Nie byłabym sobą gdyby ich nie było. Niestety nie mam władzy nad swoimi myślami, jakkolwiek to brzmi.
Im bardziej widzę zaangażowanie i uczucia N. tym bardziej czuję, że to wszystko zaraz pęknie jak bańka mydlana. Nie mam żadnych podstaw by tak myśleć, niestety to mój brak zaufania tak działa. To złe. Złe, że nie umiem na 100% znów zaufać. Boję się jednak opuścić gardę by nów nie bolało za mocno. Choć wszystko jest teoretycznie ok to ja ciągle czuję, że coś złego się między nami wydarzy. A może to ja odejdę? Bo? Bo nie będę umiała żyć w takim napięciu?
Dziś Jego urodziny, przygotowałam tak by czuł się ważny i doceniony, mam na to swoje kobiece sposoby. Jedyne nasze wspólne Jego urodziny? Nasze ostatnie dni? Czy warto się starać? Prawie dwa tygodnie spędziliśmy znów rzem, moje dzieci w Polsce, Jego gdzieś w świecie. Ja na bezrobociu, więc czasu sporo poza załatwianiem różnych spraw, On w pracy. A w Nim coś się dzieje a ja nie wiem co. Czy to co się tam dzieje jest dla mnie dobre czy złe? Jest na przededniu rozwodu, to też Go z pewnością stresuje. Zamknie tym pewien etap w życiu. A co wtedy ze mną? Może warto zwiać zanim mnie znów zrani?
środa, 19 października 2016
straszki
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Zwiać? Żartujesz, prawda? Dlaczego zwiać, a nie próbować? Zasługujesz na szczęście. Nie uciekaj przed szansą na nie!
OdpowiedzUsuńA zaufanie... cóż. Podobno przychodzi z czasem.