piątek, 15 września 2017

rrrr

I się znów zarrrrroiło.
Powrót na portale początkowo nudny zaowocował odnowieniem co najmniej niespodziewanych kontaktów.
Mam na myśli dwa konkretne.
Obaj R.
Karrrma jakaś czy co?
Co prawda z żadnym z nich się pewnie nie spotkam.

Tzn., z jednym z nich już raz się spotkałam ale to było w pauzie pomiędzy Nieplanowanym a Nieplanowanym i jeszcze wtedy na to imię reagowałam smutkiem.
R. No. 1 naciska na spotkanie, no nie powiem bo wyładniał i zmężniał (żart oczywiście) no i nasze pierwsze spotkanie takie w sumie jakieś sztywne było, sama nie wiem dlaczego bo facet sympatyczny ale może za prosty? Nie, nie prostacki, prosty. Ale zobaczymy. Tylko, że "bydlę" ma ponad 190cm wzrostu 😮

R. No. 2 to lekko wstydliwa dla mnie historia.
Poznaliśmy się w pewnym miejscu w sieci, w miejscu dla bardzo dorosłych i w sumie kontakt się dość długo utrzymywał (jak na moje możliwości rzecz jasna). Nawet nie pamiętam o co nam poszło, że przestaliśmy rozmawiać. Kurczę, to było...jakieś 5 lat temu... najgorsze, że fizycznie facet 100% w moim guście. Też wielkolud. No ale za dużo ma za uszami by go brać w ogóle pod uwagę (ten z kolei zbyt skomplikowany, trochę beret zryty jak u R. No. 3 z którym dopiero się rozstałam).

To ja może sobie kota sprawię.
A...mam już jednego przecież.
No to może szkołą się zajmę. O.

czwartek, 14 września 2017

powrót

Denerwuje mnie tamta platforma blogowa bo brak jej wielu opcji, które mam tutaj.

Przekleję tylko posta odnoszącego się do żałosnego końca z R.

"Nie warto języka za bardzo strzępić ale w końcu przejrzałam na oczy i dotarło do mnie, że gdybym została z R. to byłaby nawet nie huśtawka emocjonalna a jakaś hipertrampolina.
Pożegnałam więc ozięble i zablokowałam na fb.
I tak niczego nie żałuję :)
A swoją drogą nie mam czasu na faceta, tym bardziej takiego wiecznie sfochowanego z wybujałym ego.
No."

wtorek, 5 września 2017

plusminus

Podobno przeciwieństwa się przyciągają.
A my jesteśmy klonami.
I jak się okazuje...nie umiemy żyć bez siebie.
Nieszczęście zażegnane a co będzie...czas przyniesie.
Dla mnie ważne, że znów się uśmiechamy.
Do siebie.

poniedziałek, 4 września 2017

ciekawość

Aż mi się z tego wszystkiego Nieplanowany przypomniał i postanowiłam zerknąć w bloga.
Chyba początki września też są jakieś przeklęte.
I szybki wniosek. Chyba serio ale to już całkiem serio powinnam zostać singlem.
Chyba jestem złym człowiekiem i źle katalizuję ludzi.

poniedziałek, 21 sierpnia 2017

planning

Mam pewne plany, jak każdy zresztą, w sumie, okazuje się, że od zeszłego roku dopinanie planów całkiem nieźle mi idzie, mam nadzieję, że i tym razem wypali.
Pomijam w całym tym moim planningu pojawienie się osoby R. ze względu na to, iż plany powstały jeszcze przed Jego pojawieniem się w moim życiu. A jak to między nami wyjdzie...któż to wie? Ja jestem otwarta na zmiany co prawda ale moja oś póki co jest tam gdzie była.
Dziś był pierwszy dzień w mojej szkole, w zasadzie jeszcze zajęć jako takich nie mieliśmy tylko raczej zapoznanie się ze wszystkim co nas czeka oraz wzajemne poznawanie się w klasie.
Swoją drogą...przeogromnie się cieszę z powrotu do szkoły choć wiem, że lekko, ze względu na bariery językowe, nie będzie.
Ale wracając do głównego tematu to właśnie ukończenie tej szkoły jest w chwili obecnej moim priorytetem, w zasadzie to zakończenie pierwszego roku udanym egzaminem, który mi zagwarantuje już niemieckie wykształcenie w zawodzie, który póki co kocham. Później... później być może zrobię sobie roczną pauzę ale wiem, że mój szef zadowolony to za bardzo nie będzie. To co w nim sobie bardzo cenię to parcie na wykwalifikowaną kadrę, gdyby mógł to wszystkich by do szkoły wysłał.
Oczywiście moja ciągła walka z językiem, którego w żaden cywilizowany sposób się nie uczę bo mam zwyczajnie niechęć do tego, swoją drogą ciekawe czy szef mój pamięta o obietnicy w kwestii pomocy językowej. Tak na marginesie, okazuje się, że w szkole też mamy program do łamania barier językowych i z naszej klasy zgłosiłam się ja i Rosjanka. Ciekawam.
Najbardziej na sercu jednak mi leży plan dotyczący mojego Polskiego Syna. Czeka mnie w październiku wyjazd do Polski, bardzo niechętnie ale muszę tam jechać. W końcu ogarnąć sprzedaż działki (co umożliwi mi pozbycie się tego cholernego kredytu w Polsce), wymówić mieszkanie... no właśnie... Syn Polski po wielu rozmowach i namowach przyjął moją propozycję i zgodził się na emigrację. W Jego zawodzie w Polsce (technik gastronomii) trudno uzyskać dobrą pracę na już po szkole a na studia za bardzo nie ma chłopak pomysłu. Oznacza to krótkie cięcie niestety. Bez pracy i studiów nie czeka Go tam absolutnie nic. Byle do matury i przyjedzie do nas, w końcu będę miała znów wszystkie moje dzieci razem, odzyskamy utraconą przed laty stabilizację i synchronizację, Syn znajdzie jakąkolwiek pracę tutaj na początek i póki się nie usamodzielni (nie daję mu więcej niż rok czasu, żeby nie było)  pomieszka z nami. Bardzo bym chciała, że gdy pozbiera się językowo by też podjął się tu nauki.
W sumie, niewiele tych planów ale może to i dobrze, łatwiej je zrealizować.
A z takich moich osobistych przyjemności i marzeń to czekają mnie dwa ciekawe koncerty, jeden w Krakowie pod koniec listopada (na który jadę z moimi ukochanymi Leszkami) a drugi w grudniu dzień przed urodzinami we Frankfurcie gdzie być może będzie mi towarzyszył R. bo to i Jego ulubiona kapela, chciałabym by jeszcze obecny był wtedy w moim życiu, byłoby bardzo miło z Jego strony.
***
Edit: oczywiście wciąż jak smutny cień ciągnie się za mną naprawa zębów, spędza mi to sen z powiek autentycznie, bardzo się tego wstydzę i nie ukrywam, że odbiera mi to sporą radość życia. Niestety wiadomo, wszystko rozbija się o pieniądze, które w chwili obecnej nie bardzo chcą być przy mnie a tu kolejne wydatki, już dawno obiecane się szykują.

poniedziałek, 14 sierpnia 2017

pętla

Z wiekiem coraz bardziej przekonuję się, że wszystko co się wydarzy złego czy dobrego musi się potem odbijać echem przez jakiś czas i oczywiście energia ta naturalnie musi się wypalić. A być może to tylko ja sama nadaję wydarzeniom takie znaczenie?
Minął rok od mojej emigracji, tej kompletnej, z dziećmi, zamknął się dla mnie cykl przygotowawczy, wszystko było nowe na nowym miejscu. Teraz jestem tu jak u siebie ale ten rok przyniósł mi całe mnóstwo sytuacji w których byłam solidnie testowana ile jeszcze zniosę.
Sam fakt przeprowadzki zresztą to był bardzo ciężki temat ze względu na to, że byłam sama z dziećmi a na pomoc Nieplanowanego nie mogłam liczyć. Nawet gdy prosiłam. A nienawidzę prosić, to poniżej mojej godności. Cios jaki mi potem wbił w serce, w równoczasie z utratą pracy spowodował jednak lawinę szczęśliwych wydarzeń, które na tamtą chwilę wydawały mi się katastrofalne wręcz. Teraz się cieszę, iż wyszło na jaw, że jest dupkiem, choć cena była bardzo wysoka bo usunął mi spod nóg grunt, który tam sam usypał, nie poinformował mnie tylko, że jest to dół na mamuty przysypany jedynie prowizorycznie liśćmi.
Bardzo też się cieszę, że straciłam tamtą pracę, która choć dawała naprawdę dobre pieniądze, lepsze niż teraz, to wykańczała mnie głównie psychicznie i nie była w żaden sposób rozwojowa.
Pamiętam w jak czarną rozpacz po tym wszystkim wpadłam, jak bardzo się bałam, że Smutna Pani znów do mnie przyjdzie i zacznie mnie obmacywać swoimi kościstymi, zimnymi paluchami. Podobno jesteśmy na tyle silni na ile nas wypróbowano, to ja chyba jestem niezniszczalna.
Jednak dzięki temu wszystkiemu mam teraz świetną pracę do której chodzę z radością, ponadto podjęłam naukę. Dziś właśnie był mój pierwszy dzień szkolny w mojej pierwszej niemieckiej szkole.
Co mnie zaskoczyło a czego wcześniej nie było i co powinno mi bardziej docenić siebie to to, że wcześniej, jeszcze parę miesięcy temu, aby zrozumieć dobrze niemieckojęzyczną osobę musiałam się przyzwyczajać dłuższy czas do jej intonacji i ogólnie sposobu mówienia, nie, żeby teraz było tak łatwo bo muszę się skupiać podwójnie ale wiedząc o czym ktoś może do mnie mówić rozumiem prawie wszystko, gorzej jednak z wyartykułowaniem tego co mam w głowie, liczę, że to przyjdzie z czasem "samo" bo uczyć mi się nie chce... Najbardziej żałuję, że nie mam tej lekkości komunikacji z osobami prywatnymi, taka się czuję ograniczona...
...
Dziś był też pierwszy dzień szkolny moich Przesiedleńców, poszli z zupełnie innym nastawieniem niż rok temu i zostałam w sumie zaskoczona bo okazało się, że córka nie powtarza jednak klasy co, sądziłam, że było ustalone. Wyszło teraz, że mimo 2 lat różnicy są w tej samej klasie tylko w różnych oddziałach. Młody nigdy nie mógł przeżyć, że Córka jest tylko o klasę niżej a teraz są w równoległych. Zniósl to jednak wyjątkowo dzielnie bo okazało się, że za wychowawcę ma nauczyciela, którego bardzo lubi, dodatkowo jest lektorem niemieckiego. Córka z kolei ma w klasie swoją, swego czasu, dobrą koleżankę Polkę, więc też zadowolona. Czuję, że to będzie dla nich dobry rok. Dla mnie też zresztą, w zasadzie już od kilku miesięcy czułam, że rok następujący po zamknięciu cyklu emigracyjnego będzie dla nas przełomowy. I niech tak będzie. Niech będzie pięknie.

niedziela, 13 sierpnia 2017

zarządzanie

Dziś wielki dzień był.
Poznaliśmy z sobą nasze dzieci, zaprosiłam R. i Jego stworki na obiad.
Domyślam się, że poznawanie się dzieci w takich warunkach, czyli potomstwo partnera/partnerki to wcale niełatwa sprawa. Na pewno zupełnie inaczej się postrzegają niż dzieciaki poznane na ulicy czy w szkole, tu zostają poniekąd zmuszone do okazywania sobie przynajmniej tolerancji no i gdzieś tam w głowie może pojawiać się pytanie na ile pojawienie się nowej rodziny w tak bliskiej odległości zaburzy dotychczasowy ład.
Moja córka się wycofała, ograniczyła się do wspólnego zjedzenia obiadu po czym zamknęła się w swoim świecie z przyjaciółmi z Polski. Nie chciałam interweniować w trakcie i naciskać by jednak spróbowała Ich poznać bo znam ją na tyle, iż wiem, że to by wcale nie pomogło. Porozmawiałyśmy jednak chwilę szczerze i myślę, że następnym razem będzie lepiej. Syn mój z kolei bardzo ładnie i dojrzale podjął się roli gospodarza i towarzyszył Tysiakom (teraz mi wpadło to określenie do głowy bo ani nie nazwę Ich po imieniu ani nie mogę Ich ciągle bezosobowo jako po prostu "dzieci" określać) podczas gdy my daliśmy nogę by młodzież radziła sobie sama w tej niecodziennej sytuacji.
Najbardziej zależało mi na tym by Tysiaki poczuły sie dobrze bo to przecież One znalazły się w całkiem nowych okolicznościach na nie swoim terenie.
Przeżyli wszyscy.
Pierwsze koty za płoty.
Uff.

sobota, 12 sierpnia 2017

punkty

Zawsze wychodzę z założenia, że nic nie dzieje się bez przyczyny.
R. znam w zasadzie, czy raczej nawiązaliśmy kontakt, już od stycznia.
Poznaliśmy się wtedy też oczywiście na portalu randkowym i nawet złapaliśmy się na FB ale po króciutkim czasie kontakt się urwał a ja wyrzuciłam Go ze znajomych pewnie bez większego żalu bo absolutnie tego nie pamiętałam. Zresztą, nawiązywałam wtedy kontakty wirtualne z wieloma mężczyznami ale nad żadnym nie potrafiłam pochylić się na dłużej i zawsze kończyłam kontakt bez zastanawiania się albo kontakt zamierał samoczynnie.
Możnaby się zastanawiać dlaczego teraz ponownie podjęte rozmowy tym razem zaowocowały czymś... no sama nie wiem czym bo przecież wszystko in progress z tendencją rozwojową. Wiem natomiast dlaczego wtedy z mojej strony nie było większej chęci podtrzymywania korespondencji czy pójścia krok dalej. Ja zwyczajnie w świecie nie byłam gotowa. Wciąż jeszcze w jakiś sposób rozżalona po fatalnym rozstaniu z Nieplanowanym, wtedy bez pracy i w sumie większego pomysłu na siebie, poza tym wszystkie moje potrzeby społeczne zaspokajało moje Vegas czyli utworzone w listopadzie stadko. Wtedy nie byłabym w stanie dać komukolwiek od siebie niczego dobrego. I dobrze się stało bo gdybyśmy wtedy pociągnęli temat, R. spotkałby się raczej z chłodną ścianą obarczoną jeszcze kompleksami i strachem o przyszłość.
Co mnie najbardziej w relacji z Nim zaskakuje?
Brak motylków w brzuchu.
Właśnie tak. Nie ma tego tajemniczego buzowania, które każe się skupić raczej na stronie erotycznej związku. Nie ma u mnie stroszenia piórek czy potrzeby robienia czegoś wyjątkowego być może ponad własne siły.
Nie pojmuję jak się to dzieje i dlaczego ale wiem jedno, bardzo Go potrzebuję. Czasem zastanawiam sie nad stanem mojego umysłu bo nie wiem czy płata mi figle czy naprawdę w trybie eskpresowym przeszłam do trybu "kocham". Tak po prostu. Sama Jego obecność, nawet ta wirtualna, wszak dzielą nas kilometry, sprawia, że czuję się wypełniona samą sobą, czuję się lepsza, bardzo ale to bardzo spokojna i szczęśliwsza niż zwykle.
Wiem, że ma jeszcze sporo tajemnic, których wyjawienia mogę się nie doczekać ale jakie to ma na dobrą sprawę znaczenie? Liczy się dla mnie to jak bardzo jest obecny, jak się do mnie odnosi, szacunek, którym mnie obdarza oraz poczucie, że mu na mnie zależy i pamięta o mnie zawsze, nie tylko gdy mu się przypomni, że kobieta jednak jest lepsza w zaspokajaniu potrzeb seksualnych od ręki.
Kto mnie zna, ten wie, że ja lubię jasne sytuacje a sytuacja z Nim jest wyjątkowo klarowna. Przy całej tej historii zapomniałam o czasie jakim jesteśmy ograniczeni bo mam wrażenie, że może nie to, że znamy się jak łyse konie od dawna ale nie ma zaskoczeń jeśli chodzi o gusta czy poglądy.
Tu muszę wspomnieć, że R. jest imiennikiem samuraja a tylko z samurajem do tej pory przydarzyło mi się coś takiego i też to był tryb ekspresowy. To właśnie przy samuraju odkryłam, że my musieliśmy się kochać przez wieki.
I tu z R. mam to samo wrażenie, że kocham Go od zawsze tylko gdzieś mi się zgubił. I gdy się odnaleźliśmy to odnalazłam Go z tym moim pradawnym uczuciem, które już nie wymaga motylków świadczących poniekąd o niepewności, jest natomiast totalnie absurdalny komfort psychiczny.
Nie wiem do czego to nas doprowadzi, R. wyraził niepokój (to co mnie na początku martwiło), że kiedyś nam zaczną kilometry przeszkadzać, ja osobiście widzę tylko dwie możliwości z których ten dyskomfort może wyniknąć. Albo się sobą znudzimy i bez sensu będzie latać w jedną czy drugą stronę albo będzie trudno nam tak wciąż osobno mając świadomość, że przecież można razem.
Żeby nie było, że doszczętnie oszalałam, doskonale zdaję sobie sprawę, że wszystko może się wydarzyć. Że możemy się rozstać, że możemy spędzić resztę życia razem. Obie możliwości są wysoce prawdopodobne. Bo jednak, mimo wszystko ja sobie nie potrafię wyobrazić bujania się latami i każde gdzieś sobie w przestrzeni kosmicznej. Choć i tego wykluczać nie powinnam.
Szczerze to obydwoje jesteśmy i szaleni i odważni równocześnie ale to chyba jest z sobą ściśle powiązane.
Sami zapracujemy na to, co wydarzy się za jakiś czas.
Cokolwiek się jednak nie wydarzy to spotka nas to co dla nas najlepsze.

poniedziałek, 7 sierpnia 2017

klon

Po całym tym zamieszaniu, R. stwierdził, że tak nie można i lepiej byśmy się rozstali zanim będzie za późno by obyło się bez strat w ludziach. Przyjaciele jak najbardziej.
Nie powiem...zasmuciło mnie to ale przyjęłam do wiadomości. Gdy już sobie to wyjaśniliśmy nastąpił zupełnie nieoczekiwany zwrot akcji, zamiast się od siebie oddalać to jeszcze bardziej odsłoniliśmy swoje miękkie podbrzusza.
W sumie to żal mi Go trochę było bo czułam jak się miota i mimo teoretycznie rozsądnej decyzji to żałuje tego kroku w tył.
W zasadzie mając tę wiedzę czułam się silniejsza i jakaś pewna, że wszystko będzie ok.
We mnie też się naturalnie kotłowało ale musiałam Go trochę podręczyć, nie byłabym sobą a zwyczajnie chciałam się jeszcze bardziej upewnić. Wczoraj nadarzyła się nam spontaniczna okazja do spotkania. Urzekł mnie tym, że zwyczajnie przyjechał. Mamy spory kawałek do siebie. Nie przyznał mi się, nawet w sumie nie pytałam, z jakim nastawieniem jechał ale przywitaliśmy się jakby nic nie zaszło. I pojawił się ten pstryk u mnie. Rzadko trafiam na naprawdę ciekawych mężczyzn, którzy jeśli im na czymś zależy to zwyczajnie się o to starają.
To było spotkanie, którego potrzebowaliśmy a ja w pewnym momencie uświadomiłam sobie, że się zwyczajnie zakochałam. Zasadniczo niewinny pocałunek, którym mnie obdarzył, wywołał we mnie tę falę emocji jakich dawno nie czułam. Poczułam jak mi szumi w uszach a oczy zachodzą mgłą, która nie chce zejść. Czuję się przy Nim tak dobrze jakbym czuła się przy samej sobie. Wiele nas łączy, mamy bardzo zbliżone poglądy i podobne poczucie humoru. Lubię patrzeć na tę Jego roześmianą mordkę i spokojne oczy za którymi kryje się ogień.
Jakkolwiek nasz pierwszy seks był super to to, co wczoraj zaszło... trudno mi to opisać słowami bo zwyczajnie przestałam rejestrować co się dzieje.

W pierwszym wpisie wspominałam o moich obawach dotyczących ewentualnej przyszłości gdyby się zdarzyło tak, że zaangażujemy się na tyle by się posunąć krok dalej.
Każde z nas ma dokładnie TAKIE SAME zobowiązania rodzinne, pracę i otoczenie w którym się dobrze czuje. Byłby problem... ale teraz gdy przepadłam, gdy wiem, że to właśnie Jego chcę coraz bardziej poznawać i zbliżać się to nagle się rozmyło. Nie, żeby problem zniknął ale wiem, że JEŚLI doszłoby do czegoś dalej to jeśli obie strony są zainteresowane i w miarę elastyczne to uda się wypracować kompromis.
Żebyśmy się dobrze rozumieli, drogi Pamiętniczku, nie układam sobie z Nim życia (nie jestem wariatką choć kota mam) ale chcę wiedzieć co będzie dalej. I wcale się nie boję.
Kapturnik kiedyś powiedział, że mnie bardzo trudno będzie znaleźć odpowiedniego mężczyzne bo mam bardzo wysoko podniesioną poprzeczkę, inteligencja, humor, komunikacja i dobry seks i to jeszcze tu na obczyźnie.
Okazuje się, że tacy mężczyźni istnieją. I nie, nie zatrzymam Go sobie z wyrachowania. Jest słodki, inteligentny, dzielny (pominę argumenty), umie rozmawiać. No i ten boski seks...

sobota, 5 sierpnia 2017

krok w tył

Wieczór zapowiadał się całkiem fajnie, R. zapowiedział, że postara się aby był miły. Fajnie.
W sumie już od wejścia mnie z lekka zirytował bo zastrzegałam wcześniej, że będąc po pracy nie bardzo mam ochotę na amory tylko zwyczajnie muszę odpocząć i wyrzucić pracę z głowy. Chyba niechętnie przyjął to do wiadomości ale jednak.
To co się wydarzyło później...
Widziałam już tylko jak odpływa, zaczyna się trząść, nie panuje nad ruchami, cały oblany potem, mówi nieskładnie, źrenice powiększone.
Nosz kurwa mać! Co tu się właśnie....? Zaczął mnie dotykać tak jak sobie t3go nie życzyłam, w ogóle sobie w tym momencie nie życzyłam Jego dotyku! Wpadłam w panikę i zaczęłam drążyć co zażył. Zaprzeczył, że w ogóle cokolwiek. Szok.
Po tym kłamstwie podjęłam decyzję o ewakuacji bo nie miałam pojęcia co wziął i jak się sytuacja rozwinie. Przez moment rozważałam wezwanie karetki ale z pewnych powodów odpuściłam i ze strachem opuściłam  mieszkanie.
Wkurwiona i głodna bo kiełbaski zostały na grillu.
No nic... czekała mnie długa droga do domu ale musiałam się komuś wygadać i uratowałam resztki wieczoru jako sierotka przygarnięta przez Pornolke.
R. zorientował się o braku mojej obecności po dwóch godzinach zupełnie nie rozumiejąc dlaczego sobie poszłam.
Długo w noc jeszcze rozmawialiśmy i zostało wyjaśnione, że to silne środki przeciwbólowe w dużej dawce plus brak snu plus alkohol.
Ok. Przyjmuję to wytłumaczenie.
Jednak absolutnie nie przyjmuję do wiadomości Jego postawy po tym wszystkim.
Rozżalony, że zostawiłam Go w takim stanie zamiast się zaopiekować (sic!), można powiedzieć, że zawiedziony moją postawą. Że wszystko byłoby lepsze (nawet karetka) od tego, że wyszłam.
Chyba gdzieś zgubił jaja po drodze przy tym cholernym Tramadolu albo coś Mu się jeszcze do końca nie odblokowało jeśli wydaje Mu się, że jeżeli ktoś to ja powinnam odczuwać zażenowanie.
Po deklaracji, że się zakochał nie zauważyłam jakoś skruchy w Jego słowach tylko rozżalenie, że nasza znajomość tak krótko trwała.
Serio? Facetowi zależy i się żegna?
A gdzie rekompensata? Gdzie staranie naprawy?
Krok w tył.

środa, 2 sierpnia 2017

pieriestrojka mózgowa

Zostałam ostatnio zapytana czy szukam kogoś na stałe czy tylko dla zabicia czasu i jakkolwiek udzieliłam szczerej odpowiedzi to pytanie to nie dawało mi spokoju przez jakiś czas.
Długi czas po historii z Nieplanowanym obiecałam sobie, że nie szukam nikogo a już na pewno nie kogoś na stałe. Przygód stricte erotycznycn też nie szukałam bo jest to dla mnie zwyczajnie bez sensu. Totalnie nie moja bajka.
Choć gdzieś tam po cichu marzyłam, że znajdzie się w końcu ktoś kto dostanie bilet do mojego świata to jednak absolutnie nadwerężone zaufanie negowało tę potrzebę skutecznie.
Panował i w zasadzie wciąż panuje nade mną strach, że jeśli poznam kogoś to okaże się, że znów ktoś się mną ewidentnie bawi czy zwyczajnie sam nie wie czego chce.
Wciąż się boję jak jasna cholera ale zmuszona jestem w końcu przyznać się sama przed sobą, że zwyczajnie fajnie by było z kimś być i to nie dlatego żeby nie być samą tylko dlatego by być z kimś z kim będzie mi lepiej niż samej.
Kogo i po co więc potrzebuję?

Kogoś kto zna swoją realną wartość bez jej zaniżania czy zawyżania, postrzeganie tego jest oczywiście bardzo relatywne ale nie do końca.

Kogoś kto wie czym jest szacunek, zaufanie, wzajemne wsparcie, budowanie czegoś razem, patrzenie razem do przodu a nie tylko na siebie wzajemnie.

Kogoś komu do pełni szczęścia nie wystarcza tylko jeść, spać i pieprzyć się.

Kogoś kto umie rozmawiać, chce się rozwijać, ma swoje pasje i jest pragmatyczno-liberalny

A jak już kogoś takiego znajdę to co wtedy?
To wtedy poza zakochaniem się pojawi się Miłość. Taką mam przynajmniej nadzieję.
Chcę być z kimś bez zastanawiania się kiedy sobie ode mnie pójdzie bo... bo coś tam, chcę znów razem budować, móc ufać i zasługiwać na zaufanie, chcę się razem zestarzeć i mieć z kim dzielić się sukcesami i radościami. Smutkami też ale na ich obecność raczej nie liczę.
Chcę w końcu kolejnej przystani na której mogę zacumować i budząc się przy wybranym móc z całego serca życzyć jemu udanego dnia a wieczorem podzielić się wszystkim. Bo tylko wtedy gdy się dzieli to się mnoży.

I udzielając prostej odpowiedzi to tak, chcę się z kimś związać na stałe. Nie na tydzień, miesiąc czy rok. Wiadomo jednak, że nie da się z góry założyć jak dana relacja się potoczy (bo mimo wszelkich prób może zwyczajnie nie wyjść) to chciałabym mieć ten komfort poznawania kogoś właśnie ze świadomością, że ktoś pragnie podobnie. Jestem twardo przekonana, że w innej sytuacji moje uczucia, cały mój żar jaki w sobie noszę nie znajdą ujścia tylko będą przeze mnie bardziej lub mniej świadomie kontrolowane.

