czwartek, 29 września 2016

dobry dzien

Zaczął się bardzo przyjemnie bo od wtulenia się w N. Wciąż obecny i jest lepiej niż było kiedykolwiek, mam wrażenie, że w końcu zapanował spokój w naszym piekiełku. Wyluzowaliśmy obydwoje, uczucia budzą się na nowo, u Niego też je widzę, rozmawialiśmy nawet na ten temat i bardzo się cieszę, że teraz jest ostrożniejszy w ich definiowaniu.

Wybrałam się dziś do miasta, w zasadzie urzędowe sprawy związane z moim wykształceniem, mianowicie staram się o uznanie mojego polskiego dyplomu tu w Niemczech. Problem z moim zawodem jest taki, że zasadniczo nie ma niemieckiego odpowiednika. Jednakże urzędnik z którym się spotkałam dał mi dużo nadziei na uznanie tego dyplomu na najniższym stopniu drabinki w tym zawodzie co dla mnie jest ogromnie pozytywną wiadomością. Muszę dołączyć kilka dokumentów i niech idzie to w świat! Jeśli mi uznają ten dyplom, będę miała trochę więcej otwartych drzwi plus, uwaga(!) rok nauki mniej w szkole niemieckiej, też przy odrobinie szczęścia.

Z moją obecną Firmą rozstawać się będę bez większego żalu, choć pieniądze niezłe to stałam w miejscu a ja chcę się rozwijać.
Przy okazji przetestuję moje ubezpieczenie, które z założenia przy utracie pracy ma mi zagwarantować jedną miesieczną pensję.

Lubię takie dni, tym bardziej, że zakończę go również wtulając się w N.

wtorek, 27 września 2016

decyzje

Bywają trudne, zwłaszcza gdy się jest odpowiedzialnym za słabszych.
Rzecz dotyczy mojej pracy niestety. Razem z Pyzą po przeanalizowaniu szefowskiego ultimatum zdecydowałyśmy, że się temu nie poddamy. Nie stać mnie teraz na szkołę nie tylko ze wględów finansowych ale również ze względu na czas jaki pochłonęłyby dojazdy do  miasta oddalonego od mojego o 100 km. No niestety...   
Jutro przedstawiamy swoje stanowisko i nie się dzieje wola nieba.
Do szkoły pójdę. Jak najbardziej. Ale za rok jak planowałam, nie teraz... No i kolejna rewolucja w moim życiu, oby nie zakończyła się lowrotem do Polski z podwiniętym ogonem.

poniedziałek, 26 września 2016

return to innocence

Przyznał, że chciał mnie ukarać. Ciszą, większą niż normalnie. A najlepsze, że miał rację, mogłam ochłonąć, pomyśleć, zdystansować się....i? Jaki efekt? Gdy się spotkaliśmy to tak jakby nigdy między Nami nic złego się nie wydarzyło... Znów umiem być sobą, chłonąć Jego obecność, zapach, dotyk jak wcześniej. Z Jego strony analogiczne zachowanie, chyba też mu ta separacja dała w kość. Pogadaliśmy. Tak po prostu. Bez deklaracji, dziwnych obietnic.
Byliśmy w sobotę na Winefest, poznałam Jego przyjaciółkę, która jest w moim wieku i...w ciąży. Tak to nami poruszyło, że w sobotę wróciliśmy do tematu wazektomii, ponieważ prezerwatyw nie zamierzam używać, tableteķ zażywać nie mogę i ciąży oraz zmiany partnera nie planuję. Tego ostatniego przynajmniej na razie :)

piątek, 23 września 2016

szybciorem

Biję rekordy w długości pobytów w Polsce. A raczej ich krótkości w połączeniu z intensywnością.
Tym razem, teoretycznie, nie miałam dokąd wrócić.
Niby adres mam...niby jakiś budynek, który kiedyś moim domem był mam ale...
Ale teraz to ja w odwiedzinach u Syna byłam! Dorosłego już. Pierwszy raz widziałam moje pełnoletnie już dziecko...jest to swego rodzaju wzruszenie, taki moment sprawia, że człowiek samoistnie pochyla się nad tym co i jak minęło. Chyba w sumie fajnego Człowieka wyhodowałam. To nic, że gdzieniegdzie syfek, że coś się wala. U mnie starej baby też. Żaden problem.
Poświętowaliśmy po swojemu. Sushi i sake. Z moim osobistym synem mogłam pić legalnie alkohol w lokalu!
Załatwiliśmy mnóstwo ważnych spraw.
Wszelkiego rodzaju upoważnienia i tym podobne. Wystartowałam chłopaka ostatecznie w doroslość.
Szkoda tylko, że Jego dorosłość rozpoczyna się rownież koniecznością wystosowania pozwu o podwyżkę alimentów od "ojca" oraz stanięcie z nim twarzą w twarz na sali sądowej. Dlaczego w cudzysłowie? Chyba zapomniał, kiedy Syn ma urodziny, pomijając już, że takie ważne jak przekroczenie progu dorosłości. Mnie też musi pozwać do sądu bo inaczej nie otrzyma pieniędzy z FA. No ale ja Syna i tak utrzymuję a on nie chce mieć z dawcą nasienia żadnego kontaktu.

