piątek, 23 września 2016

szybciorem

Biję rekordy w długości pobytów w Polsce. A raczej ich krótkości w połączeniu z intensywnością.
Tym razem, teoretycznie, nie miałam dokąd wrócić.
Niby adres mam...niby jakiś budynek, który kiedyś moim domem był mam ale...
Ale teraz to ja w odwiedzinach u Syna byłam! Dorosłego już. Pierwszy raz widziałam moje pełnoletnie już dziecko...jest to swego rodzaju wzruszenie, taki moment sprawia, że człowiek samoistnie pochyla się nad tym co i jak minęło. Chyba w sumie fajnego Człowieka wyhodowałam. To nic, że gdzieniegdzie syfek, że coś się wala. U mnie starej baby też. Żaden problem.
Poświętowaliśmy po swojemu. Sushi i sake. Z moim osobistym synem mogłam pić legalnie alkohol w lokalu!
Załatwiliśmy mnóstwo ważnych spraw.
Wszelkiego rodzaju upoważnienia i tym podobne. Wystartowałam chłopaka ostatecznie w doroslość.
Szkoda tylko, że Jego dorosłość rozpoczyna się rownież koniecznością wystosowania pozwu o podwyżkę alimentów od "ojca" oraz stanięcie z nim twarzą w twarz na sali sądowej. Dlaczego w cudzysłowie? Chyba zapomniał, kiedy Syn ma urodziny, pomijając już, że takie ważne jak przekroczenie progu dorosłości. Mnie też musi pozwać do sądu bo inaczej nie otrzyma pieniędzy z FA. No ale ja Syna i tak utrzymuję a on nie chce mieć z dawcą nasienia żadnego kontaktu.

Szef mnie wyrolował.
Szok. Zwyczajny....nie, żeby mi kuku zrobił ale przemieszał skutecznie moje plany życiowe.
Mianowicie...do szkoły miałam iść za rok. W tym czasie podszkoliłabym język i stanęła finansowo twardo na nogi.
A tu? Proszę...za 2 tyg do szkoły...pewnie, ja się ogromnie cieszę...ale póki nie mam świadczeń rodzinnych od Frau Merkel to ubytek finansowy, który powstanie po rozpoczęciu szkoły to dużo...pominę konieczność utrzymywania Syna w PL, spłatę kredytu oraz brak jakichkolwiek innych wpływów. To i tak jednak lepiej niż zielona trawka, więc  teoretycznie nie mam co narzekać.
Dam radę, nie?
JAK ZAWSZE?!
Obieca ktoś...?

wtorek, 20 września 2016

stopnie

Oczywiście nie wytrzymałam wczoraj i wysłałam sms, że tęsknię, po czym...wykasowałam Jego numer by się dalej nie ośmieszać. O dziwo odpisał wieczorem, że też o mnie myśli a na moje pytanie czy naprawdę chce tak długo czekać z rozmową odpowiedział, że tak. No ok. Pewnie ma rację, że to dobry czas na przemyślenie wielu spraw.
Mam tylko nadzieję, że jeśli po moim powrocie jedynym powodem do spotkania będzie definifywne rozstanie to mi tego zwyczajnie oszczędzi i rozpłynie się we mgle. Nie staram się myśleć o Jego potrzebach, potrzebie czasu, wyciszenia, wszak nie siedzę w Jego głowie a skupić się muszę na tym co ja w głowie i sercu mam.
Szczerze jednak, im bardziej myślę, tym mniej wiem co czuję i czego chcę. Czuję się trochę jak pisklę na krawędzi gniazda, które zastanawia się...polecieć?
Oficjalnie powiedziałam Mu, że wracam na portale by nie czuć się samotnie. Nie szukam niczego/nikogo tam. Pogadać tylko...ale...ale to takie jakieś jest...mało jest rozmówców, którzy chcą uszanować narzucony przeze mnie dystans, jak zawsze, większość szuka sexu, czy choćby spotkania a ja tego nie potrzebuję. Wczoraj mnie naszła taka refleksja, że mimo, iż to nasze wspólne mieszkanie nas dużo nauczyło i dało całkiem dużo radości to jednak...chciałabym móc to cofnąć. A niewiele rzeczy jest, które bym chciała w mojej przeszłości zmienić.
Jakie zmiany na plus? Nie czekam na wiadomość do Niego ponieważ nasz komunikator skasowałam i nie zerkam co chwila czy pojawiła się tam wiadomość od Niego. Czy może trochę wyluzowałam czy mi się wydaje?
Jedno co chyba jeszcze dobre to nie myślę o tym co powiem gdy/jeśli się spotkamy. Bo szczerze...jeszcze nie wiem co chcę by nastąpiło...

poniedziałek, 19 września 2016

czyściec

Czym się kończy wyrażanie własnych, nie oszukujmy się, niewygórowanych potrzeb? Zesłaniem do czyśćca, odstawieniem na boczny tor jak zbędnego balastu. "Porozmawiamy gdy wrócisz z Polski". To tydzień aż...bez kontaktu. Co mam zrobić w takiej sytuacji? Jak się bronić? Jedyne co mogę zrobić to schować się za murem dystansu i przyzwyczajać do Jego nieobecności. Czym to zaowocuje? Nietrudno przewidzieć...jeśli jednak tak zadecydujemy to będzie to już ostateczne, bo ja więcej nie zniosę. Mam serce i uczucia, nie pozwolę ich deptać.
Wie dokładnie, kiedy wracam, wie o moich przeczuciach. Ostatni test na tchórza, ostatni test na dojrzałość emocjonalną i empatię. Dla mnie tydzień to naprawdę dużo, zwłaszcza przy chłodzie jaki muszę w sobie zaszczepić by nie cierpieć.

czwartek, 15 września 2016

szklanki

Ponoć dzieci i szklanek nigdy za dużo.
Ponoć nie żal szklanki gdy się stłucze.
A co jeśli ma się taką ulubioną, ukochaną szklankę i to ona się stłucze?
Klei się ją wtedy wszelkimi sposobami...ale już nigdy nie będzie tak samo funkcjonalna. Co prawda, również, ponoć, w miejscu klejenia jest ona najsilniejsza...
Pozbierać jednak te wszystkie odłamki i spróbować je uporządkować...
Myślę, że my pewnie jeszcze połowy odłamków nie pozbieraliśmy, bardzo...bardzo trudne zadanie.

rocznica

Takie moje duże, osobiste święto. Ważna data.
Rok temu przyjęło mnie w swoje ramiona Miasto Wygnańcze. Choć początki tu były bardzo trudne, wręcz dramatyczne to wiedziałam od pierwszej chwili, że tu chcę mieszkać i żyć. Od tamtej chwili moje działania skupiały się wokół emigracji. Początkowo bardzo opornie bo dzieci nie chciały ale od stycznia wszystko nabrało tempa. A teraz? Teraz...jestem tu, dzieci chodzą tu do szkoły.
Dobrze nam.
I niech będzie jeszcze lepiej.

poniedziałek, 12 września 2016

einfach

Tak po prostu fajnie...
Obserwuję tego dużego dzieciaka ucząc się nie nadinterpretowywać niektórych Jego, może nie tyle dziwnych co niezrozumiałych dla kobiety, zachowań.
On nie chce źle. Po prostu nie pomyśli jak coś może zostać odebrane.

Za mną, za nami fajny weekend, co prawda w sobotę do wieczora tkwiłam w pracy ale nie przeszkodziło mi to wskoczyć później w pociąg i wybrać się do Nieplanowanego. Teoretycznie mieliśmy zostać w domu ale tyłek Go swędział więc poszliśmy na piwo i pograć w Darta. W sumie o grzecznej godzinie wracaliśmy do domu ale nie byłabym sobą gdybym czegoś nie zmalowała! Po drodze naszło mnie na lodzika, nie miał szansy zaprotestować, zresztą...ja się chciałam tak tylko trochę podroczyć. Potem okazało się, że zgubiłam sweterek, znalazłam go na drugi dzień wracając do domu; ktoś powiesił na drzewku obok miejsca oralnej zbrodni, N stwierdził, że to pewnie ten, kto nas wtedy obserwował. Aha.

Niedziela.... oj niedziela była super!
Najpierw z moimi  "maluszkami" na basen, gdzie dobrych parę godzin świwtnie się bawiliśmy pływając, skacząc z trampolin różnej wysokości czy odzierając ciała ze skóry na długaśnej zjeżdżalni.

Póniej N nas odebrał z naszego krzywego miasteczka byśmy wspólnie z Jego dziećmi pojeździli na czym kto potrafi, więc rolki i deski poszły w ruch.
Niedziełę zakończyliśmy grillem u N ... na rockowo. Było gitarowanie, fletowanie, keyboardowanie i śpiewanie.

No a dziś...
A dziś to ja mam kaszel, katar i ogólny ból całego ciała po tym basenie. Od jutr 6dniowy maraton w pracy, pewnie przeżyję bo nie takie maratony robiłam ale chęci to ja mam niewiele....

czwartek, 8 września 2016

przecisz

Piękny, cudowny przecisz.
Nie cierpię już.
Choć parę zmór chodzi jeszcze po główce to jest bardzo ok.
Niech tylko wyjdzie ze mnie dystans i wróci zaufanie.
Jesteśmy na dobrej drodze.

poniedziałek, 5 września 2016

pomyje

Częściowo na nie zasłużył. Przez dwa dni lały mu się na głowę wszelkiego rodzaju paskudne złośliwości.
Ale po kolei...
Zjeżył mnie w sobotę okrutnie tym, że się w ogóle odezwał. Przecież tak bardzo pracowałam nad tym by wyrzucić Go z serca, z głowy, w sumie z łóżka było najłatwiej.
Gdzieś między wierszami zarzuciłam Mu, że nie potrafi się komunikować, wykorzystał to jako punkt zaczepny prosząc bym Go nauczyła, chciał rozmawiać.
Jakby diabeł we mnie wstąpił... sterroryzowałam Go do tego stopnia, że w połączeniu z whiskey zaczęłam się obawiać o Jego stan psychiczny. Naprawdę... Pojechałam więc ale nie miałam absolutnie ochoty na rozmowy. Chciałam pić i tańczyć. Znów sìę świetnie razem bawiliśmy. Rozmowę przełożyliśmy na dziś ale...znów we mnie diabeł wstąpił, jednakże tak jak w sobotę mi zwyczajnie nie zależało jak bedzie odbierał moje słowa to dziś częściowo świadomie testowałam Jego odporność i determinację. O dziwo, nie poddał się. Do niemal ostatniej chwili przed spotkaniem nie wiedział co Go może z mojej strony czekać.
Spotkanie przebiegło nam bardzo pokojowo, po Nim widać, że terapia działa albo...albo po prostu tak mu zależy, że...no, że po prostu zaczął się otwierać i mówić o trudnych sprawach.
Nie kłamałam, że nie kocham.
Nie kłamałam, że ufam.
Nie kłamałam, że nie mam dystansu.
Właśnie... zaufanie i dystans...dwie ciężkie sprawy. Zaufanie ze względu na portale zwyczajnie leży. Leży też częściowo przez...obawę przed ponownym porzuceniem.
A dystans? Tak ciężko nad nim pracowałam ostatni tydzień... Szło bardzo dobrze i się rozpędziło. Nie zatrzymam na siłę. Musi samo minąć...

niedziela, 4 września 2016

kochany pamiętniczku

Ja to jednak nie mogę spokojnie, co? Na sytuację, która się wczoraj wydarzyła to ja byłam gotowa. 2 tyg temu. Nie teraz do cholery. Teraz to ja miałam o Nim zapominać, tak? Dużo się wczoraj/dziś wydarzyło. Trudno mi w zasadzie opisać bo nie umiem tego zebrać no ale sam fakt, że N tak niewylewny tuli mnie jak najdroższy skarb i od słoneczek wyzywa przyprawia mnie o opadnięcie szczęki na podłogę i pozwala podejrzewać o jakąś naprędce przeprowadzoną lobotomię.
Wczoraj w zasadzie było mi wszystko jedno gdy znów po jakimś okresie ciszy się odezwał, byłam zwyczajnie wredna, sukowata i bezlitosna. Przyznam, że poniosło mnie i przesadziłam. Nie zmuszałam Go jednak do tłumaczeń co, jak i po co. Rozmowa Go nie minie. Chyba ta zaległa się doczeka...plus list o którym już wie, że istnieje. Czy mam mętlik w głowie? Chyba nawet nie bo przecież podejrzewałam Go o uczucia. Nie ufam Mu teraz, jednak do czasu rozmowy nie będę sama z sobą na ten temat dyskutować.

piątek, 2 września 2016

normalność

Czy to kwestia tego co społecznie uznawane jest za dopuszczalne, konieczne czy obowiązkowe?

Wczoraj wieczór.
Tysiąc puzzli rozsypanych na podlodze. Ja, córka, syn i drugi syn na zestawie głośnomówiącym. Spędzamy wieczór razem. Pierwszy raz od...nie pamiętam kiedy. Na luzie. Bez trosk. Bez martwienia się o czyjś zły nastrój, bez tęsknoty za domem bo dom mam teraz tu. I roześmiane mordki.

Dziś rano.
Pobudka, szybkie śniadanko.
Razem.
W kubki termiczne co kto lubi i na pociąg.
Razem.
Na dworcu pomachałam łapką bo ja do pracy zaliczam przesiadkę.

Wczoraj po południu.
Wysiadam z córką z pociągu po południu bo planujemy wydać  trochę kasy.
Pytam czy wciąż się tu czuje obco?
Patrzy na mnie do bólu brązowymi ślepkami " To moje miasto"

Gdybym powiedziała teraz, że brakuje mi czegoś do szczęścia, byłabym parszywą kłamczuchą.

za rogiem jesień

Kto powiedział, że rewolucji życiowych można dokonywać gdy aura sprzyja rozwojowi? No taka wiosna np. niesie nadzieję na wszystko nowe, świeże, diety, sport itp. Albo Sylwester? Duuuużo planów na Nowy Rok.

A ja?
A ja kocham jesień proszę pana!
Czuję ją w powietrzu, czuję, że to będzie jedna z piękniejszych jesieni ostatniej dekady mojego życia.
Już sam wrzesień choć ledwo się zaczął niesie mi fajne, nowe rzeczy.
Kocham wygrywać z sobą bo uważam, że jest to najcięższa walka jaką człowiek może stoczyć.
Kolejne moje podejście,... nie! Nie palę. Rzuciłam ten śmierdzący nałóg razem z moimi tęsknotami do N.
Czuję jak oddycham psychicznie i fizycznie, nabieram nowej siły i rosnę a spadające mi na głowę uschnięte liście wywołują uśmiech.
Dwa nałogi za jednym zamachem? Bosko!

Aby nie było tak cukierkowo, wisi nade mną wizja utraty pracy, jest to spowodowane brakiem wykształcenia kierunkowego na niemieckich zasadach. Jedyne rozwiązanie to szkoła do której ja jak najbardziej chcę iść, jednak do mojego szefostwa nie dociera, że załatwić jakiekolwiek sprawy pracując ponad 250h/mies oraz przeprowadzając się z dziećmi z innego kraju to się nie ma czasu na "pierdoły".
Szczerze? Może jestem szurnięta ale niczego się nie boję.

środa, 31 sierpnia 2016

siostra

Mam wprawdzie już trzy najprawdziwne ale...

Rok i miesiąc temu. Znamy się tylko z czatu na FB, nawet za dużo z sobą nie rozmawiamy bo jakoś tak.
Ja w pracy, Ona z rodzinką na urlopie w Polsce. U mnie braki personalne.
Jako, że Madzia jawiła mi się z ogromnym serduchem, padło na Nią.

- Magda, robota jest, przyjeżdżaj.
- Kiedy i za ile?

Rozmowa była trochę dłuższa, jednak jej skrót przedstawia zapał, odwagę i panbóg wie co jeszcze Madzi.

Dlaczego siostra?
Z dwóch zasadniczych powodów, choć nasze ścieżki zawodowe się rozeszły to jednak jesteśmy w ciągłym, intensywnym kontakcie. Dobija do 2h dziennie na telefonie.
I o czym my właściwie gadamy? Niech mnie ktoś zabije ale przypuszczam, że o samych istotnych sprawach ;)
Drugi powód to taki, że przy którymś spotkaniu zrobiłyśmy sobie zdjęcie i wrzuciłyśmy na FB. I się zaczęło. My to dopiero dostrzegłyśmy po jakimś czasie jak bardzo jesteśmy do siebie podobne. Nikt nie chciał wierzyć, że my nie siostry.

Madzia to jest taki typ kobiety jak ja. Za bliskich zabije, obedrze ze skóry, obgotuje lekko bo szkoda czasu, kostki obliże, nakarmi psa i z lubością wydali.
Żeby nie było, Madzikowe serducho ma pojemność przekraczającą wszelkie możliwe normy. Jest kawał twardej dupy ale... no wszystko do czasu. Nie zdradzę tu wszystkich szczegółów bo po prostu nie wypada ale to co się w Madzikowym świecie przez ostatni rok działo to mało kto byłby w stanie to przyjąć na klatę i jeszcze sie uśmiechać. Moja krew! Gdy u mnie problemy się skończyły, u niej się rozbujały, nie ma tygodnia by mi nie sprzedała jakiejś kolejnej łamiącej wiadomości. Często już po przywitaniu poznaję, że Madzik ma dla mnie kolejną ekstrabombę.
Jak reaguję? No inaczej to niż śmiechem się nie da.

Ale Madzia ciągle walczy i się poddawać nie zamierza za co bardzo ją cenię.

Dziękuję Magda, że jesteś, choć pewnie nieprędko spotkamy się znów na żywo,  ale sama obecność w słuchawkach daje mi bardzo dużo. Znamy się jak dwie łyse kobyły widząc się raptem trzy razy?

Nie zmieniaj się, nie poddawaj, nie daj sobie wmówić, że czegoś nie można.
No może jedno zmień, proszę Cię.... zacznij słuchać muzyki a nie... :)))))

A no i w ogóle jestem z Ciebie dumna.

No i wystarczy Ci bo w piórka obrośniesz i zaczniesz pyszczyć.

Cmok!

plan sierpniowy rewizja




Nieplanowany wyrzucony z łóżka, czy z serca też?

Wypaliłam w pracy, mam nadzieję, już ostatniego fajka, rzucając wyzwanie wirtualnemu znajomemu. Umowa dżentelmeńska zobowiązuje. Oby! No ale skoro mogłam rzucić Nieplanowanego to i fajki dam radę! Ja nie dam? Potrzymajcie mi torebkę!

Regularnie uczę się języka, może jeszcze nie tak intensywnie jak bym chciała ale jest dobrze!

Ćwiczenia, wciąż niemalże codziennie 20km rowerowania. Za mało! Chęci i siły na fitness w domu brak. Powinnam sobie karę wyznaczyć.

Dieta? Pośrednio. Na pewno odżywiam się zdrowiej niż wcześniej, wprowadziłam też żeń-szeń, minerały i witaminy.

Chyba się nie rozwijam, tłumaczę to brakiem czasu, przepracowaniem i ogólnie lataniem na różnymi sprawami.

Ahhh...no nawet do sklepu mi się nie bardzo chce wyjść ale generalnie otwieram się, nie ukrywam, że pomaga lepsza znajomość języka.

Ha! Nie odwołuję randek! Sukces, co nie? No po prostu przestałam się na nie umawiać.

Plan na wrzesień?

Dopieścić powyższe.
Nie tęsknić za N.
Nie palić.

Rifez pozdrawiam, jeśli tu niechcący znów zbłądzisz :)

satysfakcja

Może to tylko PMS a może pewne rzeczy w końcu do mnie jasno dotarły? Od dwóch dni biłam się z myślami. Rozpatrywałam moje szczęście, czy raczej jego odczuwanie. Nie chcę się rozpisywać bo jest to dla mnie mimo wszystko bolesne.
Jakkolwiek nasz związek ponoć związkiem nie był, odeszłam od N.
Głowa wysoko.
A satysfakcja? Bo nie czekałam jak kretynka aż mężczyzna, który związków się boi i nie umie się zakochać powie mi, ze to jednak się stało a ja mogę się potulnie oddalić.
Wyjaśniłam na spokojnie moje stanowisko bo ja umiem na trudne tematy rozmawiać.
Uświadomiłam najpierw sobie a potem Jemu, że to co przyjaźnią nazywamy to jest bzdura.
Ja ciągle bym czekała aż zacznie mnie doceniać poza łóżkiem a On ciągle by na mnie przez jego pryzmat patrzył.
Kolejna moja faza czy tym razem mi się uda tę niewidzialną, nałożoną przez samą siebie obrożę zdjąć?
Wytrwam?
Oduczę się?
Przestanę zadowalać się okruchami?
Przestanę się okłamywać i pojdę dalej?
Zawsze mi powtarzał, że "za tanio się sprzedaję".
Miał, kurwa, rację.

A co gdy jednak zechce spróbować?
...szczerze w to wątpię ale to by była ciężka próba dla mnie.
Niech żyje w swoim świecie...jak chce, z kim chce.
Ja nie mogę dłużej być kryzysową narzeczoną.

wtorek, 30 sierpnia 2016

radocha

Wczoraj moje Młode miały pierwszy dzień szkoły. 
Gdy z niej wyszły to całe emanowały niekłamanym zadowoleniem. Oczy świeciły a uśmiech z twarzy nie schodził.  Okazało się,  że  nie mają większego problemu z komunikacją,  kilka miesięcy chodziły na prywatne zajęcia z niemieckiego plus uniwersalny angielski. Z angielskiego już pierwszego dnia syn dostał pochwalę za znajomość,  że Jego angielski jest na wysokim poziomie. Zasłużył chłopak i może być z siebie dumny bo sam na to zapracowal.  Zdążył też już się zauroczyć a szczęśliwym trafem padło na jedną z niewielu w szkole Polek.
Pierwszy raz od X czasu widziałam by moja osobista Córka z takim zaangażowaniem szykowała się wieczorem do szkoły.  Rano nawet mnie nie budziła tylko wypili herbatę,  zmontowali kanapki i pędem na pociąg.  Co prawda autobus mają pod samym nosem, na pociąg muszą kawałek dojść jednak komfort i prędkość dojazdu nieporównywalne co jak widać sami docenili.
Oświadczyli też,  że po szkole to nie wracają do domu tylko idą się integrować.
Zuchy.
Jestem z nich dumna.

niedziela, 28 sierpnia 2016

szum

Dzieci wróciły, pierwszy raz podróżowały same z Polski do domu. Do tutaj. Do naszego Krzywego Miasteczka. Pyza z Buddą zabrali je dziś na basen i chwała im za to bo jakkolwiek kochamy nasze mieszkanie to poddasze nie sprzyja nam w te mordercze upały. Jutro pierwszy dzień szkoły w Mieście Wygnańczym, czy mam stres? Trochę tak ale mam nadzieję, że Młode nie wrócą w desperacji pieszo do Polski. Wciąż to chyba do mnie dokładnie nie dociera, że to się stało, że wyemigrowaliśmy. Tak po prostu...
A skąd szum?
Jak zwykle N. wciąż co innego mówi a co innego pokazuje. Czy ja Go nie znam czy to raczej On nie zna samego siebie?
Ja osobiście chyba w dobrym punkcie jestem ze swoimi emocjami. Kocham. Nie wyprę się tego. Nie jest to jednak paniczną, osaczająca, zaborcza miłość. Nie wnikam co robi, czy się z kimś spotyka (choć co oczywiste wolałabym by nie...), cieszę się każdą chwilą wspólnie spędzoną bo jakkolwiek ustalone, że to tylko sex to jest to z klasą, czułością i szacunkiem. Obustronnie. Nie chcę myśleć co może się wydarzyć, co nadejść ale świadomość, że jest to realne, iż w końcu usłyszę, że nie możemy się więcej spotykać tkwi we mnie jak zardzewiały gwóźdź.

środa, 24 sierpnia 2016

nauka chodzenia

Zmiany, zmiany...są nieuchronne. Pogodziłam się już z brakiem uczuć Nieplanowanego, nie zamierzam czekać czy liczyć na to aż mu się odmieni, zaczynam doceniać Jego przyjaźń i nieocenioną wręcz pomoc w wielu sytuacjach, w których być może nie to, że jestem bezradna ale bez Niego jest to o wiele trudniejsze. Nie zamierzam póki co wyrzucać Go z lóżka bo jest fajnie. To nie tak, że On przychodzi, robimy sobie dobrze i wychodzi. Jest poprostu fajnie bez cyrku i udawania. Kolejny mój krok w pracy nad sobą to wygaszenie moich uczuć do Niego, tak, czuję, że nie ma we mnie już tych pokładów emocji, które były jeszcze tydzień temu. Dojrzewam, uwalniam się od samej siebie, co nie znaczy, że nie przyjmę bardzo chętnie dużej porcji czułości od Niego.
Podczas jednego z naszych pierwszych, po rozstaniu, spotkań powiedział, że nie do końca umie się pogodzić z tym, że nie umie odwzajemnić moich uczuć. Dlatego też poinformowałam Go o zmianach w tej kwestii. Ktoś spyta: "a po co?" ano p to i dlatego, że skoro faktycznie ma być to przyjaźń to i On ma prawo mieć świadomość wolności. On był wobec mnie uczciwy więc nie widzę powodu aby coś udawać czy ukrywać.
Być może dziś lub jutro spędzimy z sobą którąś z ostatnich nocy razem, ostatnią no moje dzieci wracają a więc i wolność się kończy. Potem juz tylko moze raz...dwa razy w miesiącu nam się uda lub wcale, mówię o spotkaniach intymniejszych niż wypad z dziećmi na rolki czy lody.


Abstrahując od N. to moje otwieranie się zaowocowało spotkaniem z Dużym. Bardzo spontanicznie i na chwilę tylko w zasadzie. Spotkałam się z jasną głową, bez kombinacji. Jednakże widzę, że nie będę gotowa na krok dalej w kwestii Dużego. Całkiem sympatyczny facet, nie wiem...może nie mój typ a może brak mojej potrzeby nawiązywania jakichś bliższych relacji? Nie odrzuciło mnie od Niego ale też nie przyciągnęło. Tak...właśnie tak obojętnie. Na moje nieszczęście ja się Jemu raczej spodobałam. Myślę, że jeśli delikatnie wyznaczę granicę to zobaczymy co się wydarzy. Tylko czy ja umiem tak pośrodku? Znając potrzeby "wroga" do tej pory umiałam albo uciekać albo rzucać się na główkę.

poniedziałek, 22 sierpnia 2016

ale!

Po weekendowym detoksie coś we mnie chyba pękło, mam wrażenie, że moja niewidzialna obroża zaczyna się poluzowywać. Jeszcze dziś przed południem niezmiernie cieszył mnie kontakt z N. ale...spotkaliśmy się po południu u mnie na numerek i? no i właśnie...poza chęcią na sex nie poczułam nic więcej...nie, że nie chciałam, po prostu nie poczułam. Nie wzruszyły mnie stalowe ślepia, zabójczy uśmiech czy przytulanie. Nawet za bardzo tego przytulania nie pragnęłam. Po wszystkim siedzieliśmy chwilę i gadaliśmy jak para kumpli. Czyżby prawdziwy friends with benefis? Może to u mnie chwilowe jak już niejednokrotnie bywało? Mam wrażenie, że jednak trochę inaczej niż wcześniej poczułam ten dystans. On po prostu był i już, bez sztucznego jego wywoływania. A ja się czułam taka.."jasna" i spokojna. I poczułam też jakbym serio zrobiła mały krok naprzód...no ale cóż, życie to tylko i aż życie a uczucia...są zmienne.

probka


niedziela, 21 sierpnia 2016

murek

Wyrósł sobie jakoś tak naturalnie. Przez weekend miałam detoks od N., aż wszystko mnie bolało z braku Jego choćby wirtualnej obecności. No ale nie będę Mu zawracać gitary na wyjeździe z rodziną na wesele brata. Szczerze to myślałam, że się już dziś nie odezwie. Krótka rozmowa o niczym. Chyba też wyczuł dystans. No ale co ja poradzę jak mój system obronny nie działa inaczej? I teraz na dobrą sprawę to nawet nie wiem kiedy się spotkamy...mieliśmy w weekend razem wyjść ale okazuje się, że odwiedzają Go Dzieci, więc nic z tego. Moje też już wracają w sobotę...koniec balowania no i chyba trzeba się bedzie odkochiwać bo ja nie mogę tak tęsknić. Spala mnie to.

sobota, 20 sierpnia 2016

fajnie

Wczorajszy dzień był bardzo intensywny dla mnie, musiałam tu w moim NowymKraju pozałatwiać parę ważnych spraw, które leżały odłogiem a załatwienie ich było konieczne dla mojego zdrowia psychicznego czy zwyczajnie istotne dla prawidłowego funkcjonowania.
Tak więc:
- odwiedziłam urząd, który być może dopłaci mi do książek dla dzieci, bo jak zobaczyłam ile musiałabym zapłacić to się przeraziłam zwyczajnie,

- ubezpieczyłam się po zęby, ochrona OC i prawna,

- pozanosiłam właścicielowi mieszkania czego jeszcze ode mnie potrzebował plus otrzymałam klucze do nieszczęsnego domofonu, którego mi nie mogą naprawić bo... bo drobiazg, jakiegoś kluczyka brakowało,

- nie dowiedziałam się co prawda gdzie jest ta cholerna puszka od telefonii, bez której PiekielnyTechnik nie był mi w stanie ostatnio zamontować Internetu, przychodzi znów pojutrze a ja bladego pojęcia nie mam gdzie to dziadostwo jest. Nikt nie wie. Nawet właściciel mieszkania. Eeeekstra.

- odwiedziłam dostawcę telefonii komórkowej, który rzekomo zażądał bagatelnej sumki 750eur za nieszczęsne karty sim. Okazało się, że...ta przyjemna wiadomość jest generowana przez system automatycznie i jest nieważna. Więc? Więc po co tak ludzi nerwić? Plus dostałam za niewielkie pieniążki obiecanego tableta. Ooooo jaka moja radość jest wielka! Nie, że tablet... urządzenie samo w sobie nie sprawia mi wcale radości bo to tylko większa komórka ALE zainstalowałam czytnik książek i mnie wciągnęło, mogę wrócić do swojej pasji sprzed X czasu, kiedy to książki pochłaniałam metrami a spod kołdry wystawały mi tylko uszy, gdy zarywałam kolejne noce nad pasjonującą lekturą. Minus...? E tam, PLUS jest taki, że e-booki mam dostępne tylko po niemiecku. Czytam oczywiście na głos by trenować ale na pierwszy ogień poszła fantastyka o smokach. Wciągnęła mnie i nawet coś rozumiem bez sięgania do słownika,

- kupiłam drukarkę. Ciężka zołza, więc trochę nam było niewygodnie w drodze ale to dopiero początek...przytargałam moją nową przyjaciółkę do domu. Fajna. Kolorowy laser z w Wi-Fi, czyli można drukować bez kabelka z każdego urządzenia w zasięgu jej sieci. Ekstra, nie? Byłoby ekstra gdyby nie to, że nie mogłam jej zainstalować na moim badziewnym laptopie, ponieważ jest on malutki i nie ma wbudowanego czytnika płyt i korzystam z zewnętrznego, którego sobie akuratnie mój lapek uwidził nie widzieć nawet, nie mówiąc o czytaniu. Wi-Fi natomiast, które generuje drukarka widział, trzeba jednak wpisać hasło a hasło mogę nadać tylko w procesie instalacji (sic!).
Sterowniki z sieci się nie instalowały nic a nic. No i tak sobie walczyłyśmy od wczoraj, pomijając moją nockę w pracy. Dziś wygrałam! Co prawda nie mogę korzystać z Wi-Fi ale mogę drukować!
I tak to rozradowało moje serce bo ja kocham robić zdjęcia, tylko, że zawsze przechowuję je w postaci cyfrowej, czasem do nich wracając czy pokazując komuś znajomemu w sieci. Nie jestem fotografem zawodowym, nie, jestem nawet amatorem wśród amatorów i sprzętu też nie mam jakiegoś specjalnego ALE uważam, że oko do pewnych obrazów mam. Tak więc na setkę zdjęć, jakieś 2-3 wydają mi się po prostu genialne i chwytają mnie szczególnie za serce. Wybrałam parę takich zdjęć i wydrukowałam je po czym... aż mi się serduszko uśmiechnęło bo na papierze wyglądają jeszcze lepiej niż w rzeczywistości i już mam pomysł na mój długi, wąski, biały korytarz, na to jak go ożywić i oswoić bo na razie straszy trupią bladością i taki obcy mi się wydaje.


No nie byłoby postu bez N. prawda?
"A może ty nie wiesz, że mnie nie kochasz a ja nie wiem, że ja ciebie kocham?"
Aha.

wycisz z iskrami

N. był wczoraj u mnie na noc ale jakoś nie było tej chemii umysłowej co przy wcześniejszym spotkaniu.
Jednak wydarzyło się coś fajnego, porozmawialiśmy dość szczerze, bez nacisków, bez deklaracji, czy wymagań. Nadal jesteśmy singlami (sic!). Mało to ważne, ważniejsze, iż po tej rozmowie poczułam się hmm...oczyszczona, spokojniejsza. To paradoksalna sytuacja przecież i choć wiem, że nie będziemy razem to nie chcę by On sobie gdzieś poszedł. On w sumie też nie chce, dobrze Mu, no mnie rzecz jasna też.
Sex wskoczył na poziom o którym wcześniej, kiedyś dawno wspominałam. Tylko, że teraz bez teatru, bez robienia czegoś na siłę. Jestem ujarzmiona w dosłownym tego słowa znaczeniu. Oj..jak bardzo On dojrzał pod tym względem, rozwinął się, jest teraz pewny siebie w tym co robi i traktuje mnie tak, jak ja tego chcę (maleństwo... R-Z-P ;) ). I ja się rozwijam przy Nim z moimi potrzebami i co... mam Go tak o... oddać jakiejś larwie? Nie podoba mi się ta opcja. W życiu nigdy przenigdy nie miałam lepszego sexu jak z Nim, żaden facet nawet nie próbował mnie tak traktować w łóżku. Pomyślałby kto, że takie dominujące zachowanie to tylko zaspokajanie żądzy mężczyzny... a g... prawda! Gdzie by mi kiedyś do głowy przyszło, że największą rozkosz będzie mi przynosić gdy facet robi ze mną co chce... gdy ciągnie za włosy, trzyma za gardło czy krępuje mnie swoją siłą nie dając mi możliwości ruchu. najbardziej jednak podnieca Jego charyzma i pewność tego co robi.
Zwiążę Go i zamknę w piwnicy chyba :)))

No... koniec sexu i żartów.
Choć tak bardzo pasuje mi ta niewidzialna smycz to jednak mnie gdzieś nosi. Od jakiegoś czasu wymieniam się sporadycznie a ostatnio troszkę częściej wiadomościami z Dużym. Duży ma raptem.. 197cm wzrostu, co przy moich 158... no cóż... trudno to skomentować na poważnie :)
Duży jest rok młodszy i wydaje się sympatycznym facetem. Nie jestem jednak do końca przekonana czy jest singlem bo zawsze wieczorami ma telefon wyłączony, w sensie Whatsappa. No ale może chce trochę spokoju? Hmmm...

A tak w ogóle to skasowałam to całe durnowate badoo i łapię oddech. Dojrzałam powoli do tego, że nie muszę gadać z tymi człowiekami by zagłuszyć pustkę pustotą.

Ah jeszcze...z racji, że za tydzień wypada mi wolne w weekend chciałam gdzieś N. na balety wyszarpać. Wymyślił imprezę w Jego firmie. A ja się jeszcze nie czuję na siłach by tylu obcych ludzi po obcemu do mnie gadało, upić się w trupa by to olać to chyba nie wypada, co?
A On ma radochę bo jakkolwiek piszę z Nim głównie po niemiecku to gadać z Nim dalej nie chcę! o!

czwartek, 18 sierpnia 2016

strzępy

Ależ ja jestem poszarpana...nienawidzę się za tę Miłość...dziś znów się spotykamy, wykorzystuję czas gdy dzieci są jeszcze w Polsce...dziś znów się przytulę...za każdym razem, myślę, że to już raz ostatni bo kiedyś mi w końcu powie, że znalazł Inną, którą chce bliżej poznać.
I co z tego, że jak ostatnio byliśmy z sobą i wywiązała się między nami krótka rozmowa...
J: I jak tam twoja zazdrośnica?
N: Spotkałem się z nią ale nie chcę się z nią nawet przyjaźnić, chyba przestanę się z kimkolwiek spotykać.
J: No ale wtedy nie znajdziesz swojego ideału...
N: A jeśli leży obok mnie?
J: E tam...(po prostu mnie zatkało).
Po tej rozmowie po prostu mnie przytulił.

mała duma

Po pierwsze rozmowy pisane z N. w 90% po niemiecku.
Po drugie zaczęłam nawet z przyjemnością czytać sobie na głos niemieckie gazety.
Po trzecie wróciłam do filmików na yt, tematyka językowa rzecz jasna no ale w pracy nie mam jak a w domu Internet jeszcze tylko z komórki grrr więc żal transferu.
Po czwarte...dostrzegam w sobie atrakcyjną kobietę i trochę pewności siebie wraca na swoje miejsce. Nie ukrywam, że pomaga mi to jak N. czy inni mężczyźni na mnie patrzą. On jednak patrzy tak szczególnie.
Po piąte napisałam wczoraj list do N. Papierowy. Zadatowany. Na wypadek gdyby chciał się związkować, nie jest to do końca miły list. Jest przede wszystkim szczery.


A tak poza tym...czas dalej ucieka przez palce. Sprawy do załatwienia się piętrzą i kotłują. Brrr...gdyby nie pomoc N. to ogarnianie tego byłoby trzy razy trudniejsze no ale wszystkiego za mnie nie zrobi.
Wracałam wczoraj z pracy wyjątkowo autobusem i aż żałuję, że nie miałam przy sobie aparatu plus śmiałości. Kocham obserwować ludzi. Każda zmarszczka czy rysa na twarzy opowiada jakąś historię...gdyby to tak zamknąć na chwile w obrazku. Ale taką prawdziwą, gdy fotografowany nie ma świadomości uwieczniania go w stop-klatce... Nie mówię też o ludziach do których zwyczajnie uwagę przykuwa uroda, oni są...hmm...nudni...tacy gładcy, pożądani dla oka. Mówię o ludziach z duszą (choć ładni też ją przecież mają), z życiem wypisanym na obliczu..

środa, 17 sierpnia 2016

get down

Ufff...to się poemocjonowałam... A miałam czym. Wiadomo, N. Duży durny dzieciak z uśmiechem tak słodkim, że pszczoły posikałyby się ze szczęścia i z tym uroczym błyskiem w oczach...plus masa wad i często irytująca postawa. No. To właśnie ta padlina w której się tak zakochałam. Z racji tego, że ja lubię paplać to sporo moich znajomych wie o całej sytuacji i podzieliło się na dwa skrajne obozy. Pierwszy "a nie mówiłam, że wrócicie do siebie, wszystko się ułoży" i drugi "nie zasługuje na Ciebie, jeszcze Cię zrani, jest niedojrzały".
Pewnie oba obozy mają po trosze racji z tymże drugi (ah ten mój obiektywizm) wydaje mi się wysoce niesprawiedliwy bo przecież nawet ja sama Go nie znam. Nawet siebie do końca nie znam a w relacjach międzyludzkich to przecież to co się w związku dzieje jest średnią poczynań obu stron. Katalizatory w najczystszej postaci. Mnie się wydaje, że trafiła kosa na kamień, że każde z nas się boi plus nie wie czego chce. "On siedzi na portalach" ja też, i co? Nic, wielkie nic, pogadam czasem z kimś, zresztą..przecież nie jesteśmy w związku (sic!).
No ale dobra...czym to ja się tak dziś podniecałam? Aaahh nocował u mnie pierwszy raz i było...było jak nigdy. Już nie wspomnę o seksie bo się dwoił i troił by dać mi to wszystko co lubię.
Padły jednak słowa czy raczej półsłówka, które mogłyby być zaczynem do poważniejszej rozmowy ale nie podjęłam tematu. Gdy będzie gotów (jeśli w ogóle) to będzie rozmowa. Bez zawracania kijem Wisły i grzebania w trupach. Co z tego wszystkiego jednak wynika? Widzę, że dureń potrzebuje mnie tak jak ja Jego. Powoli się łamie od walki samego z sobą. Który N. wygra? To się okaże. Wystarczy jak mnie tuli, znów głaszcze po głowie, całuje w nos i wyzywa od Krasnali. :)

wtorek, 16 sierpnia 2016

mądrości

Tosiek rzekła, że ja wcale N. nie kocham tylko jestem Nim zafascynowana no i umie mnie przelecieć. No umie. Ale czy dla samego sexu potrzebowałabym tak bardzo Jego,obecności? Irytuje mnie ta niewidzialna smycz dzięki której ma On nade mną, choćby nie pożądaną przez Niego, władzę. Czuję organiczną potrzebę Jego obrazu, uśmiechu, głosu, dotyku. Brakuje mi Go momentami podskórnie. No wpadłam jak śliwka w kompot i pięknie się oszukuję jak to ja sobie świetnie w tej sytuacji radzę. Tak po prawdzie to za bardzo sama nie rozumiem tego uzależnienia, bo przecież jest fajnie. Jesteśmy wolni a sobie oddajemy fajne chwile. Gdzieś tam w głowie buczy mi, że mógłby to być nasz nowy początek. Ale co wtedy? Czy bym chciała? Czy kręci mnie tylko Jego niedostępność? Ja teoretycznie mu się nie narzucam ale chciałabym tak umieć nie kontaktować się z Nim, tylko co bym osiągnęła? Testowałabym i czekała czy się zainteresuje by przekonywać potem,samą siebie, że mnie kocha? Głupie. To już chyba lepiej ten mój gadulski kontakt, zawsze spontaniczny. Sięga po Niego gdy mi tego trzeba a On...On jest z innej gliny. Pewnie, że też zagada ale Jego świat jest rozleglejszy, więc tej uwagi poświęca mi mniej.
Nad tym tez muszę popracować by poszerzyć mój światopogląd, niestety ostatnie lata to u mnie coraz szczelniejsze zamykanie się w hermetycznej klatce z własnymi problemami nie zauważając piękna świata na zewnątrz .
Wciąż ogranicza mnie czas bo dalej braki personalne, więc i nie ma kiedy te horyzonty poszerzać ale...mam ogromne problemy z koncentracją i nawet czytanie książek sprawia mi problem bo gdzieś odpływam myślami. Wierzę jednak, iż teraz jest dobry czas na Nowe Początki. Moje Nowe Początki. Emigracja się dokonała, ciągle tu mnóstwo spraw do pozałatwiania mam, trochę mi to sprawia problem nawet nie ze względu na język ale niechęć do ludzi choć muszę przyznać, że z niewielkimi wyjątkami to załatwianie tutaj czegokolwiek to sama przyjemność.


Ah wracając jeszcze do komunikacji z N. cóż...od wczorajszego dnia tylko po niemiecku i póki rozmawiamy czy raczej porozumiewamy się to jest nawet ok ale dalej w las to będzie trudno. Dziś się spotykamy i ciekawe z czym wyskoczy... Byle nie "Hallo Bella" :D

