strony ogromnie mi ulżyło ale z drugiej to ich posunięcie mnie niepokoi, więc od jutra wędrówka z Pyzą po urzędach i prawnikach.
Nie do końca mnie martwi utrata tej właśnie pracy bo mam pewność, że czeka mnie coś lepszego, przynajmniej to, że w końcu zacznę się rozwijać a nie tkwić w martwym punkcie.