środa, 2 sierpnia 2017

pieriestrojka mózgowa

Zostałam ostatnio zapytana czy szukam kogoś na stałe czy tylko dla zabicia czasu i jakkolwiek udzieliłam szczerej odpowiedzi to pytanie to nie dawało mi spokoju przez jakiś czas.
Długi czas po historii z Nieplanowanym obiecałam sobie, że nie szukam nikogo a już na pewno nie kogoś na stałe. Przygód stricte erotycznycn też nie szukałam bo jest to dla mnie zwyczajnie bez sensu. Totalnie nie moja bajka.
Choć gdzieś tam po cichu marzyłam, że znajdzie się w końcu ktoś kto dostanie bilet do mojego świata to jednak absolutnie nadwerężone zaufanie negowało tę potrzebę skutecznie.
Panował i w zasadzie wciąż panuje nade mną strach, że jeśli poznam kogoś to okaże się, że znów ktoś się mną ewidentnie bawi czy zwyczajnie sam nie wie czego chce.
Wciąż się boję jak jasna cholera ale zmuszona jestem w końcu przyznać się sama przed sobą, że zwyczajnie fajnie by było z kimś być i to nie dlatego żeby nie być samą tylko dlatego by być z kimś z kim będzie mi lepiej niż samej.
Kogo i po co więc potrzebuję?

Kogoś kto zna swoją realną wartość bez jej zaniżania czy zawyżania, postrzeganie tego jest oczywiście bardzo relatywne ale nie do końca.

Kogoś kto wie czym jest szacunek, zaufanie, wzajemne wsparcie, budowanie czegoś razem, patrzenie razem do przodu a nie tylko na siebie wzajemnie.

Kogoś komu do pełni szczęścia nie wystarcza tylko jeść, spać i pieprzyć się.

Kogoś kto umie rozmawiać, chce się rozwijać, ma swoje pasje i jest pragmatyczno-liberalny

A jak już kogoś takiego znajdę to co wtedy?
To wtedy poza zakochaniem się pojawi się Miłość. Taką mam przynajmniej nadzieję.
Chcę być z kimś bez zastanawiania się kiedy sobie ode mnie pójdzie bo... bo coś tam, chcę znów razem budować, móc ufać i zasługiwać na zaufanie, chcę się razem zestarzeć i mieć z kim dzielić się sukcesami i radościami. Smutkami też ale na ich obecność raczej nie liczę.
Chcę w końcu kolejnej przystani na której mogę zacumować i budząc się przy wybranym móc z całego serca życzyć jemu udanego dnia a wieczorem podzielić się wszystkim. Bo tylko wtedy gdy się dzieli to się mnoży.

I udzielając prostej odpowiedzi to tak, chcę się z kimś związać na stałe. Nie na tydzień, miesiąc czy rok. Wiadomo jednak, że nie da się z góry założyć jak dana relacja się potoczy (bo mimo wszelkich prób może zwyczajnie nie wyjść) to chciałabym mieć ten komfort poznawania kogoś właśnie ze świadomością, że ktoś pragnie podobnie. Jestem twardo przekonana, że w innej sytuacji moje uczucia, cały mój żar jaki w sobie noszę nie znajdą ujścia tylko będą przeze mnie bardziej lub mniej świadomie kontrolowane.