niedziela, 14 sierpnia 2016

bonnie i clyde

Inaczej nas nazwać nie można.
W sumie, gdyby ktoś mnie spytał co mnie łączy z N. to nie umiałabym jasno odpowiedzieć. Bo nie powiem, że "nic". No ok, sex i przyjaźń to przecież podstawy solidne dla związku, a jednak nie. Obydwoje uparcie twierdzimy, że jesteśmy singlami i my wcale parą nie jesteśmy. Tak też mamy na naszych profilach na portalach randkowych. Nawet mamy siebie w znajomych i bezczelnie komentujemy tę czy inną postać. Choć wczoraj mnie N. zaskoczył wyznaniem, że chyba jednak nie chce nikogo znaleźć. W sumie nie pytałam bo nie moja sprawa, moje uczucia tyle ile mogę trzymam na wodzy więc nie musiałam tego wiedzieć, lepiej mi gdy myślę, że ambitnie szuka partnerki, łatwiej mi wtedy o dystans.
Wczorajszy wieczór był zresztą cały zaskoczeniem samym w sobie, właściwie to cała noc bo tyle balowaliśmy.
W zasadzie to nie zapowiadało się nic wielkiego, w ciągu dnia wymieniliśmy tylko kilka wiadomości i zapytał czy może wpaść ( w celu wiadomym), miałam na to ochotę jednak w MieścieWygnańczym była duża impreza miejska organizowana i chciałam zobaczyć co to. Nie miał chyba za bardzo ochoty na taki wypad ale argumentowałam potrzebą luzu dla nas.
No i się zaczęło...najpierw poszliśmy na ŁadnąBarmankę się pogapić i wypić po piwie, potem polecieliśmy na tę imprezke, która w sumie długo nie trwała i znów polecieliśmy do tej samej knajpy.
Było koło północy a z racji, że N. był kierowcą i jednak zachciało mu się coś więcej napić pojechaliśmy do MiastaSąsiedniego.
Mieliśmy w planach clubbing ale...zakotwiczylismy w jednej knajpie. Nie mam pojęcia ile Whiskey wypiliśmy ale bawiliśmy się z sobą jak nigdy (ja zresztą się ze sto lat tak nie bawiłam), natańczyliśmy się, rozkręciliśmy generalnie niezłą imprezę bo się zaczęli ludzie do naszych wygibasów dołączać.
No niestety. Whiskey mnie pokonała. Wracałam standardowo na bosaka. To za dużo powiedziane "wracałam", wleczone niemalże było, dobrze, że N. to kawał chłopa więc nie miał problemu.
Irytuje mnie tylko (bo źle to robi na moją głowę, to znaczy robi mi bardzo dobrze ale...), że znów zaczął mi okazywać czułość, wcześniej gdy po zerwaniu się spotkaliśmy parę razy to unikał objęcia mnie w pasie, chwycenia za kark (kocham to) czy złapania za rękę.

P.S. Jakkolwiek ustalone mamy, że jeśli któreś z nas zacznie się spotykać z kimś czy angażować to zrywamy nasz układ. No nie powiem, że nie zaboli. Ale? Ale...to co mam teraz sprawia mi całą masę frajdy więc dlaczego miałabym z tego rezygnować i zadawać sobie ból wcześniej niż to konieczne?

poniedziałek, 8 sierpnia 2016

niemiecki pocałunek

Veni Vidi... Vici?
Cała"randka" trwała 2h z czego ostatnie pół godziny było dla mnie męczarnią. Nawet nie ze względu na barierę językową...
Pierwszą godzinę spędziliśmy przy piwie, nawet nieźle się rozmawiało i przez moment nawet naszła mnie myśl, że może być całkiem sympatycznie. Co prawda chyba z sześć razy spytał czy wszystko ok, czy mi dobrze...jakby mu za pierwszym razem nie wystarczyło gdy odpowiedziałam, że to stresująca sytuacja. Poszliśmy potem pospacerować i nawet dałam się pocałować (najbardziej to chyba chcąc zmyć z siebie N.) a całował calkiem fajnie. I co z tego? Kleił się za bardzo. Palił jak smok i z fajką w łapie próbował mnie całować ale przeszedł samego siebie gdy polazł bezceremonialnie pod murek siku i dalej do mnie bo się chyba stęsknił. No kur... Po tej akcji powiedziałam, że na dziś już wystarczy i ma mnie odprowadzić do domu.
Faceci jednak bez względu na nacje są podobni.

shortpress

Umówiłam się znów.
Nie odwołałam.
Godzina i kwadrans do spotkania.
Chyba już wstyd odwoływać? Ale...w sumie to chcę, już jestem gotowa by się z kimś nowym spotkać. I nawet nie boję się już bariery językowej...
Podoba mi się, że jest uparty ale bez przesady. No i nie ma durnych podtekstów o myzianiu, całowaniu i tego całego szajsu, który zalewa mnie podczas rozmów na komunikatorach.


Ahhh...byl dziś magik od Internetu.
Internetu nadal nie mam a ja mam ochotę złożyć skargę na dziada. Jak widać nie tylko w Polsce są "majstry".
Złam!
Pomoc w dalszym postepowaniu otrzymam od N. i chwała mu za to.
Kolejny termin pewnie za kolejne trzy pieprzone tygodnie.


Może w końcu mój sierpniowy plan nabierze kształtu i rozpędu... Udało mi się dziś poćwiczyć i zdrowo pojeść.


Walizka też czeka na spakowanie, jutro kierunek Polska i wojowanie z polskimi magikami. Dżiiiizaaaas...niech to wszystko się już skończy!

niedziela, 7 sierpnia 2016

ukorzenianie

Za moment minie miesiąc od mojej emigracji. Nawet nie wiem kiedy i jak to zleciało. Pomijając zajętość głowy myślami o Nieplanowańcu czy innych facetach, którzy mogliby Go ewentualnie zastąpić to nie oszukujmy się, żyję póki co jak w klatce. Praca-rower-dom. Jedynie co wczoraj z N. udało mi się wyrwać do ludzi. To moje pragnienie wyjścia do ludzi jest samo w sobie dziwne bo ja tak za bardzo za ludźmi nie przepadam. Nawet do końca nie wiem dlaczego, tak samo jak nie wiem dlaczego oni mnie lubią.
Ale nie o tym chciałam bo w kółko tylko ja i ja jakby lepszych tematów nie było.
W domu wciąż nam sporo rzeczy brakuje ale to są drobiazgi tak na dobrą sprawę, jutro w końcu założą mi Internet (tak się przynajmniej od trzech tygodni odgrażają). Z tym samym dostawcą tylko, że od telefonów zdążyłam też już wejść w konflikt. Wymyślili sobie, że jestem niewypłacalna jednocześnie żądając kaucji 750€ za same karty sim inaczej zerwą umowę. A niech zrywają. Takiej kaucji za same karty sim nie zamierzam zakładać.
Najważniejsze w tym wszystkim jest to, że widzę codziennie moje dzieci. Bezcenne. Nawet jeśli jestem tak mało w domu... A dzieciaki zadowolone, same dostrzegają różnice między krajami. A póki co, przede wszystkim mają frajdę, że pójdą do szkoły i niewiele będą kapować. Typoooowe :)



zmiany

No i nikogo nie zdziwi, że wczorajsze spotkanie z Wesołkiem odwołałam spotykając się tylko z Nieplanowańcem.
Na dobre mi to wyszło, na bardzo dobre.
Dobrą zmianę w sobie widzę, mianowicie będąc przy N. nie czułam już potrzeby dotykania Go, chwytania za rękę, czy przytulania się. Wytworzył się miedzy nami fajny, przyjacielski dystans. Z przyjemnością spędziliśmy ten czas na pogaduchach, oglądaniu się za płcią przeciwną oraz rozbieraniu na czynniki pierwsze naszych problemów w relacjach partnerskich, czy choćby z poznawaniem innych ludzi.
Wylądowaliśmy między innymi w fajnej rockowej knajpie, gdzie za barem pracuje śliczna dziewczyna, która co oczywiste wpadła Mu w oko. Mnie zresztą też bo naprawdę ładna. I wiecie co? Nawet nie poczułam zazdrości, próbowałam Go trochę zmotywować by się odważył zagadać no ale.. Mnie z kolei od Niego "dostało się" za odwołanie spotkania z Wesołkiem.
W sumie dość szybko poczuliśmy zmęczenie i pojechaliśmy do Niego.
I kolejne moje zaskoczenie samą sobą. Chyba serio się odkochuję bo jakkolwiek sex fajny jak zawsze to ja już nie czułam "tego czegoś". Może to moje znużenie? A może faktycznie coś dobrego się dzieje? Może dobrze zdecydowałam by być jeszcze blisko Niego? Jego, no nie powiem, że chłód czy obojętność bo bym skłamała (jest świetnym towarzyszem) ale ten zdrowy dystans pozbawiający złudzeń działa bardzo dobrze. Tak jak wspomniałam wcześniej, ja też nie miałam problemu z utrzymaniem dystansu, nawet za bardzo nie musiałam się starać.
Bonnie i Clyde haha... bo wymyśliliśmy, że będziemy razem na podryw chodzić :)

A Wesołek... tak jak na początku poczułam ulgę, że odwołałam to spotkanie to później w sumie żałowałam. To sympatyczny facet. Chyba. Nie wiem. Co ja się tam na Niemcach znam....trzeba będzie się zebrać na odwagę i naprawić. Na szczęście Wesołek wykazał się wyrozumiałością, bo nie kłamałam, tylko powiedziałam prawdę, że trudno się ze mną ze względu na mój introwertyzm umówić, więc może nic straconego. Tylko to musi być spontan...

sobota, 6 sierpnia 2016

rachunek sumienia

W zasadzie to powinnam być z siebie dumna! Przedwczoraj umówiłam się na randkę z Wesołkiem i jeszcze nie odwołałam! No ale do 20tej jest jeszcze parę godzin, więc wszystko jest możliwe.
Pewnie już dawno bym odwołała gdyby nie Nieplanowaniec...
Po pierwsze z powodu praktycznego, bo ja jako introwertyk mam ogromne problemy by spotkać się z kimkolwiek, dochodzi do tego realny/wydumany lęk, w końcu spotykam się z obcym facetem z sieci więc wizja niezbyt odległej bliskości Nieplanowańca doda mi odwagi.
Po drugie...praktycznie nigdy gdy byliśmy parą nie mieliśmy czasu czy okazji by wyjść razem, może chcę nadrobić zanim to się skończy?
Po trzecie mam wciąż silną potrzebę emocjonalną Jego obecności.
Po czwarte sex. Rewelacyjny. Lekki. Oczywisty. Prosty. Wyrafinowany. Każdy jaki chcę.


Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że to co najmniej dziwne iść najpierw na "randkę" z obcym, niczego nieświadomym facetem a potem spotkać z Nieplanowańcem i kochać do upadłego. Sex z ex. Tego jeszcze u mnie nie grali...


A nie dodałam jeszcze, że do samej randki popycha mnie Nieplanowaniec argumentując, że powinnam dać facetowi szansę.
Ale tak na dobrą sprawę na co?
Nie chcę póki co związku choć może to głupie ...sex da mi N. póki się w kimś nie zakocha. Wtedy może się zacznę martwić?
Dochodzi element szczerości. Powinien Wesołek wiedzieć, gdzie póki co kotwiczą moje emocje i z kim się po Nim spotykam...?

piątek, 5 sierpnia 2016

próba ognia vol.2

No i się spotkaliśmy.
Myślę, że to On był lekko zestresowany na początku ale szybciutko Mu przeszło. Nie zadałam Mu żadnych pytań bo w sumie uznałam, że ani tego nie potrzebuję ani to niczego nie zmieni. Świadczy to o tym, że serio się z Niego leczę, nie zmienia to faktu, że cudownie było się znaleźć w Jego ramionach i robić te wszystkie fajne rzeczy. Sex fantastyczny jak zawsze, w końcu znamy się bardzo dobrze pod tym względem i rewelacyjnie na siebie reagowaliśmy. Skłamałabym gdybym powiedziała, że nie było z mojej strony żadnych emocji, ależ oczywiście, że były! Ale nie boję się, że wezmą nade mną władzę. No a poza tym...sex bez jakichkolwiek uczuć nie mógłby w moim wykonaniu zaistnieć przecież.
Było też dużo fajnego gadania, śmiechu, dobrej muzyki i rzecz jasna Whiskey,która do tej pory krąży w moich żyłach.
Ani przez chwilę nie czułam się przy Nim niezręcznie co też jest fajne bo też świadczy o jakiejś dojrzałości emocjonalnej.
A teraz najlepsze...
Umówiłam się na sobotę z Wesołkiem ale z racji tego, że idzie on potem do pracy spotkanie nie będzie za długie. Oczywiście jeśli z moimi tendencjami do odwoływania randek w ogóle do spotkania dojdzie, a nawet jak dojdzie to nie wiem czy po pól godziny nie ucieknę bo z moim niemieckim może być słabo... Ale do rzeczy, skoro sie już wylaszczę to szkoda to zmarnować, nie? Więc spotykam się potem z Nieplanowańcem, który o tym spotkaniu wie, o dziwo nawet się ze mnie nie nabijał, że się z Niemcem spotykam co mnie samą póki co niezmiernie bawi :):):)

środa, 3 sierpnia 2016

próba ognia

Umówiliśmy się z Nieplanowańcem na jutro. Z Jego strony co bardziej niż oczywiste będzie to nic więcej niż fajny sex a ja będę się mogła sprawdzić jak mi to pójdzie zamrażając uczucia, których notabene wiele już nie zostało, echa jakieś i może okruchy urażonej godności osobistej po sposobie w jaki argumentował odejście. Nie będzie dla mnie problemem wyeliminować resztę uczuć, raczej problemem może być sex bez nich. Czy raczej mając świadomość, że cokolwiek by się nie działo muszą zostać w chłodni.
Zresztą...może się okazać, że te okruchy, które gdzieś tam jeszcze we mnie lewitują, rozprysną się i znikną w przestworzach gdy Go zobaczę. Jest to wysoce prawdopodobne.
Cieszę się na whiskey i dobrą muzykę.
Ah...być może też być tak, że podświadomie chcę się z Nim po mojemu pożegnać? Początkowo miałam szatański plan by Go trochę upokorzyć ale w sumie...po co? I co by,mi to dało? Kim bym wtedy była? Albo coś robię albo nie. A chcę sexu.

wtorek, 2 sierpnia 2016

spokój

Aż trudno uwierzyć, że po tym wszystkim co się ostatnio zadziało czuję w końcu spokój. Ale do rzeczy.
Przede mną poważna, oczyszczająca rozmowa z Nieplanowańcem. Cóż takiego się stało? Nie, żeby On sam był na to chętny ale...
Poprosiłam Go ostatnio by mnie dalej uczył i by wysłał rozsypane zdania a ja je zbuduję w szyku. Prawie się udało, nawet pochwalił ale dodał jedną rozsypankę od siebie, która w przetłumaczeniu na polski wyrażała ubolewanie, że nie mamy już tego fajnego seksu.
Czy mnie tym uraził? Obraził? Nie... Pierwszy raz od dłuższego czasu był szczery!
Moje główkowanie: Po co mam tracić czas na szukanie nowego faceta? Przecież tego czasu wciąż mi brak... Nie mam czasu na nawiązywanie relacji, poznawanie kogoś i jeszcze dbanie o związek... Inna sprawa, że ja nie chcę męża / partnera. Chcę się czasem przytulić i poczuć fizyczną bliskość. Mam to robić z jakimś obcym, który nie wiadomo czym mnie zaskoczy? Nieplanowaniec mnie nie kocha. Ja się odkochuję. Ale! Dużo tych ali dziś... Jestem bardziej niż chętna na ten układ ale tylko i wyłącznie gdy dojdzie do oczyszczającej rozmowy po której będę usatysfakcjonowana i w końcu pewna, że jest szczery. Zresztą...nawet to nie gwarantuje, że wskoczę mu do łóżka lub raczej "pozwolę sobie zrobić dobrze".
W odwodzie dalej zostaje nieszczęsne badoo i parę fajnych, może rokujących kontaktów :)

w nogi

Z przyczyn bardzo osobistych przenoszę się z innej platformy blogującej. Kto z nowych czytelników ciekaw jak to się wszystko zaczęło proszę o zapytanie na pw lub w komentarzu podając @.