poniedziałek, 7 sierpnia 2017

klon

Po całym tym zamieszaniu, R. stwierdził, że tak nie można i lepiej byśmy się rozstali zanim będzie za późno by obyło się bez strat w ludziach. Przyjaciele jak najbardziej.
Nie powiem...zasmuciło mnie to ale przyjęłam do wiadomości. Gdy już sobie to wyjaśniliśmy nastąpił zupełnie nieoczekiwany zwrot akcji, zamiast się od siebie oddalać to jeszcze bardziej odsłoniliśmy swoje miękkie podbrzusza.
W sumie to żal mi Go trochę było bo czułam jak się miota i mimo teoretycznie rozsądnej decyzji to żałuje tego kroku w tył.
W zasadzie mając tę wiedzę czułam się silniejsza i jakaś pewna, że wszystko będzie ok.
We mnie też się naturalnie kotłowało ale musiałam Go trochę podręczyć, nie byłabym sobą a zwyczajnie chciałam się jeszcze bardziej upewnić. Wczoraj nadarzyła się nam spontaniczna okazja do spotkania. Urzekł mnie tym, że zwyczajnie przyjechał. Mamy spory kawałek do siebie. Nie przyznał mi się, nawet w sumie nie pytałam, z jakim nastawieniem jechał ale przywitaliśmy się jakby nic nie zaszło. I pojawił się ten pstryk u mnie. Rzadko trafiam na naprawdę ciekawych mężczyzn, którzy jeśli im na czymś zależy to zwyczajnie się o to starają.
To było spotkanie, którego potrzebowaliśmy a ja w pewnym momencie uświadomiłam sobie, że się zwyczajnie zakochałam. Zasadniczo niewinny pocałunek, którym mnie obdarzył, wywołał we mnie tę falę emocji jakich dawno nie czułam. Poczułam jak mi szumi w uszach a oczy zachodzą mgłą, która nie chce zejść. Czuję się przy Nim tak dobrze jakbym czuła się przy samej sobie. Wiele nas łączy, mamy bardzo zbliżone poglądy i podobne poczucie humoru. Lubię patrzeć na tę Jego roześmianą mordkę i spokojne oczy za którymi kryje się ogień.
Jakkolwiek nasz pierwszy seks był super to to, co wczoraj zaszło... trudno mi to opisać słowami bo zwyczajnie przestałam rejestrować co się dzieje.

W pierwszym wpisie wspominałam o moich obawach dotyczących ewentualnej przyszłości gdyby się zdarzyło tak, że zaangażujemy się na tyle by się posunąć krok dalej.
Każde z nas ma dokładnie TAKIE SAME zobowiązania rodzinne, pracę i otoczenie w którym się dobrze czuje. Byłby problem... ale teraz gdy przepadłam, gdy wiem, że to właśnie Jego chcę coraz bardziej poznawać i zbliżać się to nagle się rozmyło. Nie, żeby problem zniknął ale wiem, że JEŚLI doszłoby do czegoś dalej to jeśli obie strony są zainteresowane i w miarę elastyczne to uda się wypracować kompromis.
Żebyśmy się dobrze rozumieli, drogi Pamiętniczku, nie układam sobie z Nim życia (nie jestem wariatką choć kota mam) ale chcę wiedzieć co będzie dalej. I wcale się nie boję.
Kapturnik kiedyś powiedział, że mnie bardzo trudno będzie znaleźć odpowiedniego mężczyzne bo mam bardzo wysoko podniesioną poprzeczkę, inteligencja, humor, komunikacja i dobry seks i to jeszcze tu na obczyźnie.
Okazuje się, że tacy mężczyźni istnieją. I nie, nie zatrzymam Go sobie z wyrachowania. Jest słodki, inteligentny, dzielny (pominę argumenty), umie rozmawiać. No i ten boski seks...

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz