środa, 11 października 2017

zbieranie

Zbieranie się do kupy to ciężka robota.
Wróciłam niedawno do domu z "urlopu" w Polsce. Nie dość, że krótki to irytujący.
Już pominę ogromną głupotę z mojej strony i fakt z kim w łóżku się znalazłam (mimo wszystko spokojnie, znamy się 20 lat) to dowiedziałam się dużo fajnych rzeczy o sobie a jakie opowiada o mnie, już od ponad 10 lat były, mąż.
Między innymi, że handlowałam i zażywałam narkotyki a do Niemiec uciekłam bo byłam zamieszana w morderstwo, nieźle co?
***
Jak mi ciężko było Syna polskiego zostawić w tej ponurej rzeczywistości. Ja wiem na 100%, że On tak jak i ja rozwinie tu skrzydełka, że Jego młode serduszko nie będzie obciążone już troskami. Kurde, przed okresem nie jestem tylko w trakcie a ryczeć mi się chce.
Zuch szykuje się do matury i zdał właśnie egzamin teoretyczny na prawko. Teraz czekamy na praktykę. I byle do maja!
Bożeżtymój, ja ciągle tylko odliczam byle do...byle do... i w końcu wychodzi byle jak.
Czuję Smutną Panią. Czai się gdzieś za rogiem, daleko bardzo jeszcze co prawda ale sam fakt, że nasuwa mi się ona czasem na myśl powinna u mnie wyostrzyć zmysły. Odcięłam się troszkę od ludzi i zaniedbałam wiele rzeczy, które teraz na gwałt naprawiam co sprawia, że mam jeszcze mniej czasu niż dotychczas. Ale to chyba dobrze. W końcu zaczęłam się angażować w szkołę i nawet sprawia mi to satysfakcję. Znajduję też czas dla dzieci tak by poczuły się ważne.
Nie zmienia to jednak faktu, że ostatnio skupić się zupełnie nie mogę. Moje myśli wciąż odpływają gdzieś nieproszone, funkcjonuję w jakimś innym wymiarze.
***
Z facetami spokój.
Holenderski pozostaje w delikatnym kontakcie, Niemieckiego spławiłam bez żalu. Nowych znajomości nie nawiązuję. Doszłam ostatnio do wniosku, że to byłoby bez sensu komukolwiek zawracać teraz głowę i mieć dla niego tak malutko czasu. Nic bym nie zbudowała a ostatni pseudozwiązek mnie w tym upewnił.
***
Czuję się zagubiona. Chcę mieć w końcu rodzinę w całości, to mnie dominuje i tak bardzo za tym tęsknię bo to moja okazja byśmy sobie wszystko zrekompensowali.
***
Za rok moja jedyna siostrzenica wychodzi za mąż. Chyba nawet nie będę miała parcia by kogoś zabierać. Chyba, że...

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz