poniedziałek, 21 sierpnia 2017

planning

Mam pewne plany, jak każdy zresztą, w sumie, okazuje się, że od zeszłego roku dopinanie planów całkiem nieźle mi idzie, mam nadzieję, że i tym razem wypali.
Pomijam w całym tym moim planningu pojawienie się osoby R. ze względu na to, iż plany powstały jeszcze przed Jego pojawieniem się w moim życiu. A jak to między nami wyjdzie...któż to wie? Ja jestem otwarta na zmiany co prawda ale moja oś póki co jest tam gdzie była.
Dziś był pierwszy dzień w mojej szkole, w zasadzie jeszcze zajęć jako takich nie mieliśmy tylko raczej zapoznanie się ze wszystkim co nas czeka oraz wzajemne poznawanie się w klasie.
Swoją drogą...przeogromnie się cieszę z powrotu do szkoły choć wiem, że lekko, ze względu na bariery językowe, nie będzie.
Ale wracając do głównego tematu to właśnie ukończenie tej szkoły jest w chwili obecnej moim priorytetem, w zasadzie to zakończenie pierwszego roku udanym egzaminem, który mi zagwarantuje już niemieckie wykształcenie w zawodzie, który póki co kocham. Później... później być może zrobię sobie roczną pauzę ale wiem, że mój szef zadowolony to za bardzo nie będzie. To co w nim sobie bardzo cenię to parcie na wykwalifikowaną kadrę, gdyby mógł to wszystkich by do szkoły wysłał.
Oczywiście moja ciągła walka z językiem, którego w żaden cywilizowany sposób się nie uczę bo mam zwyczajnie niechęć do tego, swoją drogą ciekawe czy szef mój pamięta o obietnicy w kwestii pomocy językowej. Tak na marginesie, okazuje się, że w szkole też mamy program do łamania barier językowych i z naszej klasy zgłosiłam się ja i Rosjanka. Ciekawam.
Najbardziej na sercu jednak mi leży plan dotyczący mojego Polskiego Syna. Czeka mnie w październiku wyjazd do Polski, bardzo niechętnie ale muszę tam jechać. W końcu ogarnąć sprzedaż działki (co umożliwi mi pozbycie się tego cholernego kredytu w Polsce), wymówić mieszkanie... no właśnie... Syn Polski po wielu rozmowach i namowach przyjął moją propozycję i zgodził się na emigrację. W Jego zawodzie w Polsce (technik gastronomii) trudno uzyskać dobrą pracę na już po szkole a na studia za bardzo nie ma chłopak pomysłu. Oznacza to krótkie cięcie niestety. Bez pracy i studiów nie czeka Go tam absolutnie nic. Byle do matury i przyjedzie do nas, w końcu będę miała znów wszystkie moje dzieci razem, odzyskamy utraconą przed laty stabilizację i synchronizację, Syn znajdzie jakąkolwiek pracę tutaj na początek i póki się nie usamodzielni (nie daję mu więcej niż rok czasu, żeby nie było)  pomieszka z nami. Bardzo bym chciała, że gdy pozbiera się językowo by też podjął się tu nauki.
W sumie, niewiele tych planów ale może to i dobrze, łatwiej je zrealizować.
A z takich moich osobistych przyjemności i marzeń to czekają mnie dwa ciekawe koncerty, jeden w Krakowie pod koniec listopada (na który jadę z moimi ukochanymi Leszkami) a drugi w grudniu dzień przed urodzinami we Frankfurcie gdzie być może będzie mi towarzyszył R. bo to i Jego ulubiona kapela, chciałabym by jeszcze obecny był wtedy w moim życiu, byłoby bardzo miło z Jego strony.
***
Edit: oczywiście wciąż jak smutny cień ciągnie się za mną naprawa zębów, spędza mi to sen z powiek autentycznie, bardzo się tego wstydzę i nie ukrywam, że odbiera mi to sporą radość życia. Niestety wiadomo, wszystko rozbija się o pieniądze, które w chwili obecnej nie bardzo chcą być przy mnie a tu kolejne wydatki, już dawno obiecane się szykują.

2 komentarze: