Chyba już powinnam się przyzwyczaić do tego, że moje życie choć tak bardzo prozaiczne wciąż obfite jest w różnego rodzaju zaskoczenia. I te fajne i te niefajne. Wiadomo.
Nie mam dla Niego pseudonimu, może przyjdzie z czasem. W sumie trudno mi Go w jakikolwiek normalny sposób zdefiniować.
Wziął się z czeluści jednego z portali wyłonił stosunkowo niedawno i poszła lawina.
Przeszedł nieświadomie kilka sit, którymi kieruję się decydując się na podjęcie kontaktu, poza tym urzekł mnie swoją naturalnością i otwartością.
W sumie to mam trochę żalu do siebie, że zadziałałam tak szybko ale z drugiej strony nie żałuję. Zresztą... kto mnie zna, ten wie, że jeśli ja się na coś zdecyduję to musi być działanie natychmiastowe, inaczej nie byłabym sobą, zwyczajnie... lubię jasne sytuacje. Ale może powinnam się trochę nad sobą zastanowić i czasem zahamować.
Nasze pierwsze spotkanie musiało zostać odwołane ze względu na moją pracę i w sumie stało to troszkę pod znakiem zapytania kiedy uda się kolejne ustalić a nie chciałam przeciągać kontaktu wirtualnego bo mnie to zwyczajnie nudzi i irytuje a jestem niemal pewna, że przestałabym się interesować bo by mnie to zmęczyło. Mogę się naturalnie mylić ale tego już się ne dowiem.
Spotkanie udało się jednak szybko zorganizować i od pierwszej chwili wiedziałam, że to będzie udane spotkanie. Jak wspomniałam wcześniej, jest bardzo naturalny, zero zmanierowania, sztucznej uprzejmości. Taki trochę myślę dinozaur ale w tym dobrym sensie. Ani przez chwilę nie czułam się zmęczona Jego obecnością co jest bardzo dziwne w moim wydaniu bo ja jeśli już ostatecznie podejmę decyzję o spotkaniu się z kimś to delikwent przy bliższym poznaniu raczej dużo traci w moich oczach. Nie nastawiałam się absolutnie na nic. Ot, chyba chciałam mieć to z głowy żebym sobie sama potem nie wyrzucała, że coś mogłam przeoczyć. Było pogadane, pośmiane, fajna luźna atmosfera. Przetargałam potem biedaka po moim ukochanym Miasteczku Wygnańczym i ostatecznie wylądowaliśmy w mojej ulubionej knajpie na piwie. Szczerze to mogłabym tak spędzić tę noc do samego rana ale niestety obowiązki zawodowe nie pozwalały i przyszedł czas pożegniania.
Teraz z perspektywy widzę, że już wcześniej się czaił ale zwyczajnie wziął mnie i pocałowałbył. No zaskoczył mnie kompletnie ale może w końcu czas dorosnąć i przyzwyczaić się, że ludzie tak robią.
Moje lekkie zawstydzenie minęło następnego dnia, który spędziłam u Niego.
W zasadzie jak też zwykle ze mną bywa... pojechałam tam bardzo chętnie a jednocześnie wbrew sobie. Przez moją rudą łepetynę zdążyło się już przekotłować tysiąc myśli, chyba po równo na tak i na nie.
Zaczynać związek od seksu? Ale zaraz, kto mówi o jakimkolwiek związku? Spotkać się na sam seks? Bez sensu, wolę sobie sama dobrze zrobić. Przynajmniej efekt końcowy zawsze taki sam i pewny na 100%. I choć z góry zastrzegłam, że tego i w taki sposób nie chcę to nie wiem czemu chciałam oszukać samą siebie. Wyszło to zresztą tak naturalnie.
Ale szczerze? Gdyby nie Jego postawa, zainteresowanie tym co mam w głowie i umiejętność rozmowy pomieszana ze szczerością to zwyczajnie dostałby w ryj i skończyło się kopytkowanie. Nawet jakbym miała w środku nocy wracać do domu.
Jeśli o seks idzie to też zaskoczenie. Pozytywne rzecz jasna. Jak na pierwszy (i chyba drugi czy trzeci albo czwarty raz w ciągu) to było genialnie. Trudno posądzić Go w tej kwestii o egoizm. Rozpraszało mnie jedynie moje zmęczenie, które odebrało sporą część przyjemności. No i dystans.
Ja nie wiem czego mnie tak skonstruowano, że nie umiem tak bez uczuć poczuć wszystkiego co poczuć powinnam. Ale z drugiej strony jak tu mówić o uczuciach skoro się nawet porządnie nie znamy. Opieram się jedynie na intuicji i zachowaniu wobec mnie.
Pomijając szczegóły techniczne nadszedł poranek, wspólne śniadanie na mieście i głębsza rozmowa. Z typu tych, które pokazują miękkie podbrzusze i pozwalają "przeciwnikowi" zajrzeć trochę głębiej, tam gdzie nie wszystkim się na to pozwala. Żal mi było odjeżdżać bo to był bardzo dobrze spędzony czas.
I byłoby fajnie wszystko gdyby nie świadomość pewnych rzeczy ale to nie czas na to by je oglądać jakoś dokładniej.
Faktem jest, iż choć może bym nie chciała to chyba gdzieś od konika wykupił bilet na zwiedzanie bo czuję jak się gdzieś tam po mojej łepetynie plącze.
Jednak póki co....ciekły azot.
wtorek, 1 sierpnia 2017
klik
wtorek, 30 maja 2017
coś nowego?
Wciąż grasuję po portalach ale jak do tej pory nikt na dłużej (i vice versa) mnie sobą nie zainteresował. Jestem tam raczej z przyzwyczajenia i by po niemiecku pogadać.
Dwa dni temu, już znudzona wszystkim przejrzałam w sieci co możliwe, włączyłam ruletkę na, po macoszemu przeze mnie traktowanym, gadu gadu.
No i poznałam kogoś, kto wydaje się całkiem ogarnięty i ciekawy, mamy się spotkać.
Fajnie by było znów jakieś emocje ruszyć a nie tylko o chlebie powszednim rozmyślać. Brakuje mi serio tego typu bodźców. Nawet powkurzać się na faceta.
No a już mi dziś podpadł bo się czaimy by porozmawiać jak ludzie przez telefon więc zadzwoniłam po pracy i mnie normalnie w czeluści zepchnął.
Ciekawe co tam knuje i jakie tajemnice ma.
A może jak zwykle nic nie będzie z moim szczęściem do samców :)
Dumna z moich dzieci jestem. Za miesiąc równo kończą rok szkolny.
Dzielnie zaczęły przynosić dobre oceny! W sensie jesynki :)
Dziś córa przytargała jedynkę z chemii, i co dziwne, sama twierdzi, że rozumie chemię lepiej po niemiecku niż po polsku.
Moje skarby...
sobota, 29 kwietnia 2017
sen
Jestem dość mocno dzisiejszym snem zaskoczona.
Śnił mi się mężczyzna, długo nie wiedziałam kim on jest bo to wszystko co go w śnie otaczało nie było tym co istniało naprawdę.
Sam wygląd był taki, jakim pamiętam. Smak ust i łaskotanie wąsów przy namiętnych pocałunkach także, w zasadzie to cały mój sen spędziliśmy na całowaniu i przytulaniu. Jedyne co nie pasowało to to, że miał dzieci, parkę, chłopczyk może ze 3-4 lata, dziewczynka nieznacznie starsza.
Gdy już sobie uświadomiłam kim On jest obudziłam się momentalnie...
Co chcesz mi powiedzieć samuraju?
okruszki
Może jednak zwyczajnie brakuje mi tych różnych podniet, które wprowadzają zamęt. Trochę czuję, że mnie tyłek swędzi, zmalowałabym coś!
Co prawda wciąż gdzieś tam na portalach próbuję z kimś rozmawiać ale gdy tylko schodzi na rozmowę o spotkaniu to zaczynam się wycofywać rakiem. Głównie z powodu języka, bo nie ukrywam, rozmawiam głównie z Niemcami. Sama trochę tego nie rozumiem, bo skoro jestem w stanie z kimś rozmawiać pisząc to dlaczego nie miałabym porozmawiać na żywo? Przecież w pracy czy gdziekolwiek poza domem i przyjaciółmi posługuję się tylko niemieckim.
I nawet mam takiego sympatycznego kolegę, który mieszka ze dwie wiochy dalej, rozmawiamy kilka tygodni i jakoś to idzie. Próbował kiedyś się umówić ale wymyśliłam coś i nie doszło do spotkania a teraz nam się nie zgrywa ze względu na pracę i temat ucichł. Ciekawa jestem mojej reakcji gdy temat powróci. Może się zbiorę na odwagę :)
środa, 19 kwietnia 2017
takie tam
Pracuję jak ta mróweczka, przynajmniej się staram. No i oczywiście szkoła majaczy nieśmiało na horyzoncie a co za tym idzie, różne sprawy do załatwienia. Między innymi starania o dopłatę do szkoły. Jest w sumie o co walczyć bo to parę stówek euro miesięcznie dodatkowo.
Mam SZEFA. Szef to naprawdę fajny człowiek jak się okazuje.
Miałam przedwczoraj egzamin w tutejszym urzędzie pracy mający na celu sprawdzić czy moje umiejętności dobrze rokują, na tyle aby dać mi tę dodatkową kasę.
Okazało się, że wszystko gra, poza językiem, który został oceniony na B1 a to troszkę mało by dostać dopłatę do 3letniej szkoły. Wystarczy natomiast na jednoroczną. I tu wchodzi mój SZEF, który przejął się tym i dostanę studentkę do szlifowania języka. 2h tygodniowo gdy pójdę do szkoły.
...
Byłam w Polsce, prawie tydzień. Źle się tam czuję....z ulgą wróciłam do MOJEGO miejsca na Ziemi.
...
wtorek, 7 marca 2017
hoho
Nie wiem nawet dlaczego nie miałam ochoty pisać a przecież tyle się wydarzyło...może po prostu spokój jaki mnie ogarnął pozwala mi na życie Życia tak po prostu?
poniedziałek, 30 stycznia 2017
miks
W sumie to sporo wydarzyło się od października gdy odeszłam od N.
Moja choroba pochłonęła mnie na kilka miesięcy, swoją drogą, pierwszy raz na tak długo. Był to poniekąd ślizg kontrolowany, teoretycznie bawiłam się tym wszystkim świadomie, więc dodatkowo podkręcałam atmosfeŕę pędu i nie myślenia o sprawach przyziemnych, ciężko było mi się skupić, na czymkolwiek co wymagało powagi sytuacji, na dłużej niż parę minut. Nie wiem ile ton korespondencji z niemieckimi urzędami przerzuciłam przez ten czas bo straciłam rachubę, gdyby nie kolega, zatonęłabym w niezrozumiałości tego czego ode mnie sobie życzą. Przyjaźnie w moim stadzie się pogłębiły, stadko się delikatnie rozrosło, w sumie wykruszyły się chyba tylko trzy osoby z pakietu startowego, co zważywszy na okoliczności nie jest niczym niezwykłym. Co ja więc robiłam przez te parę miesięcy? Bawiłam się. Zapominając o tym, że nie pracuję, że rozstałam się z N, że w końcu MOGĘ. Nie były to szaleństwa bez pamięci, nie nie...ale owszem, alkoholu polało się mnóstwo, wytańczyłam się, że hoho i? I nie mam do siebie żadnego żalu, że dałam się ponieść, żadnego kaca moralnego.
Tydzień temu jednakże doszło do mnie, że w takiej intensywności wystarczy. Nie zrezygnuję bo dlaczego? Ale może już nie co tydzień :)
środa, 7 grudnia 2016
bilans
Jako, że moje urodziny wypadają jak wypadają pokuszę się o bilans urodzinowo-roczny.
W sumie tak samo jak w tamtym roku, trudno jest mi określić co jest zyskiem a co stratą, czy co mi wyszło a co nie, bo wszystko co się wokół mnie dzieje sprawia, że wciąż doświadczam, wciąż się uczę i żyję. Więc chronologicznie.
Styczeń.
Dzieci podejmują decyzję, że jednak chcą emigrować do Niemiec. Wprawia mnie to w oszołomienie i napędza do działania.
Luty.
Poznaję Nieplanowanego, który będzie obecny przez kilka kolejnych miesięcy.
Marzec.
W sumie nic wielkiego się nie dzieje, poza tym, że zaczynam powolutku robić rekonesans na rynku mieszkaniowym w moich okolicach.
Pierwszy poważny zgrzyt z Nieplanowanym i zignorowany przez mnie sygnał o dalszych jego poszukiwaniach szczęścia. Nie mnie.
Kwiecień.
Dalsze poszukiwania mieszkania i powolnie rosnący niepokój, że wcale może nie być tak różowo. Zamieszkałam tymczasowo u Nieplanowanego.
Maj.
W sumie nic...
Czerwiec.
Panika związana z mieszkaniem. Powoli zaczynam jakieś oglądać lecz nie ma za bardzo chętnych by wynająć mieszkanie samotnej mamie. Poza tym dylemat co do wyboru miasta w którym bym chciała. Czuję po kościach, że MiastoObok, w któtym mieszka Nieplanowany jest niezbyt dobrym wyborem.
Lipiec.
Przewrót. Znajduję w końcu mieszkanie w moim KrzywymMiasteczku. Przeprowadzka. Dzieci przyjeżdżają ze mną. Nieplanowany zrywa ze mną podając bzdurne powody. Rozpaczam okrutnie.
Sierpień.
Dzieci wyjechały na krótkie wakacje do Polski. Ja w tym czasie zawieram absurdalny układ z Nieplanowanym. Sex bez zobowiązań. Znów cierpię go kocham. On się czai, ja próbuję w tym czasie poznawać innych mężczyzn ale bezskutecznie. Żaden nie jest nim.
Wrzesień.
Nieplanowany wraca. Tłumaczy. Chce spróbować. Ja chcę mu dać szansę.
Młode nawet fajnie się aklimatyzują w szkole.
Październik.
Dostaję wypowiedzenie z pracy.
Z Nieplanowanym coraz niefajniej.
Młode na feriach jesiennych w Polsce.
Listopad.
Odkrywam matactwa i kłamstwa Nieplanowanego i zrywam z nim.
Już nie cierpię ale jest mimo to ciężko.
Chcąc sobie z tym poradzić daję hasło na grupę regionalną by wyjść gdzieś i poznaję fantastycznych ludzi. W tym... Kapturnika.
Odgrywam się na Nieplanowanym moją podłą intrygą, która poza satysfakcją daje mi obraz marności tego człowieka.
Grudzień podsumuję za miesiąc :)
poniedziałek, 5 grudnia 2016
dobrze mi
Bo tak.
Bo rosół bulgocze w garnku.
Bo usłyszałam od córki "kocham Cię".
Bo zimno na dworze.
Bo mam przyjaciół.
Bo parę łbów ukręciłam.
Bo jest wizja na lepsze choć już całkiem nieźle jest.
Bo mam szanse spełnić parę swoich fantazji.
Bo mi w tyłek ciepło.
Bo czuję się tu na obczyźnie jak u siebie.
Bo N zanika w mojej głowie i sercu.
Bo M wróciła do Niemiec i znów możemy wisieć godzinami na telefonie.
Bo syn wkrótce przyjedzie.
Bo koniec roku.
Bo...bo :)
sobota, 3 grudnia 2016
koktajl
czwartek, 24 listopada 2016
dobrze
Nawet bardzo dobrze jest. Oczywiście jak zawsze wokół mnie jest ogromna chmura wszystkiego jednak ja się czuję na tyle dobrze, że absolutnie nie zamierzam siedzieć w kącie i płakać. Myślę, że dość już w życiu łez upuściłam i chyba tak na dobrą sprawę niewiele jest sytuacji jeszcze, które mogłyby mnie do płaczu zmusić. Wciąż sobie obiecuję, że już nie pozwolę sobie aby mnie jakikolwiek mężczyzna skrzywdził wywołując łzy. Dlaczego więc wciąż mniej lub bardziej podświadomie takowych wybieram? Chyba powoli dociera do mnie rozwiązanie tej zagadki, ma to zapewne związek z moimi skłonnościami i póki co niemożliwością ich spełnienia.
Kto mnie troszkę zna, ten wie, że potrzebuję mężczyzny naturalnie silniejszego ode mnie, który okiełzna gorejący we mnie ogień? Do tej pory, mimo wszystko i mimo, iż do końca nie byłam świadoma tego co się dzieje, udało się to tylko samurajowi. To Jemu byłam oddana bez reszty a On nawet specjalnie nie musiał się starać bym przy Nim mogła czuć się małą i bezbronną, równocześnie ufając, że mnie w żaden sposób nie skrzywdzi. Rzecz jasna było to do momentu gdy ogarnęła i poczhłonęła Go bez reszty Jego choroba. W N. cóż...różnie to było, miewał nade mną przewagę ale były to zrywy. Pamiętam jak byłam zrozpaczona gdy mnie w pewien sposób odrzucił nie pozwalając sobie założyć skarpet, choć chwilę wcześniej dominował nade mną z pasją... Kto zna klimat BDSM zrozumie dlaczego poczułam się wtedy źle.
Chaos się wplątał jak zwykle w mój wpis ale to dlatego, że mój mózg zaczyna działać. Mija otępienie jakie mnie ogarnęło na końcówce z N. Dobrze...jest dobrze :)
wtorek, 15 listopada 2016
marazm
Trwał dobry tydzień, trochę byłam oszołomiona jeszcze tym wszystkim ale czuję, że się podnoszę. Tak po prostu. Oczy mam trochę szerzej, zaczynam swobodniej oddychać, bardzo mnie to cieszy. Cieszy mnie też męskie zainteresowanie i to wirtualne i to realne ale póki co nie zamierzam z tego korzystać. Tyle wystarczy.
N pomimo tego jak brzydko się na koniec pokazał to zrobił kawał dobrej roboty, kolejny raz udowodnił mi kogo i jakich zachowań mam unikać, widzę teraz moje błędy w takich relacjach jakoś wyraźniej. I wcale nie myślę o tym czy kogoś poznam czy nie...wróciłam na portale ale tylko z zamysłem edukacyjnym, rozmawiam w 90% po niemiecku. Ah oczywiście, że oni chcą więcej ale...ja nie.
czwartek, 10 listopada 2016
kryzys
Musiał nadejść, to oczywiste.
Tak bym się wtuliła, tam, w tych ramionach zawsze tak cieplutko.
No ale mam świadomość wszystkiego naokoło i taka rozpacz, że czemu tak to wszystko.
Na szczęście nie korci mnie by nawiązać kontakt.
Tak tylko sobie łezki kapią jak patrzę na zdjęcie a wszystko przez dzisiejsze pogaduchy z M.
Jutro będzie lepiej, nie?
W ramach wyjścia do ludzi skrzyknęłam paru ludzi z grupy na FB by wyjść w sobotę razem, mam nadzieję, że choć parę duszyczek się odliczy i się trochę pobawimy.
W ramach wyjścia do ludzi przyjęłam też dziś zaproszenie na kawę. Nie pojechałam jednak bo jakkolwiek przed południem była mowa o kawiarni to potem się okazało, że kawa u Tegotam w domu. A na cholerę mi niezręczne sytuacje, kiedy ja tylko kawy chciałam?
wtorek, 8 listopada 2016
finał
Początkowo zamierzałam opisać dokładnie, skąd taka a nie inna decyzja jednak sobie odpuszczę, po co mi się babrać w złej energii.
Rozstaliśmy się, przyłapałam N na serii kretyńskich kłamstw i może by nie było w tym nic takiego strasznego, gdyby nie szedł w zaparte. Od jakiegoś już czasu chodziło mi to rozstanie po głowie tylko brakowało mi impulsu. Szkoda tylko, że kończę to razem z utratą szacunku dla niego.
W sumie o tyle dobrze, że teraz jestem na to gotowa. Tak po prostu czas było to zakończyć. Dziś oddajemy sobie fanty i wspólnie podjęliśmy decyzję, że nie będziemy się z sobą kontaktować.
środa, 2 listopada 2016
pan tata
Nie omieszkał jednak narobić Młodemu przykrości oblewając mnie pomyjami.
Syn najprawdopodobniej widział ojca ostatni raz w życiu.
Pan tata dalej uparcie alimentów nie płaci zrzucając obowiązek utrzymywania jego dzieci na mnie i państwo.
Nie chcę być niemiła ale ma on zapewne gówno zamiast mózgu, wpłacając co miesiąc około stu złotych do Skarbu Państwa zadłuza się tym samym miesięcznie kolejny ponad tysiąc złotych.
Jego dług wynosi już ponad 70tys! Co rok dochodzi jakieś 23 tysiące. Nadmieniając, że uporczywie unika pracy by komornik nie ściągał mu należności z pensji (ależ oczywiście, że pracuje, tylko, że na czarno) to emerytury nie będzie miał on żadnej... i do kogo wtedy się zwróci? Do dzieci? No oby nie bo na stare lata pójdę siedzieć.
niedziela, 30 października 2016
galopem
Żeśmy się poawanturowali ale w rozliczeniu wychodzi to na dobrze. Było jednak na tyle niebezpiecznie, iż myślałam, że za moment znów będę singlem. N. to typowy facet. jak z tych wszystkich dowcipów o facetach. No żeż k... jego mać. Potrafi mnie wkurzyć jak nikt. Dobrze, że potrafimy jednak wyrzucić co nas gniecie i ostatecznie dojść do porozumienia. Zauważyłam, że za każdym takim naszym wyskokiem (bo to nie tak, że ja Jego obwiniam) coś się poprawia, na coś sobie otwieramy oczy.
W sumie, to żal mi nas czasem, dwie kaleki emocjonalne, więc czego się spodziewać? No nic, ważne, że wyplułam, co mnie wkurza. On nie miał zasadniczo czego, choć początkowo się zaperzył, że jak już coś to awantura. Ale ale... sprawa stoi tak, że jemu jest dobrze, gdy jest fajnie, nie myśli zupełnie o tym, że może mi coś nie pasować, gdy jednak próbuję zasugerować, że coś nie halo to.. "przesadzasz, nie psuj jak jest fajnie", a jak milczę i wychodzą wszystkie kwiatki za jednym zamachem to problem bo nie mówię porcjami. Hm. No mówiłam. Facet z dowcipów. Troszkę mu przeorałam psychicznie, poryczałam sobie, a czemu nie. Coś tam do tej makówki może dotarło.
Przed nami obojgiem teraz znów bardzo trudny czas, On na przededniu rozwodu, jest szansa, że zamknie Mu się to do końca roku, potem pewnie będzie jeszcze trawił zakończenie tego etapu, bo nie oszukujmy się, łatwo Mu nie jest.
Przede mną...o matkoZboskiem, tyle spraw co ja mam rozgrzebanych.
Sprawa w Sądzie u młodego w PL przeciwko mnie o alimenty, mam nadzieję, że pójdzie zgrabnie i szybko bo i mnie ten papier jest potrzebny by tu w DE odjąć sobie od dochodów, Młody zestresowany bo pierwszy raz w swoim 18letnim życiu stanie sam przed Sądem przeciwko własnym rodzicom.
Tu, już mam wszystkie dokumenty do Kindergeld, odeślę, znów poczekam, zobaczymy co jeszcze im się przypomni, że mieć powinnam, choć dostałam teraz pięciopunktową listę i w zasadzie wszystko już mam. Każdy brakujący papierek i korespondencja z Familienkasse to kolejny punkt startowy i można pół roku czekać. Oby nie bo okrutnie tych pieniędzy potrzebuję, tym bardziej, że teraz na bezrobociu.
Ano właśnie, bezrobocie. Na moje szczęście przepracowałam w DE ponad rok i w związku z tym mogę Państwo prosić o pomoc, a pomocy tej nawet chętnie udziela. Tylko, że ja nie wiem jak się obrócić. Gdybym twardo unikała pracy to korzystałabym ze świadczeń socjalnych i miała dodatkowo pracę na czarno. No ale wtedy, choć miałabym kurs językowy za darmo, czas zaliczany do emerytury już się odlicza, poza tym jest się na sztywnej smyczy i na każde zawołanie różnych instytucji. A na co mi to?
Po ostatniej wizycie w Agencji Pracy u Greka wyszło, że dostanę pracę za stawkę jaką miałam do tej pory, tylko, że w mniejszym wymiarze czasowym ale... legalnie dopłaty do nadgodzin, nocek, świąt, weekendów. Potrzebuję pracy. Co prawda tyle samo miałabym pieniędzy ze śwoiadczeń socjalnych ale ja nie wyobrażam sobie dalej siedzieć w domu i kisnąć. Gnuśnieć jak stara raszpla. Potrzebuję rytmu w tym moim zwariowanym życiu, gdzie nic nie jest pewne jeszcze. Poza tym jak pójdę do pracy to zacznę spotykać LUDZI. Póki co siedzę w hermetycznej bańce bo mi tak wygodnie choć wiem, że to złe. Podciągnęłabym też język. Mam nadzieję, że wszystkie moje zmartwienia się do końca tego roku wyklarują i będę mogła wystartować w Nowy Rok bez obciążeń.
niedziela, 23 października 2016
pozytywnie
Tak mi bardzo moich gnidek brakowało, mimo ciągłej, poza pracą, obecności N. czułam już ogromną tęsknotę za zamieszaniem jakie moje dzieci wprowadzają. Ale już są! Od jutra do szkoły.
Po południu wpadł N. ze swoimi aplegrami i nawet bardzo fajnie spędziliśmy czas. Z dziewczynami upiekłyśmy okrutny sernik, w życiu nigdy tego przepisu, pominę, że przy takim zamieszaniu gdzie bywało nas w kuchni 6 osób to cud, że w ogóle był jadalny. Tzn pyszny był bardzo ale klapnięty. Bardzo byśmy obydwoje chcieli by dzieciaki w końcu jakoś zaczęły się z sobą porozumiewać...tylko tak rzadko się widzą, że trudno o nawiązanie jakiejś przyjacielskiej choćby relacji. Mimo to było dziś super.
No ale... pierwsza noc po tzw. urlopie gdy zasnę tuląc się do poduszki a nie do ciepłego torsu N.
piątek, 21 października 2016
wampir
Nie energetyczny ale najprawdziwny, dam sobie głowę uciąć. Mieszkam tu już ponad trzy miesiące a spotkałam go tylko raz. Do tej pory miałam tylko świadomość jego obecności. Ale do rzeczy. Mam tylko dwóch sąsiadów piętro niżej, ja na moim piętrze mieszkam sama, pomieszczenia po drugiej stronie korytarza, które mogłyby być mieszkaniem zostały przeznaczone na pralnię i suszarnię. W pralni stoją trzy pralki, czyli już namacalny dowód, że poza sąsiadką, którą już poznałam, ktoś jeszcze funkcjonuje, jednakże przez ten czas widziałam wampirzą pralkę raz uruchomioną ale potem żadnych ubrań w suszarni nie było, pewnikiem swoje czarne fraki w domowych pieleszach suszy. O tym, że Wampir istnieje czy raczej funkcjonuje świadczyły do tej pory smrody papierosowego dymu przenikającymi szparami w drzwiach na klatkę schodową oraz budzik. Budzik, który budził pół miasta tylko nie Wampira, wył on (budzik, nie Wampir) codziennie minimum pół godziny i nikt go nie wyłaczał, może nieopatrznie stawiał go na parapecie i gdy rano słońce nań padało nie miał odwagi się zbliżyć. W czasie gdy intensywnie walczyłam o dostęp do Internetu, próbowałam również u Wampira zasięgnąć jakichś informacji ale na darmo...pukanie, dzwonienie, zero odzewu.
Jednak, co było do przewidzenia, w końcu poznałam Wampira.
Gdyby to był wieczór to bym się zlękła, na szczęście zachciało mi się pranie wstawiać w biały dzień i tam był ON!
Wysoki, przeraźliwie chudy, z posiwiałą głową i zapadniętymi policzkami, które pokrywała skóra struktury i koloru pergaminu a za okularami kryły się błękitne, wyblakłe oczy. Przedstawiłam się kto żem ja i zwiałam do siebie. Pominę, że socjopatka ze mnie ale nie chciałam go krępować przy upychaniu bóg-wie-czego do pralki.
Niestety mam z Wampirem interes do ubicia. Wszystko się zaczęło od tego nieszczęsnego Internetu a raczej braku jakiejś-tam-ważnej puszki. Wszyscy jej namiętnie szukaliśmy w piwnicach, nawet tych pozamykanych. Nikt nic nie wiedział. Okazało się, że gdzie była? Dosłownie nade mną, gdy ja chodziłam wściekła jak osa i złorzeczyłam na tę puszkę, ta sobie wrednie bez słowa wisiała na strychu. Nikomu nie wpadło do głowy, że właśnie tam może być. Lepiej...nie miałam pojęcia, że nade mną jest jeszcze jakiś strych! Nie ma to jak spostrzegawczość, na moje/nasze wytłumaczenie dodam tylko, że schody na strych są genialnie zamaskowane w suficie (pół metra od moich drzwi wejściowych) a ja nje mam w zwyczaju omiatać sufitu wzrokiem.
Na strychu prócz puszki odkryliśmy z młodymi wiele różnych klamotów, między innymi to, czego bardzo mi w moim mieszkanku potrzeba. Mianowicie stół, taki do jadalni, złożony zajmuje niewiele miejsca ale widzę, że można go fajnie rozłożyć. Podniszczony ale to nic, odnowiłabym go. Należy jednak do wampira i tu zaczynają się schody, bo o żadnej porze zastać go nie mogę. Może pójdę o północy. Może mi sprzeda.
środa, 19 października 2016
straszki
Nie byłabym sobą gdyby ich nie było. Niestety nie mam władzy nad swoimi myślami, jakkolwiek to brzmi.
Im bardziej widzę zaangażowanie i uczucia N. tym bardziej czuję, że to wszystko zaraz pęknie jak bańka mydlana. Nie mam żadnych podstaw by tak myśleć, niestety to mój brak zaufania tak działa. To złe. Złe, że nie umiem na 100% znów zaufać. Boję się jednak opuścić gardę by nów nie bolało za mocno. Choć wszystko jest teoretycznie ok to ja ciągle czuję, że coś złego się między nami wydarzy. A może to ja odejdę? Bo? Bo nie będę umiała żyć w takim napięciu?
Dziś Jego urodziny, przygotowałam tak by czuł się ważny i doceniony, mam na to swoje kobiece sposoby. Jedyne nasze wspólne Jego urodziny? Nasze ostatnie dni? Czy warto się starać? Prawie dwa tygodnie spędziliśmy znów rzem, moje dzieci w Polsce, Jego gdzieś w świecie. Ja na bezrobociu, więc czasu sporo poza załatwianiem różnych spraw, On w pracy. A w Nim coś się dzieje a ja nie wiem co. Czy to co się tam dzieje jest dla mnie dobre czy złe? Jest na przededniu rozwodu, to też Go z pewnością stresuje. Zamknie tym pewien etap w życiu. A co wtedy ze mną? Może warto zwiać zanim mnie znów zrani?
wtorek, 11 października 2016
nowe idee
Trafiłyśmy znów na gemialnego, życiowego urzędnika, który uświadomił mi, iż, teoretycznie, do momentu pójścia do szkoły czyli od przyszłego września, nie muszę iść do pracy ponieważ wsparcia finansowego od państwa niemieckiego uzyskam tyle, ile bym zarobiła na etacie. Nie chodzi mi o to by nie pracować ale korzystając z tej opcji mogę się dalej rozwijać ponieważ otrzymam kurs języka niemkeckkego za darmo, pół roku do egzaminu B1 a potem trzy miesiące do egzaminu B2, czyli dokładnie tyle czasu ile mi zejdzie do pójścia do szkoły. Jedyny problem jest taki, że będę musiała rżnąć głupka i tak robić by pracy nie dostać. Mija się to niestety z moim kodeksem moralnym ale przecież nie o mnie samą tu idzie.
Odzew na moje ogłoszenie był póki co jednorazowy, jednakże myślę, iż nawet to wystarczy by rozkręcoć fajną siatkę kontaktów. Zaowocowało mi to pierwszymi pieniążkami zarobionymi na czarno plus kolejne miejsce w czwartek.
Babeczka u której byłam dziś jest mniej więcej w moim wieku i ma dwójkę szkrabów. Po szybkich oględzinach mieszkani i gkdziny pracy u niej, stwierdzam, że bardzo ale to bardzo potrzebuje ona pomocy. Póki co umówione jesteśmy co tydzień na jedną godzinę.
Po pracy u niej zawiozła mnie do swoich dziadków, którymi już jeste m zachwycona. Pan troszkę zdystansowany, pani serdeczna ale widać, że to stara poczciwa, inteligencka gwardia, myślę, że wyniosę od nich więcej niż parę dorobionych euro. Bardzo się cieszę na tę znajomość.
Wracając do dnia wczorajszego...byłyśmy też z Pyzą odwiedzićnaszych ekspacjentów. Obie tam się dziwnie czułyśmy i obie też z ulgą stwierdziłyśmy, iż jak to dobrze, że to już za nami.
Mam też nadzieję, że rozwód z firmą przejdzie bezproblemowo, w sensie wypłaty wszystkich nam należnych świadczeń.
N. obecny, czuły, kochany, ciepły.
Dzieci w Polsce bez potrzeby kontaktu co też mi dobrze robi.
Jedyne czego mi do szczęścia brak to sen. Jestem chronicznie zmęczona, podejrzewam, że to efekty stresu. Kiedy ja odeśpię?
sobota, 8 października 2016
wir
Wreszcie skończył się totalnie zakręcony tydzień, który przyniósł mi cały wachlarz emocji.
Zaliczyłam dwóch prawników co zaowocowało pismem do firmy w sprawie mojego wypowiedzenia o pracę, pewnie skończy się w sądzie pracy, póki co, jest to za mną(w sensie praca w tej dziwnej firmie).
Spotkałam się z babeczką z Bundesministerium w sprawie mojego dalszego szkolenia się w zawodzie. Dostałam parę ciekawych kontaktów i porad. Pozytywnie.
Dodałam ogłoszenia o poszukiwaniu przeze mnie pracy przy opiece i/lub sprzątaniu i dziś był odzew. Nic wielkiego, raptem 2-3 razy w miesiącu ale to dobry początek, fajnie bo w mojej miejscowości. Ja znam siebie i wiem jak pracuję, więc liczę, że marketing szeptany pozwoli mi na złapanie paru nowych, dobrych kontaktów i jakoś to pójdzie.
Z N. stabilnie, tzn., nie do końca spokojnie ale naprawdę dobrze. Najważniejsze, że widzę to co chciałam widzieć w Jego oczach, dotyku, postawie.
Byłam na jednej rozmowie o pracę w firmie bliźniaczej mojej byłej ale warunki tak żenujące, że aż poniżej godności, stać mnie kurczę na lepszą pracę bo jestem dobra w tym co robię.
Zarejestrowałam się w urzędzie pracy. Teraz tylko czekać na dokumenty z firmy bo tego mi brakuje do dopełnienia formalności. Ciekawa jestem swoją drogą jak ten system tu działa.
Uznanie dyplomu w trakcie, przedstawiłam urzędnikowi moją sprawę z utratą pracy i jest szansa, że mi to popchnie szybciej. Fajny, pozytywny człowiek.
Dzieci wyjechały wczoraj na dwa tygodnie jesiennych ferii do Polski. Ludzie kochani, co ja wczoraj przeżyłam...wybraliśmy się z domu dużo przed czasem by się nie martwić, że nie zdążymy ale...kierowca autobusu, który podjechał, uznał, że autobus jest zbyt pełny by nas zabrać i zwyczajnie sobie odjechał!! Zostałam ze szczęką opuszczoną do ziemi. Co teraz? Następny autobus za kwadrans, a jak się sytuacja powtórzy? No to drepczemy na pociąg, który planowo ma odjazd 15 minut przed odjazdem autobusu dzieci. Żaden problem bo jedzie on tylko 5 minut. Zachodaimy na stację a tam niespodzianka, w odwrotnym kierunku jazdy stoi jakiś pociąg opóźniony o ponad godzinę. Panika. Telefon do N., nie odbiera. Pociąg zebrał się jednak w sobie i odjechał, nasz za 10 minut, w międzyczasie telefon do przewoźnika, że dzieci na pewno będą i w razie czego by trochę poczekali. Chwilę przed odjazdem dostajemy informację, że będzie opóźniony. Znów panika. Ah...finalnie pociąg spóźnił się ponad 20 minut, ile dokładnie to nie wiem bo nie czekaliśmy, w międzyczasie odezwał się N, który początkowo nie wykazywał chęci pomocy (myślał, że bilet nie przepada), jednakże po moim zapytaniu czy serio nie mogę na Niego liczyć w tak patowej sytuacji, przeorganizował swoje plany (miał odebrać swoje własne dzieci) i finalnie zawiózł nas do następnego postoju pieprzonego Sindbada, czyli jakieś 100km w jedną stronę. Gdyby nie On, miałabym dwa tygodnie smutku i dramatu w domu bo ten wyjazd był dla dzieci szalenie ważny.
Zresztą nie ukrywam, że i ja czekałam na wyjazd dzieci jak na zbawienie, muszę gdzieś moje emocje wyładować, muszę się zresetować, uspokoić, wyciszyć i pomyśleć. A przede wszystkim skupić na nowej pracy.
poniedziałek, 3 października 2016
weekend bardzo długi
Ah tyle się działo, że nie wiem od czego zacząć, nie mam priorytetów w opisywaniu co prawda ale zacznę od życia prywatnego.
Od piątku wojna z N. Nie będę omawiać szczegółów bo w sumie powód dla którego się ścięliśmy jest banalny i żenujący. Jakkolwiek na początku konfliktu byłam przekonana o winie N, tak po kłótni (pierwszy raz się pokłóciliśmy zdrowo i oczyszczająco i paradoksalnie uważam to za sukces) i wyjaśnieniu sobie, doszłam do wniosku, że jednak większa wina leży po mojej stronie. Ważne, że wszystko dobrze się skończyło. Ze względu na trwający w Mieście Sąsiednim Weinfest, czyli święto wina, okazji do zabawy i picia było sporo co skrzętnie wykorzystaliśmy pomijając piątek, gdy ja z moim fochem zamiast spotkać się z N zakręciłam się na pięcie i pojechałam do domu. No cóż, muszę z tej lekcji wyciągnąć wnioski.
Zawodowo.
No tak.
Szybko poszło w sumie. Z racji tego, iż ja i Pyza odmówiłyśmy uczęszczania do szkoły w innym Landzie (wiązało się to ze sporymi kosztami dojazdu plus ilość czasu na to poświęcona a co za tym idzie mniejsze możliwości zarobkowe), Firma "podziękowała" nam za współpracę. W sobotę pracowałam do 20 a o 19:45 dowiedziałam się, że mam się tam już więcej nie pokazywać. Jakkolwiek wypowiedzenie umowy o pracę przyszło w formie papierowej to odsunięcie od obowiązków "na gębę" .
No cóż. Z jednej strony ogromnie mi ulżyło ale z drugiej to ich posunięcie mnie niepokoi, więc od jutra wędrówka z Pyzą po urzędach i prawnikach.
Nie do końca mnie martwi utrata tej właśnie pracy bo mam pewność, że czeka mnie coś lepszego, przynajmniej to, że w końcu zacznę się rozwijać a nie tkwić w martwym punkcie.
czwartek, 29 września 2016
dobry dzien
Zaczął się bardzo przyjemnie bo od wtulenia się w N. Wciąż obecny i jest lepiej niż było kiedykolwiek, mam wrażenie, że w końcu zapanował spokój w naszym piekiełku. Wyluzowaliśmy obydwoje, uczucia budzą się na nowo, u Niego też je widzę, rozmawialiśmy nawet na ten temat i bardzo się cieszę, że teraz jest ostrożniejszy w ich definiowaniu.
Wybrałam się dziś do miasta, w zasadzie urzędowe sprawy związane z moim wykształceniem, mianowicie staram się o uznanie mojego polskiego dyplomu tu w Niemczech. Problem z moim zawodem jest taki, że zasadniczo nie ma niemieckiego odpowiednika. Jednakże urzędnik z którym się spotkałam dał mi dużo nadziei na uznanie tego dyplomu na najniższym stopniu drabinki w tym zawodzie co dla mnie jest ogromnie pozytywną wiadomością. Muszę dołączyć kilka dokumentów i niech idzie to w świat! Jeśli mi uznają ten dyplom, będę miała trochę więcej otwartych drzwi plus, uwaga(!) rok nauki mniej w szkole niemieckiej, też przy odrobinie szczęścia.
Z moją obecną Firmą rozstawać się będę bez większego żalu, choć pieniądze niezłe to stałam w miejscu a ja chcę się rozwijać.
Przy okazji przetestuję moje ubezpieczenie, które z założenia przy utracie pracy ma mi zagwarantować jedną miesieczną pensję.
Lubię takie dni, tym bardziej, że zakończę go również wtulając się w N.
wtorek, 27 września 2016
decyzje
Bywają trudne, zwłaszcza gdy się jest odpowiedzialnym za słabszych.
Rzecz dotyczy mojej pracy niestety. Razem z Pyzą po przeanalizowaniu szefowskiego ultimatum zdecydowałyśmy, że się temu nie poddamy. Nie stać mnie teraz na szkołę nie tylko ze wględów finansowych ale również ze względu na czas jaki pochłonęłyby dojazdy do miasta oddalonego od mojego o 100 km. No niestety...
Jutro przedstawiamy swoje stanowisko i nie się dzieje wola nieba.
Do szkoły pójdę. Jak najbardziej. Ale za rok jak planowałam, nie teraz... No i kolejna rewolucja w moim życiu, oby nie zakończyła się lowrotem do Polski z podwiniętym ogonem.
poniedziałek, 26 września 2016
return to innocence
Przyznał, że chciał mnie ukarać. Ciszą, większą niż normalnie. A najlepsze, że miał rację, mogłam ochłonąć, pomyśleć, zdystansować się....i? Jaki efekt? Gdy się spotkaliśmy to tak jakby nigdy między Nami nic złego się nie wydarzyło... Znów umiem być sobą, chłonąć Jego obecność, zapach, dotyk jak wcześniej. Z Jego strony analogiczne zachowanie, chyba też mu ta separacja dała w kość. Pogadaliśmy. Tak po prostu. Bez deklaracji, dziwnych obietnic.
Byliśmy w sobotę na Winefest, poznałam Jego przyjaciółkę, która jest w moim wieku i...w ciąży. Tak to nami poruszyło, że w sobotę wróciliśmy do tematu wazektomii, ponieważ prezerwatyw nie zamierzam używać, tableteķ zażywać nie mogę i ciąży oraz zmiany partnera nie planuję. Tego ostatniego przynajmniej na razie :)
piątek, 23 września 2016
szybciorem
Biję rekordy w długości pobytów w Polsce. A raczej ich krótkości w połączeniu z intensywnością.
Tym razem, teoretycznie, nie miałam dokąd wrócić.
Niby adres mam...niby jakiś budynek, który kiedyś moim domem był mam ale...
Ale teraz to ja w odwiedzinach u Syna byłam! Dorosłego już. Pierwszy raz widziałam moje pełnoletnie już dziecko...jest to swego rodzaju wzruszenie, taki moment sprawia, że człowiek samoistnie pochyla się nad tym co i jak minęło. Chyba w sumie fajnego Człowieka wyhodowałam. To nic, że gdzieniegdzie syfek, że coś się wala. U mnie starej baby też. Żaden problem.
Poświętowaliśmy po swojemu. Sushi i sake. Z moim osobistym synem mogłam pić legalnie alkohol w lokalu!
Załatwiliśmy mnóstwo ważnych spraw.
Wszelkiego rodzaju upoważnienia i tym podobne. Wystartowałam chłopaka ostatecznie w doroslość.
Szkoda tylko, że Jego dorosłość rozpoczyna się rownież koniecznością wystosowania pozwu o podwyżkę alimentów od "ojca" oraz stanięcie z nim twarzą w twarz na sali sądowej. Dlaczego w cudzysłowie? Chyba zapomniał, kiedy Syn ma urodziny, pomijając już, że takie ważne jak przekroczenie progu dorosłości. Mnie też musi pozwać do sądu bo inaczej nie otrzyma pieniędzy z FA. No ale ja Syna i tak utrzymuję a on nie chce mieć z dawcą nasienia żadnego kontaktu.
Szef mnie wyrolował.
Szok. Zwyczajny....nie, żeby mi kuku zrobił ale przemieszał skutecznie moje plany życiowe.
Mianowicie...do szkoły miałam iść za rok. W tym czasie podszkoliłabym język i stanęła finansowo twardo na nogi.
A tu? Proszę...za 2 tyg do szkoły...pewnie, ja się ogromnie cieszę...ale póki nie mam świadczeń rodzinnych od Frau Merkel to ubytek finansowy, który powstanie po rozpoczęciu szkoły to dużo...pominę konieczność utrzymywania Syna w PL, spłatę kredytu oraz brak jakichkolwiek innych wpływów. To i tak jednak lepiej niż zielona trawka, więc teoretycznie nie mam co narzekać.
Dam radę, nie?
JAK ZAWSZE?!
Obieca ktoś...?
wtorek, 20 września 2016
stopnie
Oczywiście nie wytrzymałam wczoraj i wysłałam sms, że tęsknię, po czym...wykasowałam Jego numer by się dalej nie ośmieszać. O dziwo odpisał wieczorem, że też o mnie myśli a na moje pytanie czy naprawdę chce tak długo czekać z rozmową odpowiedział, że tak. No ok. Pewnie ma rację, że to dobry czas na przemyślenie wielu spraw.
Mam tylko nadzieję, że jeśli po moim powrocie jedynym powodem do spotkania będzie definifywne rozstanie to mi tego zwyczajnie oszczędzi i rozpłynie się we mgle. Nie staram się myśleć o Jego potrzebach, potrzebie czasu, wyciszenia, wszak nie siedzę w Jego głowie a skupić się muszę na tym co ja w głowie i sercu mam.
Szczerze jednak, im bardziej myślę, tym mniej wiem co czuję i czego chcę. Czuję się trochę jak pisklę na krawędzi gniazda, które zastanawia się...polecieć?
Oficjalnie powiedziałam Mu, że wracam na portale by nie czuć się samotnie. Nie szukam niczego/nikogo tam. Pogadać tylko...ale...ale to takie jakieś jest...mało jest rozmówców, którzy chcą uszanować narzucony przeze mnie dystans, jak zawsze, większość szuka sexu, czy choćby spotkania a ja tego nie potrzebuję. Wczoraj mnie naszła taka refleksja, że mimo, iż to nasze wspólne mieszkanie nas dużo nauczyło i dało całkiem dużo radości to jednak...chciałabym móc to cofnąć. A niewiele rzeczy jest, które bym chciała w mojej przeszłości zmienić.
Jakie zmiany na plus? Nie czekam na wiadomość do Niego ponieważ nasz komunikator skasowałam i nie zerkam co chwila czy pojawiła się tam wiadomość od Niego. Czy może trochę wyluzowałam czy mi się wydaje?
Jedno co chyba jeszcze dobre to nie myślę o tym co powiem gdy/jeśli się spotkamy. Bo szczerze...jeszcze nie wiem co chcę by nastąpiło...
poniedziałek, 19 września 2016
czyściec
Czym się kończy wyrażanie własnych, nie oszukujmy się, niewygórowanych potrzeb? Zesłaniem do czyśćca, odstawieniem na boczny tor jak zbędnego balastu. "Porozmawiamy gdy wrócisz z Polski". To tydzień aż...bez kontaktu. Co mam zrobić w takiej sytuacji? Jak się bronić? Jedyne co mogę zrobić to schować się za murem dystansu i przyzwyczajać do Jego nieobecności. Czym to zaowocuje? Nietrudno przewidzieć...jeśli jednak tak zadecydujemy to będzie to już ostateczne, bo ja więcej nie zniosę. Mam serce i uczucia, nie pozwolę ich deptać.
Wie dokładnie, kiedy wracam, wie o moich przeczuciach. Ostatni test na tchórza, ostatni test na dojrzałość emocjonalną i empatię. Dla mnie tydzień to naprawdę dużo, zwłaszcza przy chłodzie jaki muszę w sobie zaszczepić by nie cierpieć.
czwartek, 15 września 2016
szklanki
Ponoć nie żal szklanki gdy się stłucze.
A co jeśli ma się taką ulubioną, ukochaną szklankę i to ona się stłucze?
Klei się ją wtedy wszelkimi sposobami...ale już nigdy nie będzie tak samo funkcjonalna. Co prawda, również, ponoć, w miejscu klejenia jest ona najsilniejsza...
Pozbierać jednak te wszystkie odłamki i spróbować je uporządkować...
Myślę, że my pewnie jeszcze połowy odłamków nie pozbieraliśmy, bardzo...bardzo trudne zadanie.
rocznica
Rok temu przyjęło mnie w swoje ramiona Miasto Wygnańcze. Choć początki tu były bardzo trudne, wręcz dramatyczne to wiedziałam od pierwszej chwili, że tu chcę mieszkać i żyć. Od tamtej chwili moje działania skupiały się wokół emigracji. Początkowo bardzo opornie bo dzieci nie chciały ale od stycznia wszystko nabrało tempa. A teraz? Teraz...jestem tu, dzieci chodzą tu do szkoły.
Dobrze nam.
I niech będzie jeszcze lepiej.
poniedziałek, 12 września 2016
einfach
Tak po prostu fajnie...
Obserwuję tego dużego dzieciaka ucząc się nie nadinterpretowywać niektórych Jego, może nie tyle dziwnych co niezrozumiałych dla kobiety, zachowań.
On nie chce źle. Po prostu nie pomyśli jak coś może zostać odebrane.
Za mną, za nami fajny weekend, co prawda w sobotę do wieczora tkwiłam w pracy ale nie przeszkodziło mi to wskoczyć później w pociąg i wybrać się do Nieplanowanego. Teoretycznie mieliśmy zostać w domu ale tyłek Go swędział więc poszliśmy na piwo i pograć w Darta. W sumie o grzecznej godzinie wracaliśmy do domu ale nie byłabym sobą gdybym czegoś nie zmalowała! Po drodze naszło mnie na lodzika, nie miał szansy zaprotestować, zresztą...ja się chciałam tak tylko trochę podroczyć. Potem okazało się, że zgubiłam sweterek, znalazłam go na drugi dzień wracając do domu; ktoś powiesił na drzewku obok miejsca oralnej zbrodni, N stwierdził, że to pewnie ten, kto nas wtedy obserwował. Aha.
Niedziela.... oj niedziela była super!
Najpierw z moimi "maluszkami" na basen, gdzie dobrych parę godzin świwtnie się bawiliśmy pływając, skacząc z trampolin różnej wysokości czy odzierając ciała ze skóry na długaśnej zjeżdżalni.
Póniej N nas odebrał z naszego krzywego miasteczka byśmy wspólnie z Jego dziećmi pojeździli na czym kto potrafi, więc rolki i deski poszły w ruch.
Niedziełę zakończyliśmy grillem u N ... na rockowo. Było gitarowanie, fletowanie, keyboardowanie i śpiewanie.
No a dziś...
A dziś to ja mam kaszel, katar i ogólny ból całego ciała po tym basenie. Od jutr 6dniowy maraton w pracy, pewnie przeżyję bo nie takie maratony robiłam ale chęci to ja mam niewiele....
czwartek, 8 września 2016
przecisz
Piękny, cudowny przecisz.
Nie cierpię już.
Choć parę zmór chodzi jeszcze po główce to jest bardzo ok.
Niech tylko wyjdzie ze mnie dystans i wróci zaufanie.
Jesteśmy na dobrej drodze.
poniedziałek, 5 września 2016
pomyje
Częściowo na nie zasłużył. Przez dwa dni lały mu się na głowę wszelkiego rodzaju paskudne złośliwości.
Ale po kolei...
Zjeżył mnie w sobotę okrutnie tym, że się w ogóle odezwał. Przecież tak bardzo pracowałam nad tym by wyrzucić Go z serca, z głowy, w sumie z łóżka było najłatwiej.
Gdzieś między wierszami zarzuciłam Mu, że nie potrafi się komunikować, wykorzystał to jako punkt zaczepny prosząc bym Go nauczyła, chciał rozmawiać.
Jakby diabeł we mnie wstąpił... sterroryzowałam Go do tego stopnia, że w połączeniu z whiskey zaczęłam się obawiać o Jego stan psychiczny. Naprawdę... Pojechałam więc ale nie miałam absolutnie ochoty na rozmowy. Chciałam pić i tańczyć. Znów sìę świetnie razem bawiliśmy. Rozmowę przełożyliśmy na dziś ale...znów we mnie diabeł wstąpił, jednakże tak jak w sobotę mi zwyczajnie nie zależało jak bedzie odbierał moje słowa to dziś częściowo świadomie testowałam Jego odporność i determinację. O dziwo, nie poddał się. Do niemal ostatniej chwili przed spotkaniem nie wiedział co Go może z mojej strony czekać.
Spotkanie przebiegło nam bardzo pokojowo, po Nim widać, że terapia działa albo...albo po prostu tak mu zależy, że...no, że po prostu zaczął się otwierać i mówić o trudnych sprawach.
Nie kłamałam, że nie kocham.
Nie kłamałam, że ufam.
Nie kłamałam, że nie mam dystansu.
Właśnie... zaufanie i dystans...dwie ciężkie sprawy. Zaufanie ze względu na portale zwyczajnie leży. Leży też częściowo przez...obawę przed ponownym porzuceniem.
A dystans? Tak ciężko nad nim pracowałam ostatni tydzień... Szło bardzo dobrze i się rozpędziło. Nie zatrzymam na siłę. Musi samo minąć...
niedziela, 4 września 2016
kochany pamiętniczku
Wczoraj w zasadzie było mi wszystko jedno gdy znów po jakimś okresie ciszy się odezwał, byłam zwyczajnie wredna, sukowata i bezlitosna. Przyznam, że poniosło mnie i przesadziłam. Nie zmuszałam Go jednak do tłumaczeń co, jak i po co. Rozmowa Go nie minie. Chyba ta zaległa się doczeka...plus list o którym już wie, że istnieje. Czy mam mętlik w głowie? Chyba nawet nie bo przecież podejrzewałam Go o uczucia. Nie ufam Mu teraz, jednak do czasu rozmowy nie będę sama z sobą na ten temat dyskutować.
piątek, 2 września 2016
normalność
Czy to kwestia tego co społecznie uznawane jest za dopuszczalne, konieczne czy obowiązkowe?
Wczoraj wieczór.
Tysiąc puzzli rozsypanych na podlodze. Ja, córka, syn i drugi syn na zestawie głośnomówiącym. Spędzamy wieczór razem. Pierwszy raz od...nie pamiętam kiedy. Na luzie. Bez trosk. Bez martwienia się o czyjś zły nastrój, bez tęsknoty za domem bo dom mam teraz tu. I roześmiane mordki.
Dziś rano.
Pobudka, szybkie śniadanko.
Razem.
W kubki termiczne co kto lubi i na pociąg.
Razem.
Na dworcu pomachałam łapką bo ja do pracy zaliczam przesiadkę.
Wczoraj po południu.
Wysiadam z córką z pociągu po południu bo planujemy wydać trochę kasy.
Pytam czy wciąż się tu czuje obco?
Patrzy na mnie do bólu brązowymi ślepkami " To moje miasto"
Gdybym powiedziała teraz, że brakuje mi czegoś do szczęścia, byłabym parszywą kłamczuchą.
za rogiem jesień
Kto powiedział, że rewolucji życiowych można dokonywać gdy aura sprzyja rozwojowi? No taka wiosna np. niesie nadzieję na wszystko nowe, świeże, diety, sport itp. Albo Sylwester? Duuuużo planów na Nowy Rok.
A ja?
A ja kocham jesień proszę pana!
Czuję ją w powietrzu, czuję, że to będzie jedna z piękniejszych jesieni ostatniej dekady mojego życia.
Już sam wrzesień choć ledwo się zaczął niesie mi fajne, nowe rzeczy.
Kocham wygrywać z sobą bo uważam, że jest to najcięższa walka jaką człowiek może stoczyć.
Kolejne moje podejście,... nie! Nie palę. Rzuciłam ten śmierdzący nałóg razem z moimi tęsknotami do N.
Czuję jak oddycham psychicznie i fizycznie, nabieram nowej siły i rosnę a spadające mi na głowę uschnięte liście wywołują uśmiech.
Dwa nałogi za jednym zamachem? Bosko!
Aby nie było tak cukierkowo, wisi nade mną wizja utraty pracy, jest to spowodowane brakiem wykształcenia kierunkowego na niemieckich zasadach. Jedyne rozwiązanie to szkoła do której ja jak najbardziej chcę iść, jednak do mojego szefostwa nie dociera, że załatwić jakiekolwiek sprawy pracując ponad 250h/mies oraz przeprowadzając się z dziećmi z innego kraju to się nie ma czasu na "pierdoły".
Szczerze? Może jestem szurnięta ale niczego się nie boję.
środa, 31 sierpnia 2016
siostra
Mam wprawdzie już trzy najprawdziwne ale...
Rok i miesiąc temu. Znamy się tylko z czatu na FB, nawet za dużo z sobą nie rozmawiamy bo jakoś tak.
Ja w pracy, Ona z rodzinką na urlopie w Polsce. U mnie braki personalne.
Jako, że Madzia jawiła mi się z ogromnym serduchem, padło na Nią.
- Magda, robota jest, przyjeżdżaj.
- Kiedy i za ile?
Rozmowa była trochę dłuższa, jednak jej skrót przedstawia zapał, odwagę i panbóg wie co jeszcze Madzi.
Dlaczego siostra?
Z dwóch zasadniczych powodów, choć nasze ścieżki zawodowe się rozeszły to jednak jesteśmy w ciągłym, intensywnym kontakcie. Dobija do 2h dziennie na telefonie.
I o czym my właściwie gadamy? Niech mnie ktoś zabije ale przypuszczam, że o samych istotnych sprawach ;)
Drugi powód to taki, że przy którymś spotkaniu zrobiłyśmy sobie zdjęcie i wrzuciłyśmy na FB. I się zaczęło. My to dopiero dostrzegłyśmy po jakimś czasie jak bardzo jesteśmy do siebie podobne. Nikt nie chciał wierzyć, że my nie siostry.
Madzia to jest taki typ kobiety jak ja. Za bliskich zabije, obedrze ze skóry, obgotuje lekko bo szkoda czasu, kostki obliże, nakarmi psa i z lubością wydali.
Żeby nie było, Madzikowe serducho ma pojemność przekraczającą wszelkie możliwe normy. Jest kawał twardej dupy ale... no wszystko do czasu. Nie zdradzę tu wszystkich szczegółów bo po prostu nie wypada ale to co się w Madzikowym świecie przez ostatni rok działo to mało kto byłby w stanie to przyjąć na klatę i jeszcze sie uśmiechać. Moja krew! Gdy u mnie problemy się skończyły, u niej się rozbujały, nie ma tygodnia by mi nie sprzedała jakiejś kolejnej łamiącej wiadomości. Często już po przywitaniu poznaję, że Madzik ma dla mnie kolejną ekstrabombę.
Jak reaguję? No inaczej to niż śmiechem się nie da.
Ale Madzia ciągle walczy i się poddawać nie zamierza za co bardzo ją cenię.
Dziękuję Magda, że jesteś, choć pewnie nieprędko spotkamy się znów na żywo, ale sama obecność w słuchawkach daje mi bardzo dużo. Znamy się jak dwie łyse kobyły widząc się raptem trzy razy?
Nie zmieniaj się, nie poddawaj, nie daj sobie wmówić, że czegoś nie można.
No może jedno zmień, proszę Cię.... zacznij słuchać muzyki a nie... :)))))
A no i w ogóle jestem z Ciebie dumna.
No i wystarczy Ci bo w piórka obrośniesz i zaczniesz pyszczyć.
Cmok!
plan sierpniowy rewizja
Wypaliłam w pracy, mam nadzieję, już ostatniego fajka, rzucając wyzwanie wirtualnemu znajomemu. Umowa dżentelmeńska zobowiązuje. Oby! No ale skoro mogłam rzucić Nieplanowanego to i fajki dam radę! Ja nie dam? Potrzymajcie mi torebkę!
Regularnie uczę się języka, może jeszcze nie tak intensywnie jak bym chciała ale jest dobrze!
Ćwiczenia, wciąż niemalże codziennie 20km rowerowania. Za mało! Chęci i siły na fitness w domu brak. Powinnam sobie karę wyznaczyć.
Dieta? Pośrednio. Na pewno odżywiam się zdrowiej niż wcześniej, wprowadziłam też żeń-szeń, minerały i witaminy.
Chyba się nie rozwijam, tłumaczę to brakiem czasu, przepracowaniem i ogólnie lataniem na różnymi sprawami.
Ahhh...no nawet do sklepu mi się nie bardzo chce wyjść ale generalnie otwieram się, nie ukrywam, że pomaga lepsza znajomość języka.
Ha! Nie odwołuję randek! Sukces, co nie? No po prostu przestałam się na nie umawiać.
Plan na wrzesień?
Dopieścić powyższe.
Nie tęsknić za N.
Nie palić.
Rifez pozdrawiam, jeśli tu niechcący znów zbłądzisz :)
satysfakcja
Może to tylko PMS a może pewne rzeczy w końcu do mnie jasno dotarły? Od dwóch dni biłam się z myślami. Rozpatrywałam moje szczęście, czy raczej jego odczuwanie. Nie chcę się rozpisywać bo jest to dla mnie mimo wszystko bolesne.
Jakkolwiek nasz związek ponoć związkiem nie był, odeszłam od N.
Głowa wysoko.
A satysfakcja? Bo nie czekałam jak kretynka aż mężczyzna, który związków się boi i nie umie się zakochać powie mi, ze to jednak się stało a ja mogę się potulnie oddalić.
Wyjaśniłam na spokojnie moje stanowisko bo ja umiem na trudne tematy rozmawiać.
Uświadomiłam najpierw sobie a potem Jemu, że to co przyjaźnią nazywamy to jest bzdura.
Ja ciągle bym czekała aż zacznie mnie doceniać poza łóżkiem a On ciągle by na mnie przez jego pryzmat patrzył.
Kolejna moja faza czy tym razem mi się uda tę niewidzialną, nałożoną przez samą siebie obrożę zdjąć?
Wytrwam?
Oduczę się?
Przestanę zadowalać się okruchami?
Przestanę się okłamywać i pojdę dalej?
Zawsze mi powtarzał, że "za tanio się sprzedaję".
Miał, kurwa, rację.
A co gdy jednak zechce spróbować?
...szczerze w to wątpię ale to by była ciężka próba dla mnie.
Niech żyje w swoim świecie...jak chce, z kim chce.
Ja nie mogę dłużej być kryzysową narzeczoną.
wtorek, 30 sierpnia 2016
radocha
Wczoraj moje Młode miały pierwszy dzień szkoły.
Gdy z niej wyszły to całe emanowały niekłamanym zadowoleniem. Oczy świeciły a uśmiech z twarzy nie schodził. Okazało się, że nie mają większego problemu z komunikacją, kilka miesięcy chodziły na prywatne zajęcia z niemieckiego plus uniwersalny angielski. Z angielskiego już pierwszego dnia syn dostał pochwalę za znajomość, że Jego angielski jest na wysokim poziomie. Zasłużył chłopak i może być z siebie dumny bo sam na to zapracowal. Zdążył też już się zauroczyć a szczęśliwym trafem padło na jedną z niewielu w szkole Polek.
Pierwszy raz od X czasu widziałam by moja osobista Córka z takim zaangażowaniem szykowała się wieczorem do szkoły. Rano nawet mnie nie budziła tylko wypili herbatę, zmontowali kanapki i pędem na pociąg. Co prawda autobus mają pod samym nosem, na pociąg muszą kawałek dojść jednak komfort i prędkość dojazdu nieporównywalne co jak widać sami docenili.
Oświadczyli też, że po szkole to nie wracają do domu tylko idą się integrować.
Zuchy.
Jestem z nich dumna.
niedziela, 28 sierpnia 2016
szum
A skąd szum?
Jak zwykle N. wciąż co innego mówi a co innego pokazuje. Czy ja Go nie znam czy to raczej On nie zna samego siebie?
Ja osobiście chyba w dobrym punkcie jestem ze swoimi emocjami. Kocham. Nie wyprę się tego. Nie jest to jednak paniczną, osaczająca, zaborcza miłość. Nie wnikam co robi, czy się z kimś spotyka (choć co oczywiste wolałabym by nie...), cieszę się każdą chwilą wspólnie spędzoną bo jakkolwiek ustalone, że to tylko sex to jest to z klasą, czułością i szacunkiem. Obustronnie. Nie chcę myśleć co może się wydarzyć, co nadejść ale świadomość, że jest to realne, iż w końcu usłyszę, że nie możemy się więcej spotykać tkwi we mnie jak zardzewiały gwóźdź.
środa, 24 sierpnia 2016
nauka chodzenia
Podczas jednego z naszych pierwszych, po rozstaniu, spotkań powiedział, że nie do końca umie się pogodzić z tym, że nie umie odwzajemnić moich uczuć. Dlatego też poinformowałam Go o zmianach w tej kwestii. Ktoś spyta: "a po co?" ano p to i dlatego, że skoro faktycznie ma być to przyjaźń to i On ma prawo mieć świadomość wolności. On był wobec mnie uczciwy więc nie widzę powodu aby coś udawać czy ukrywać.
Być może dziś lub jutro spędzimy z sobą którąś z ostatnich nocy razem, ostatnią no moje dzieci wracają a więc i wolność się kończy. Potem juz tylko moze raz...dwa razy w miesiącu nam się uda lub wcale, mówię o spotkaniach intymniejszych niż wypad z dziećmi na rolki czy lody.
Abstrahując od N. to moje otwieranie się zaowocowało spotkaniem z Dużym. Bardzo spontanicznie i na chwilę tylko w zasadzie. Spotkałam się z jasną głową, bez kombinacji. Jednakże widzę, że nie będę gotowa na krok dalej w kwestii Dużego. Całkiem sympatyczny facet, nie wiem...może nie mój typ a może brak mojej potrzeby nawiązywania jakichś bliższych relacji? Nie odrzuciło mnie od Niego ale też nie przyciągnęło. Tak...właśnie tak obojętnie. Na moje nieszczęście ja się Jemu raczej spodobałam. Myślę, że jeśli delikatnie wyznaczę granicę to zobaczymy co się wydarzy. Tylko czy ja umiem tak pośrodku? Znając potrzeby "wroga" do tej pory umiałam albo uciekać albo rzucać się na główkę.
wtorek, 23 sierpnia 2016
poniedziałek, 22 sierpnia 2016
ale!
niedziela, 21 sierpnia 2016
murek
Wyrósł sobie jakoś tak naturalnie. Przez weekend miałam detoks od N., aż wszystko mnie bolało z braku Jego choćby wirtualnej obecności. No ale nie będę Mu zawracać gitary na wyjeździe z rodziną na wesele brata. Szczerze to myślałam, że się już dziś nie odezwie. Krótka rozmowa o niczym. Chyba też wyczuł dystans. No ale co ja poradzę jak mój system obronny nie działa inaczej? I teraz na dobrą sprawę to nawet nie wiem kiedy się spotkamy...mieliśmy w weekend razem wyjść ale okazuje się, że odwiedzają Go Dzieci, więc nic z tego. Moje też już wracają w sobotę...koniec balowania no i chyba trzeba się bedzie odkochiwać bo ja nie mogę tak tęsknić. Spala mnie to.
sobota, 20 sierpnia 2016
fajnie
Tak więc:
- odwiedziłam urząd, który być może dopłaci mi do książek dla dzieci, bo jak zobaczyłam ile musiałabym zapłacić to się przeraziłam zwyczajnie,
- ubezpieczyłam się po zęby, ochrona OC i prawna,
- pozanosiłam właścicielowi mieszkania czego jeszcze ode mnie potrzebował plus otrzymałam klucze do nieszczęsnego domofonu, którego mi nie mogą naprawić bo... bo drobiazg, jakiegoś kluczyka brakowało,
- nie dowiedziałam się co prawda gdzie jest ta cholerna puszka od telefonii, bez której PiekielnyTechnik nie był mi w stanie ostatnio zamontować Internetu, przychodzi znów pojutrze a ja bladego pojęcia nie mam gdzie to dziadostwo jest. Nikt nie wie. Nawet właściciel mieszkania. Eeeekstra.
- odwiedziłam dostawcę telefonii komórkowej, który rzekomo zażądał bagatelnej sumki 750eur za nieszczęsne karty sim. Okazało się, że...ta przyjemna wiadomość jest generowana przez system automatycznie i jest nieważna. Więc? Więc po co tak ludzi nerwić? Plus dostałam za niewielkie pieniążki obiecanego tableta. Ooooo jaka moja radość jest wielka! Nie, że tablet... urządzenie samo w sobie nie sprawia mi wcale radości bo to tylko większa komórka ALE zainstalowałam czytnik książek i mnie wciągnęło, mogę wrócić do swojej pasji sprzed X czasu, kiedy to książki pochłaniałam metrami a spod kołdry wystawały mi tylko uszy, gdy zarywałam kolejne noce nad pasjonującą lekturą. Minus...? E tam, PLUS jest taki, że e-booki mam dostępne tylko po niemiecku. Czytam oczywiście na głos by trenować ale na pierwszy ogień poszła fantastyka o smokach. Wciągnęła mnie i nawet coś rozumiem bez sięgania do słownika,
- kupiłam drukarkę. Ciężka zołza, więc trochę nam było niewygodnie w drodze ale to dopiero początek...przytargałam moją nową przyjaciółkę do domu. Fajna. Kolorowy laser z w Wi-Fi, czyli można drukować bez kabelka z każdego urządzenia w zasięgu jej sieci. Ekstra, nie? Byłoby ekstra gdyby nie to, że nie mogłam jej zainstalować na moim badziewnym laptopie, ponieważ jest on malutki i nie ma wbudowanego czytnika płyt i korzystam z zewnętrznego, którego sobie akuratnie mój lapek uwidził nie widzieć nawet, nie mówiąc o czytaniu. Wi-Fi natomiast, które generuje drukarka widział, trzeba jednak wpisać hasło a hasło mogę nadać tylko w procesie instalacji (sic!).
Sterowniki z sieci się nie instalowały nic a nic. No i tak sobie walczyłyśmy od wczoraj, pomijając moją nockę w pracy. Dziś wygrałam! Co prawda nie mogę korzystać z Wi-Fi ale mogę drukować!
I tak to rozradowało moje serce bo ja kocham robić zdjęcia, tylko, że zawsze przechowuję je w postaci cyfrowej, czasem do nich wracając czy pokazując komuś znajomemu w sieci. Nie jestem fotografem zawodowym, nie, jestem nawet amatorem wśród amatorów i sprzętu też nie mam jakiegoś specjalnego ALE uważam, że oko do pewnych obrazów mam. Tak więc na setkę zdjęć, jakieś 2-3 wydają mi się po prostu genialne i chwytają mnie szczególnie za serce. Wybrałam parę takich zdjęć i wydrukowałam je po czym... aż mi się serduszko uśmiechnęło bo na papierze wyglądają jeszcze lepiej niż w rzeczywistości i już mam pomysł na mój długi, wąski, biały korytarz, na to jak go ożywić i oswoić bo na razie straszy trupią bladością i taki obcy mi się wydaje.
No nie byłoby postu bez N. prawda?
"A może ty nie wiesz, że mnie nie kochasz a ja nie wiem, że ja ciebie kocham?"
Aha.
wycisz z iskrami
Jednak wydarzyło się coś fajnego, porozmawialiśmy dość szczerze, bez nacisków, bez deklaracji, czy wymagań. Nadal jesteśmy singlami (sic!). Mało to ważne, ważniejsze, iż po tej rozmowie poczułam się hmm...oczyszczona, spokojniejsza. To paradoksalna sytuacja przecież i choć wiem, że nie będziemy razem to nie chcę by On sobie gdzieś poszedł. On w sumie też nie chce, dobrze Mu, no mnie rzecz jasna też.
Sex wskoczył na poziom o którym wcześniej, kiedyś dawno wspominałam. Tylko, że teraz bez teatru, bez robienia czegoś na siłę. Jestem ujarzmiona w dosłownym tego słowa znaczeniu. Oj..jak bardzo On dojrzał pod tym względem, rozwinął się, jest teraz pewny siebie w tym co robi i traktuje mnie tak, jak ja tego chcę (maleństwo... R-Z-P ;) ). I ja się rozwijam przy Nim z moimi potrzebami i co... mam Go tak o... oddać jakiejś larwie? Nie podoba mi się ta opcja. W życiu nigdy przenigdy nie miałam lepszego sexu jak z Nim, żaden facet nawet nie próbował mnie tak traktować w łóżku. Pomyślałby kto, że takie dominujące zachowanie to tylko zaspokajanie żądzy mężczyzny... a g... prawda! Gdzie by mi kiedyś do głowy przyszło, że największą rozkosz będzie mi przynosić gdy facet robi ze mną co chce... gdy ciągnie za włosy, trzyma za gardło czy krępuje mnie swoją siłą nie dając mi możliwości ruchu. najbardziej jednak podnieca Jego charyzma i pewność tego co robi.
Zwiążę Go i zamknę w piwnicy chyba :)))
No... koniec sexu i żartów.
Choć tak bardzo pasuje mi ta niewidzialna smycz to jednak mnie gdzieś nosi. Od jakiegoś czasu wymieniam się sporadycznie a ostatnio troszkę częściej wiadomościami z Dużym. Duży ma raptem.. 197cm wzrostu, co przy moich 158... no cóż... trudno to skomentować na poważnie :)
Duży jest rok młodszy i wydaje się sympatycznym facetem. Nie jestem jednak do końca przekonana czy jest singlem bo zawsze wieczorami ma telefon wyłączony, w sensie Whatsappa. No ale może chce trochę spokoju? Hmmm...
A tak w ogóle to skasowałam to całe durnowate badoo i łapię oddech. Dojrzałam powoli do tego, że nie muszę gadać z tymi człowiekami by zagłuszyć pustkę pustotą.
Ah jeszcze...z racji, że za tydzień wypada mi wolne w weekend chciałam gdzieś N. na balety wyszarpać. Wymyślił imprezę w Jego firmie. A ja się jeszcze nie czuję na siłach by tylu obcych ludzi po obcemu do mnie gadało, upić się w trupa by to olać to chyba nie wypada, co?
A On ma radochę bo jakkolwiek piszę z Nim głównie po niemiecku to gadać z Nim dalej nie chcę! o!
czwartek, 18 sierpnia 2016
strzępy
I co z tego, że jak ostatnio byliśmy z sobą i wywiązała się między nami krótka rozmowa...
J: I jak tam twoja zazdrośnica?
N: Spotkałem się z nią ale nie chcę się z nią nawet przyjaźnić, chyba przestanę się z kimkolwiek spotykać.
J: No ale wtedy nie znajdziesz swojego ideału...
N: A jeśli leży obok mnie?
J: E tam...(po prostu mnie zatkało).
Po tej rozmowie po prostu mnie przytulił.
mała duma
Po drugie zaczęłam nawet z przyjemnością czytać sobie na głos niemieckie gazety.
Po trzecie wróciłam do filmików na yt, tematyka językowa rzecz jasna no ale w pracy nie mam jak a w domu Internet jeszcze tylko z komórki grrr więc żal transferu.
Po czwarte...dostrzegam w sobie atrakcyjną kobietę i trochę pewności siebie wraca na swoje miejsce. Nie ukrywam, że pomaga mi to jak N. czy inni mężczyźni na mnie patrzą. On jednak patrzy tak szczególnie.
Po piąte napisałam wczoraj list do N. Papierowy. Zadatowany. Na wypadek gdyby chciał się związkować, nie jest to do końca miły list. Jest przede wszystkim szczery.
A tak poza tym...czas dalej ucieka przez palce. Sprawy do załatwienia się piętrzą i kotłują. Brrr...gdyby nie pomoc N. to ogarnianie tego byłoby trzy razy trudniejsze no ale wszystkiego za mnie nie zrobi.
Wracałam wczoraj z pracy wyjątkowo autobusem i aż żałuję, że nie miałam przy sobie aparatu plus śmiałości. Kocham obserwować ludzi. Każda zmarszczka czy rysa na twarzy opowiada jakąś historię...gdyby to tak zamknąć na chwile w obrazku. Ale taką prawdziwą, gdy fotografowany nie ma świadomości uwieczniania go w stop-klatce... Nie mówię też o ludziach do których zwyczajnie uwagę przykuwa uroda, oni są...hmm...nudni...tacy gładcy, pożądani dla oka. Mówię o ludziach z duszą (choć ładni też ją przecież mają), z życiem wypisanym na obliczu..