Szef mnie wyrolował.
Szok. Zwyczajny....nie, żeby mi kuku zrobił ale przemieszał skutecznie moje plany życiowe.
Mianowicie...do szkoły miałam iść za rok. W tym czasie podszkoliłabym język i stanęła finansowo twardo na nogi.
A tu? Proszę...za 2 tyg do szkoły...pewnie, ja się ogromnie cieszę...ale póki nie mam świadczeń rodzinnych od Frau Merkel to ubytek finansowy, który powstanie po rozpoczęciu szkoły to dużo...pominę konieczność utrzymywania Syna w PL, spłatę kredytu oraz brak jakichkolwiek innych wpływów. To i tak jednak lepiej niż zielona trawka, więc  teoretycznie nie mam co narzekać.
Dam radę, nie?
JAK ZAWSZE?!
Obieca ktoś...?

wtorek, 20 września 2016

stopnie

Oczywiście nie wytrzymałam wczoraj i wysłałam sms, że tęsknię, po czym...wykasowałam Jego numer by się dalej nie ośmieszać. O dziwo odpisał wieczorem, że też o mnie myśli a na moje pytanie czy naprawdę chce tak długo czekać z rozmową odpowiedział, że tak. No ok. Pewnie ma rację, że to dobry czas na przemyślenie wielu spraw.
Mam tylko nadzieję, że jeśli po moim powrocie jedynym powodem do spotkania będzie definifywne rozstanie to mi tego zwyczajnie oszczędzi i rozpłynie się we mgle. Nie staram się myśleć o Jego potrzebach, potrzebie czasu, wyciszenia, wszak nie siedzę w Jego głowie a skupić się muszę na tym co ja w głowie i sercu mam.
Szczerze jednak, im bardziej myślę, tym mniej wiem co czuję i czego chcę. Czuję się trochę jak pisklę na krawędzi gniazda, które zastanawia się...polecieć?
Oficjalnie powiedziałam Mu, że wracam na portale by nie czuć się samotnie. Nie szukam niczego/nikogo tam. Pogadać tylko...ale...ale to takie jakieś jest...mało jest rozmówców, którzy chcą uszanować narzucony przeze mnie dystans, jak zawsze, większość szuka sexu, czy choćby spotkania a ja tego nie potrzebuję. Wczoraj mnie naszła taka refleksja, że mimo, iż to nasze wspólne mieszkanie nas dużo nauczyło i dało całkiem dużo radości to jednak...chciałabym móc to cofnąć. A niewiele rzeczy jest, które bym chciała w mojej przeszłości zmienić.
Jakie zmiany na plus? Nie czekam na wiadomość do Niego ponieważ nasz komunikator skasowałam i nie zerkam co chwila czy pojawiła się tam wiadomość od Niego. Czy może trochę wyluzowałam czy mi się wydaje?
Jedno co chyba jeszcze dobre to nie myślę o tym co powiem gdy/jeśli się spotkamy. Bo szczerze...jeszcze nie wiem co chcę by nastąpiło...

poniedziałek, 19 września 2016

czyściec

Czym się kończy wyrażanie własnych, nie oszukujmy się, niewygórowanych potrzeb? Zesłaniem do czyśćca, odstawieniem na boczny tor jak zbędnego balastu. "Porozmawiamy gdy wrócisz z Polski". To tydzień aż...bez kontaktu. Co mam zrobić w takiej sytuacji? Jak się bronić? Jedyne co mogę zrobić to schować się za murem dystansu i przyzwyczajać do Jego nieobecności. Czym to zaowocuje? Nietrudno przewidzieć...jeśli jednak tak zadecydujemy to będzie to już ostateczne, bo ja więcej nie zniosę. Mam serce i uczucia, nie pozwolę ich deptać.
Wie dokładnie, kiedy wracam, wie o moich przeczuciach. Ostatni test na tchórza, ostatni test na dojrzałość emocjonalną i empatię. Dla mnie tydzień to naprawdę dużo, zwłaszcza przy chłodzie jaki muszę w sobie zaszczepić by nie cierpieć.

