Dzieci wróciły, pierwszy raz podróżowały same z Polski do domu. Do tutaj. Do naszego Krzywego Miasteczka. Pyza z Buddą zabrali je dziś na basen i chwała im za to bo jakkolwiek kochamy nasze mieszkanie to poddasze nie sprzyja nam w te mordercze upały. Jutro pierwszy dzień szkoły w Mieście Wygnańczym, czy mam stres? Trochę tak ale mam nadzieję, że Młode nie wrócą w desperacji pieszo do Polski. Wciąż to chyba do mnie dokładnie nie dociera, że to się stało, że wyemigrowaliśmy. Tak po prostu...
A skąd szum?
Jak zwykle N. wciąż co innego mówi a co innego pokazuje. Czy ja Go nie znam czy to raczej On nie zna samego siebie?
Ja osobiście chyba w dobrym punkcie jestem ze swoimi emocjami. Kocham. Nie wyprę się tego. Nie jest to jednak paniczną, osaczająca, zaborcza miłość. Nie wnikam co robi, czy się z kimś spotyka (choć co oczywiste wolałabym by nie...), cieszę się każdą chwilą wspólnie spędzoną bo jakkolwiek ustalone, że to tylko sex to jest to z klasą, czułością i szacunkiem. Obustronnie. Nie chcę myśleć co może się wydarzyć, co nadejść ale świadomość, że jest to realne, iż w końcu usłyszę, że nie możemy się więcej spotykać tkwi we mnie jak zardzewiały gwóźdź.
Czasami usłyszeć nawet najbardziej bolesne wyjaśnienie jest lepiej niż akceptować ciszę :) Ale my kobiety, mamy siłę I dajemy sobie radę w każdej sytuacji. Ciesz się chwilą :) Nigdy nie wiesz, co przyniesie następna :)
OdpowiedzUsuńJutro...za miesiąc...za rok...może mnie już nie być lub nie móc robić tych wszystkich fajnych rzeczy. Dziś jest dziś. Carpe diem.
UsuńBella! Trzymam kciuki za jutro! Za wielki dzien!
OdpowiedzUsuńUfff...dziękuję!!!
UsuńPomyśl ile On wtedy straci ;)
Usuńwszystko będzie dobrze, bo gorzej to już było i szlus :)
OdpowiedzUsuń