Może to tylko PMS a może pewne rzeczy w końcu do mnie jasno dotarły? Od dwóch dni biłam się z myślami. Rozpatrywałam moje szczęście, czy raczej jego odczuwanie. Nie chcę się rozpisywać bo jest to dla mnie mimo wszystko bolesne.
Jakkolwiek nasz związek ponoć związkiem nie był, odeszłam od N.
Głowa wysoko.
A satysfakcja? Bo nie czekałam jak kretynka aż mężczyzna, który związków się boi i nie umie się zakochać powie mi, ze to jednak się stało a ja mogę się potulnie oddalić.
Wyjaśniłam na spokojnie moje stanowisko bo ja umiem na trudne tematy rozmawiać.
Uświadomiłam najpierw sobie a potem Jemu, że to co przyjaźnią nazywamy to jest bzdura.
Ja ciągle bym czekała aż zacznie mnie doceniać poza łóżkiem a On ciągle by na mnie przez jego pryzmat patrzył.
Kolejna moja faza czy tym razem mi się uda tę niewidzialną, nałożoną przez samą siebie obrożę zdjąć?
Wytrwam?
Oduczę się?
Przestanę zadowalać się okruchami?
Przestanę się okłamywać i pojdę dalej?
Zawsze mi powtarzał, że "za tanio się sprzedaję".
Miał, kurwa, rację.
A co gdy jednak zechce spróbować?
...szczerze w to wątpię ale to by była ciężka próba dla mnie.
Niech żyje w swoim świecie...jak chce, z kim chce.
Ja nie mogę dłużej być kryzysową narzeczoną.
Pisałaś coś o pociągu? Żeby wysiąść z pierwszego, trzeba go zatrzymać. A droga hamowania... cóż. Oby była jak najkrótsza :*
OdpowiedzUsuńNo wciskam te hamukce, wciskaaaaaaam...
OdpowiedzUsuń