Po pierwsze rozmowy pisane z N. w 90% po niemiecku.
Po drugie zaczęłam nawet z przyjemnością czytać sobie na głos niemieckie gazety.
Po trzecie wróciłam do filmików na yt, tematyka językowa rzecz jasna no ale w pracy nie mam jak a w domu Internet jeszcze tylko z komórki grrr więc żal transferu.
Po czwarte...dostrzegam w sobie atrakcyjną kobietę i trochę pewności siebie wraca na swoje miejsce. Nie ukrywam, że pomaga mi to jak N. czy inni mężczyźni na mnie patrzą. On jednak patrzy tak szczególnie.
Po piąte napisałam wczoraj list do N. Papierowy. Zadatowany. Na wypadek gdyby chciał się związkować, nie jest to do końca miły list. Jest przede wszystkim szczery.
A tak poza tym...czas dalej ucieka przez palce. Sprawy do załatwienia się piętrzą i kotłują. Brrr...gdyby nie pomoc N. to ogarnianie tego byłoby trzy razy trudniejsze no ale wszystkiego za mnie nie zrobi.
Wracałam wczoraj z pracy wyjątkowo autobusem i aż żałuję, że nie miałam przy sobie aparatu plus śmiałości. Kocham obserwować ludzi. Każda zmarszczka czy rysa na twarzy opowiada jakąś historię...gdyby to tak zamknąć na chwile w obrazku. Ale taką prawdziwą, gdy fotografowany nie ma świadomości uwieczniania go w stop-klatce... Nie mówię też o ludziach do których zwyczajnie uwagę przykuwa uroda, oni są...hmm...nudni...tacy gładcy, pożądani dla oka. Mówię o ludziach z duszą (choć ładni też ją przecież mają), z życiem wypisanym na obliczu..
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz