Za moment minie miesiąc od mojej emigracji. Nawet nie wiem kiedy i jak to zleciało. Pomijając zajętość głowy myślami o Nieplanowańcu czy innych facetach, którzy mogliby Go ewentualnie zastąpić to nie oszukujmy się, żyję póki co jak w klatce. Praca-rower-dom. Jedynie co wczoraj z N. udało mi się wyrwać do ludzi. To moje pragnienie wyjścia do ludzi jest samo w sobie dziwne bo ja tak za bardzo za ludźmi nie przepadam. Nawet do końca nie wiem dlaczego, tak samo jak nie wiem dlaczego oni mnie lubią.
Ale nie o tym chciałam bo w kółko tylko ja i ja jakby lepszych tematów nie było.
W domu wciąż nam sporo rzeczy brakuje ale to są drobiazgi tak na dobrą sprawę, jutro w końcu założą mi Internet (tak się przynajmniej od trzech tygodni odgrażają). Z tym samym dostawcą tylko, że od telefonów zdążyłam też już wejść w konflikt. Wymyślili sobie, że jestem niewypłacalna jednocześnie żądając kaucji 750€ za same karty sim inaczej zerwą umowę. A niech zrywają. Takiej kaucji za same karty sim nie zamierzam zakładać.
Najważniejsze w tym wszystkim jest to, że widzę codziennie moje dzieci. Bezcenne. Nawet jeśli jestem tak mało w domu... A dzieciaki zadowolone, same dostrzegają różnice między krajami. A póki co, przede wszystkim mają frajdę, że pójdą do szkoły i niewiele będą kapować. Typoooowe :)
Fakt, to ze jestescie razem jest bezcenne! Cala reszta sie ulozy!
OdpowiedzUsuń