czwartek, 15 września 2016

szklanki

Ponoć dzieci i szklanek nigdy za dużo.
Ponoć nie żal szklanki gdy się stłucze.
A co jeśli ma się taką ulubioną, ukochaną szklankę i to ona się stłucze?
Klei się ją wtedy wszelkimi sposobami...ale już nigdy nie będzie tak samo funkcjonalna. Co prawda, również, ponoć, w miejscu klejenia jest ona najsilniejsza...
Pozbierać jednak te wszystkie odłamki i spróbować je uporządkować...
Myślę, że my pewnie jeszcze połowy odłamków nie pozbieraliśmy, bardzo...bardzo trudne zadanie.

rocznica

Takie moje duże, osobiste święto. Ważna data.
Rok temu przyjęło mnie w swoje ramiona Miasto Wygnańcze. Choć początki tu były bardzo trudne, wręcz dramatyczne to wiedziałam od pierwszej chwili, że tu chcę mieszkać i żyć. Od tamtej chwili moje działania skupiały się wokół emigracji. Początkowo bardzo opornie bo dzieci nie chciały ale od stycznia wszystko nabrało tempa. A teraz? Teraz...jestem tu, dzieci chodzą tu do szkoły.
Dobrze nam.
I niech będzie jeszcze lepiej.

poniedziałek, 12 września 2016

einfach

Tak po prostu fajnie...
Obserwuję tego dużego dzieciaka ucząc się nie nadinterpretowywać niektórych Jego, może nie tyle dziwnych co niezrozumiałych dla kobiety, zachowań.
On nie chce źle. Po prostu nie pomyśli jak coś może zostać odebrane.

Za mną, za nami fajny weekend, co prawda w sobotę do wieczora tkwiłam w pracy ale nie przeszkodziło mi to wskoczyć później w pociąg i wybrać się do Nieplanowanego. Teoretycznie mieliśmy zostać w domu ale tyłek Go swędział więc poszliśmy na piwo i pograć w Darta. W sumie o grzecznej godzinie wracaliśmy do domu ale nie byłabym sobą gdybym czegoś nie zmalowała! Po drodze naszło mnie na lodzika, nie miał szansy zaprotestować, zresztą...ja się chciałam tak tylko trochę podroczyć. Potem okazało się, że zgubiłam sweterek, znalazłam go na drugi dzień wracając do domu; ktoś powiesił na drzewku obok miejsca oralnej zbrodni, N stwierdził, że to pewnie ten, kto nas wtedy obserwował. Aha.

Niedziela.... oj niedziela była super!
Najpierw z moimi  "maluszkami" na basen, gdzie dobrych parę godzin świwtnie się bawiliśmy pływając, skacząc z trampolin różnej wysokości czy odzierając ciała ze skóry na długaśnej zjeżdżalni.

Póniej N nas odebrał z naszego krzywego miasteczka byśmy wspólnie z Jego dziećmi pojeździli na czym kto potrafi, więc rolki i deski poszły w ruch.
Niedziełę zakończyliśmy grillem u N ... na rockowo. Było gitarowanie, fletowanie, keyboardowanie i śpiewanie.

No a dziś...
A dziś to ja mam kaszel, katar i ogólny ból całego ciała po tym basenie. Od jutr 6dniowy maraton w pracy, pewnie przeżyję bo nie takie maratony robiłam ale chęci to ja mam niewiele....

czwartek, 8 września 2016

przecisz

Piękny, cudowny przecisz.
Nie cierpię już.
Choć parę zmór chodzi jeszcze po główce to jest bardzo ok.
Niech tylko wyjdzie ze mnie dystans i wróci zaufanie.
Jesteśmy na dobrej drodze.

poniedziałek, 5 września 2016

pomyje

Częściowo na nie zasłużył. Przez dwa dni lały mu się na głowę wszelkiego rodzaju paskudne złośliwości.
Ale po kolei...
Zjeżył mnie w sobotę okrutnie tym, że się w ogóle odezwał. Przecież tak bardzo pracowałam nad tym by wyrzucić Go z serca, z głowy, w sumie z łóżka było najłatwiej.
Gdzieś między wierszami zarzuciłam Mu, że nie potrafi się komunikować, wykorzystał to jako punkt zaczepny prosząc bym Go nauczyła, chciał rozmawiać.
Jakby diabeł we mnie wstąpił... sterroryzowałam Go do tego stopnia, że w połączeniu z whiskey zaczęłam się obawiać o Jego stan psychiczny. Naprawdę... Pojechałam więc ale nie miałam absolutnie ochoty na rozmowy. Chciałam pić i tańczyć. Znów sìę świetnie razem bawiliśmy. Rozmowę przełożyliśmy na dziś ale...znów we mnie diabeł wstąpił, jednakże tak jak w sobotę mi zwyczajnie nie zależało jak bedzie odbierał moje słowa to dziś częściowo świadomie testowałam Jego odporność i determinację. O dziwo, nie poddał się. Do niemal ostatniej chwili przed spotkaniem nie wiedział co Go może z mojej strony czekać.
Spotkanie przebiegło nam bardzo pokojowo, po Nim widać, że terapia działa albo...albo po prostu tak mu zależy, że...no, że po prostu zaczął się otwierać i mówić o trudnych sprawach.
Nie kłamałam, że nie kocham.
Nie kłamałam, że ufam.
Nie kłamałam, że nie mam dystansu.
Właśnie... zaufanie i dystans...dwie ciężkie sprawy. Zaufanie ze względu na portale zwyczajnie leży. Leży też częściowo przez...obawę przed ponownym porzuceniem.
A dystans? Tak ciężko nad nim pracowałam ostatni tydzień... Szło bardzo dobrze i się rozpędziło. Nie zatrzymam na siłę. Musi samo minąć...

niedziela, 4 września 2016

kochany pamiętniczku

Ja to jednak nie mogę spokojnie, co? Na sytuację, która się wczoraj wydarzyła to ja byłam gotowa. 2 tyg temu. Nie teraz do cholery. Teraz to ja miałam o Nim zapominać, tak? Dużo się wczoraj/dziś wydarzyło. Trudno mi w zasadzie opisać bo nie umiem tego zebrać no ale sam fakt, że N tak niewylewny tuli mnie jak najdroższy skarb i od słoneczek wyzywa przyprawia mnie o opadnięcie szczęki na podłogę i pozwala podejrzewać o jakąś naprędce przeprowadzoną lobotomię.
Wczoraj w zasadzie było mi wszystko jedno gdy znów po jakimś okresie ciszy się odezwał, byłam zwyczajnie wredna, sukowata i bezlitosna. Przyznam, że poniosło mnie i przesadziłam. Nie zmuszałam Go jednak do tłumaczeń co, jak i po co. Rozmowa Go nie minie. Chyba ta zaległa się doczeka...plus list o którym już wie, że istnieje. Czy mam mętlik w głowie? Chyba nawet nie bo przecież podejrzewałam Go o uczucia. Nie ufam Mu teraz, jednak do czasu rozmowy nie będę sama z sobą na ten temat dyskutować.

piątek, 2 września 2016

normalność

Czy to kwestia tego co społecznie uznawane jest za dopuszczalne, konieczne czy obowiązkowe?

Wczoraj wieczór.
Tysiąc puzzli rozsypanych na podlodze. Ja, córka, syn i drugi syn na zestawie głośnomówiącym. Spędzamy wieczór razem. Pierwszy raz od...nie pamiętam kiedy. Na luzie. Bez trosk. Bez martwienia się o czyjś zły nastrój, bez tęsknoty za domem bo dom mam teraz tu. I roześmiane mordki.

Dziś rano.
Pobudka, szybkie śniadanko.
Razem.
W kubki termiczne co kto lubi i na pociąg.
Razem.
Na dworcu pomachałam łapką bo ja do pracy zaliczam przesiadkę.

Wczoraj po południu.
Wysiadam z córką z pociągu po południu bo planujemy wydać  trochę kasy.
Pytam czy wciąż się tu czuje obco?
Patrzy na mnie do bólu brązowymi ślepkami " To moje miasto"

Gdybym powiedziała teraz, że brakuje mi czegoś do szczęścia, byłabym parszywą kłamczuchą.

za rogiem jesień

Kto powiedział, że rewolucji życiowych można dokonywać gdy aura sprzyja rozwojowi? No taka wiosna np. niesie nadzieję na wszystko nowe, świeże, diety, sport itp. Albo Sylwester? Duuuużo planów na Nowy Rok.

A ja?
A ja kocham jesień proszę pana!
Czuję ją w powietrzu, czuję, że to będzie jedna z piękniejszych jesieni ostatniej dekady mojego życia.
Już sam wrzesień choć ledwo się zaczął niesie mi fajne, nowe rzeczy.
Kocham wygrywać z sobą bo uważam, że jest to najcięższa walka jaką człowiek może stoczyć.
Kolejne moje podejście,... nie! Nie palę. Rzuciłam ten śmierdzący nałóg razem z moimi tęsknotami do N.
Czuję jak oddycham psychicznie i fizycznie, nabieram nowej siły i rosnę a spadające mi na głowę uschnięte liście wywołują uśmiech.
Dwa nałogi za jednym zamachem? Bosko!

Aby nie było tak cukierkowo, wisi nade mną wizja utraty pracy, jest to spowodowane brakiem wykształcenia kierunkowego na niemieckich zasadach. Jedyne rozwiązanie to szkoła do której ja jak najbardziej chcę iść, jednak do mojego szefostwa nie dociera, że załatwić jakiekolwiek sprawy pracując ponad 250h/mies oraz przeprowadzając się z dziećmi z innego kraju to się nie ma czasu na "pierdoły".
Szczerze? Może jestem szurnięta ale niczego się nie boję.