środa, 2 maja 2018

niebytność

Oj dawno mnie tu nie było, w sumie tyle się działo a pisać nie bardzo mam o czym, więc może zrobię krótkie podsumowanie.
Porażki-0. Tyle dobrego.
Potknięcia- poza chronicznym lenistwem i niechęcią do nauki oraz przelotnymi znajomościami z ludźmi, którzy nawet jako kandydaci do kandydatów na kandydatów się nie nadają, nic niezwykłego się nie działo.
Sukcesy?
No chyba tu mam więcej do opowiedzenia, choć trudno mi może to jakoś bezstronnie ocenić.
Przeżyłam już prawie cały pierwszy rok nauki. Z całkiem niezłymi wynikami, częściowo wspieranymi przez ściągi ale nie ze względu na brak wiedzy tylko słownictwa, poczułam się po prostu przeciążona. Z egzaminu praktycznego otrzymałam najwyższą ocenę no ale teraz przede mną 3 egzaminy pisemne a ja mam wrażenie, ze nawet po polsku nic nie umiem. Jakoś to przetrwam, tylko jak? O sukcesie szkolnym bedę mogła napisać dopiero za jakiś miesiąc jak to wszystko się skończy.
Zawodowo? Tu bardzo fajnie, w pracy mnie doceniają, liczą się z moim zdaniem (oczywiście w zakresie moich (nie)kompetencji) no i rozpaczają okrutnie, że od nich odchodzę. Idę sobie tam, gdzie w spokoju będę mogła się dalej uczyć i nie wychodzić z pracy zmeczona jak koń po westernie. Wiem, że będę za nimi tęsknić bo tam się można wielu nowych rzeczy nauczyć ale teraz potrzebuję przeznaczyć więcej czasu na teorię, z czasem też będę musiała odbyć praktyki zewnętrzne i stawiam na szpital.
Sukces rodzinny.
Udało mi się moją starszą, bojaźliwą siostrę w końcu namówić na wyjazd do opieki. Znalazła się ona w sytuacji lekko bez wyjścia i nie ukrywam, że moja siła przekonywania miała ogromny wpływ na jej ostateczną decyzję. Trzymam za nią kciuki, bo w momencie dokonywania przeze mnie tego wpisu jedzie, jak to ona określiła w "wielkie nieznane".
Drugi sukces, a raczej sukces połowiczny.... już za 3 tyg jadę do Polski odebrać mojego najstarszego syna, który się do nas na stałe przeprowadza a w Polsce też nie bardzo są dla niego jakieś perspektywy. Znów będę miała tych, których kocham, razem!