wtorek, 1 sierpnia 2017

klik

Chyba już powinnam się przyzwyczaić do tego, że moje życie choć tak bardzo prozaiczne wciąż obfite jest w różnego rodzaju zaskoczenia. I te fajne i te niefajne. Wiadomo.
Nie mam dla Niego pseudonimu, może przyjdzie z czasem. W sumie trudno mi Go w jakikolwiek normalny sposób zdefiniować.
Wziął się z czeluści jednego z portali wyłonił stosunkowo niedawno i poszła lawina.
Przeszedł nieświadomie kilka sit, którymi kieruję się decydując się na podjęcie kontaktu, poza tym urzekł mnie swoją naturalnością i otwartością.
W sumie to mam trochę żalu do siebie, że zadziałałam tak szybko ale z drugiej strony nie żałuję. Zresztą... kto mnie zna, ten wie, że jeśli ja się na coś zdecyduję to musi być działanie natychmiastowe, inaczej nie byłabym sobą, zwyczajnie... lubię jasne sytuacje. Ale może powinnam się trochę nad sobą zastanowić i czasem zahamować.
Nasze pierwsze spotkanie musiało zostać odwołane ze względu na moją pracę i w sumie stało to troszkę pod znakiem zapytania kiedy uda się kolejne ustalić a nie chciałam przeciągać kontaktu wirtualnego bo mnie to zwyczajnie nudzi i irytuje a jestem niemal pewna, że przestałabym się interesować bo by mnie to zmęczyło. Mogę się naturalnie mylić ale tego już się ne dowiem.
Spotkanie udało się jednak szybko zorganizować i od pierwszej chwili wiedziałam, że to będzie udane spotkanie. Jak wspomniałam wcześniej, jest bardzo naturalny, zero zmanierowania, sztucznej uprzejmości. Taki trochę myślę dinozaur ale w tym dobrym sensie. Ani przez chwilę nie czułam się zmęczona Jego obecnością co jest bardzo dziwne w moim wydaniu bo ja jeśli już ostatecznie podejmę decyzję o spotkaniu się z kimś to delikwent przy bliższym poznaniu raczej dużo traci w moich oczach. Nie nastawiałam się absolutnie na nic. Ot, chyba chciałam mieć to z głowy żebym sobie sama potem nie wyrzucała, że coś mogłam przeoczyć. Było pogadane, pośmiane, fajna luźna atmosfera. Przetargałam potem biedaka po moim ukochanym Miasteczku Wygnańczym i ostatecznie wylądowaliśmy w mojej ulubionej knajpie na piwie. Szczerze to mogłabym tak spędzić tę noc do samego rana ale niestety obowiązki zawodowe nie pozwalały i przyszedł czas pożegniania.
Teraz z perspektywy widzę, że już wcześniej się czaił ale zwyczajnie wziął mnie i pocałowałbył. No zaskoczył mnie kompletnie ale może w końcu czas dorosnąć i przyzwyczaić się, że ludzie tak robią.
Moje lekkie zawstydzenie minęło następnego dnia, który spędziłam u Niego.
W zasadzie jak też zwykle ze mną bywa... pojechałam tam bardzo chętnie a jednocześnie wbrew sobie. Przez moją rudą łepetynę zdążyło się już przekotłować tysiąc myśli, chyba po równo na tak i na nie.
Zaczynać związek od seksu? Ale zaraz, kto mówi o jakimkolwiek związku? Spotkać się na sam seks? Bez sensu, wolę sobie sama dobrze zrobić. Przynajmniej efekt końcowy zawsze taki sam i pewny na 100%. I choć z góry zastrzegłam, że tego i w taki sposób nie chcę to nie wiem czemu chciałam oszukać samą siebie. Wyszło to zresztą tak naturalnie.
Ale szczerze? Gdyby nie Jego postawa, zainteresowanie tym co mam w głowie i umiejętność rozmowy pomieszana ze szczerością to zwyczajnie dostałby w ryj i skończyło się kopytkowanie. Nawet jakbym miała w środku nocy wracać do domu.
Jeśli o seks idzie to też zaskoczenie. Pozytywne rzecz jasna. Jak na pierwszy (i chyba drugi czy trzeci albo czwarty raz w ciągu) to było genialnie. Trudno posądzić Go w tej kwestii o egoizm. Rozpraszało mnie jedynie moje zmęczenie, które odebrało sporą część przyjemności. No i dystans.
Ja nie wiem czego mnie tak skonstruowano, że nie umiem tak bez uczuć poczuć wszystkiego co poczuć powinnam. Ale z drugiej strony jak tu mówić o uczuciach skoro się nawet porządnie nie znamy. Opieram się jedynie na intuicji i zachowaniu wobec mnie.
Pomijając szczegóły techniczne nadszedł poranek, wspólne śniadanie na mieście i głębsza rozmowa. Z typu tych, które pokazują miękkie podbrzusze i pozwalają "przeciwnikowi" zajrzeć trochę głębiej, tam gdzie nie wszystkim się na to pozwala. Żal mi było odjeżdżać bo to był bardzo dobrze spędzony czas.
I byłoby fajnie wszystko gdyby nie świadomość pewnych rzeczy ale to nie czas na to by je oglądać jakoś dokładniej.
Faktem jest, iż choć może bym nie chciała to chyba gdzieś od konika wykupił bilet na zwiedzanie bo czuję jak się gdzieś tam po mojej łepetynie plącze.
Jednak póki co....ciekły azot.

wtorek, 30 maja 2017

coś nowego?

Wciąż grasuję po portalach ale jak do tej pory nikt na dłużej (i vice versa) mnie sobą nie zainteresował. Jestem tam raczej z przyzwyczajenia i by po niemiecku pogadać.
Dwa dni temu, już znudzona wszystkim przejrzałam w sieci co możliwe, włączyłam ruletkę na, po macoszemu przeze mnie traktowanym, gadu gadu.
No i poznałam kogoś, kto wydaje się całkiem ogarnięty i ciekawy, mamy się spotkać.
Fajnie by było znów jakieś emocje ruszyć a nie tylko o chlebie powszednim rozmyślać. Brakuje mi serio tego typu bodźców. Nawet powkurzać się na faceta.
No a już mi dziś podpadł bo się czaimy by porozmawiać jak ludzie przez telefon więc zadzwoniłam po pracy i mnie normalnie w czeluści zepchnął.
Ciekawe co tam knuje i jakie tajemnice ma.
A może jak zwykle nic nie będzie z moim szczęściem do samców :)

Dumna  z moich dzieci jestem. Za miesiąc równo kończą rok szkolny.
Dzielnie zaczęły przynosić dobre oceny! W sensie jesynki :)
Dziś córa przytargała jedynkę z chemii, i co dziwne, sama twierdzi, że rozumie chemię lepiej po niemiecku niż po polsku.
Moje skarby...

sobota, 29 kwietnia 2017

sen

Jestem dość mocno dzisiejszym snem zaskoczona.
Śnił mi się mężczyzna, długo nie wiedziałam kim on jest bo to wszystko co go w śnie otaczało nie było tym co istniało naprawdę.
Sam wygląd był taki, jakim pamiętam. Smak ust i łaskotanie wąsów przy namiętnych pocałunkach także, w zasadzie to cały mój sen spędziliśmy na całowaniu i przytulaniu. Jedyne co nie pasowało to to, że miał dzieci, parkę, chłopczyk może ze 3-4 lata, dziewczynka nieznacznie starsza.
Gdy już sobie uświadomiłam kim On jest obudziłam się momentalnie...
Co chcesz mi powiedzieć samuraju?

okruszki

Zastanawia mnie trochę dlaczego ostatnio nie mam weny by pisać, a jak już piszę to są raczej suche relacje. Czyżby w moim życiu zapanowała tak zwana nuda? Przecież wciąż się coś dzieje... a może poukładało się we mnie na tyle, że nie czuję potrzeby oczyszczania się pisząc? Czyżbym wyczyściła już wszystkie strupy? A może coś innego się ze mną dzieje?
Może jednak zwyczajnie brakuje mi tych różnych podniet, które wprowadzają zamęt. Trochę czuję, że mnie tyłek swędzi, zmalowałabym coś!
Powolutku zmierzam w stronę poprawienia swojego wizerunku, mianowicie naprawy ząbków, które jak wszyscy wiedzą, piękne nie są. Nawet praktyczne nie. I tak sobie myślę, że dopiero wtedy będę myśleć o poznaniu kogokolwiek na serio.  Choć może jest to błędne moje myślenie bo przecież liczy się co w głowie a ja tylko szukam wymówki by nie próbować się gdziekolwiek zaangażować?
Co prawda wciąż gdzieś tam na portalach próbuję z kimś rozmawiać ale gdy tylko schodzi na rozmowę o spotkaniu to zaczynam się wycofywać rakiem. Głównie z powodu języka, bo nie ukrywam, rozmawiam głównie z Niemcami. Sama trochę tego nie rozumiem, bo skoro jestem w stanie z kimś rozmawiać pisząc to dlaczego nie miałabym porozmawiać na żywo? Przecież w pracy czy gdziekolwiek poza domem i przyjaciółmi posługuję się tylko niemieckim.
I nawet mam takiego sympatycznego kolegę, który mieszka ze dwie wiochy dalej, rozmawiamy kilka tygodni i jakoś to idzie. Próbował kiedyś się umówić ale wymyśliłam coś i nie doszło do spotkania a teraz nam się nie zgrywa ze względu na pracę i temat ucichł. Ciekawa jestem mojej reakcji gdy temat powróci. Może się zbiorę na odwagę :)

środa, 19 kwietnia 2017

takie tam

Nie chce mi się o sprawach zawodowych pisać ale zanotuję co bym nie zapomniała co się w tym moim emigranckim życiu poza romansami dzieje, choć nie ukrywam, że dają mi one sporo frajdy. O tym jednak później.
Pracuję jak ta mróweczka, przynajmniej się staram. No i oczywiście szkoła majaczy nieśmiało na horyzoncie a co za tym idzie, różne sprawy do załatwienia. Między innymi starania o dopłatę do szkoły. Jest w sumie o co walczyć bo to parę stówek euro miesięcznie dodatkowo.
Mam SZEFA. Szef to naprawdę fajny człowiek jak się okazuje.
Miałam przedwczoraj egzamin w tutejszym urzędzie pracy mający na celu sprawdzić czy moje umiejętności dobrze rokują, na tyle aby dać mi tę dodatkową kasę.
Okazało się, że wszystko gra, poza językiem, który został oceniony na B1 a to troszkę mało by dostać dopłatę do 3letniej szkoły. Wystarczy natomiast na jednoroczną. I tu wchodzi mój SZEF, który przejął się tym i dostanę studentkę do szlifowania języka. 2h tygodniowo gdy pójdę do szkoły.
...
Byłam w Polsce, prawie tydzień. Źle się tam czuję....z ulgą wróciłam do MOJEGO miejsca na Ziemi.
...

wtorek, 7 marca 2017

hoho

Troszkę mnie tu nie było.
Nie wiem nawet dlaczego nie miałam ochoty pisać a przecież tyle się wydarzyło...może po prostu spokój jaki mnie ogarnął pozwala mi na życie Życia tak po prostu?
Starając się o Ausbildungplatz czyli praktyki do szkoły znalazłam przy okazji świetną pracę w renomowanym Domu Opieki, bardzo fajna atmosfera w pracy.
Stadko emigracyjne wciąż żywe, wciąż się spotykamy i coś razem organizujemy. Dzięki ich obecności lepiej mi tu niż w domu.
Wciąż wojuję z niemieckimi urzędami ale już coraz delikatniej.
Wygrałam sprawę sądową z moim exszefem. Teraz pora na komornika...
Nie korzystam już z portali randkowych. 

poniedziałek, 30 stycznia 2017

miks

Sporo czasu minęło od ostatniego wpisu, sporo się wydarzyło.
W sumie to sporo wydarzyło się od października gdy odeszłam od N.
Moja choroba pochłonęła mnie na kilka miesięcy, swoją drogą, pierwszy raz na tak długo. Był to poniekąd ślizg kontrolowany, teoretycznie bawiłam się tym wszystkim świadomie, więc dodatkowo podkręcałam atmosfeŕę pędu i nie myślenia o sprawach przyziemnych, ciężko było mi się skupić, na czymkolwiek co wymagało powagi sytuacji, na dłużej niż parę minut. Nie wiem ile ton korespondencji z niemieckimi urzędami przerzuciłam przez ten czas bo straciłam rachubę, gdyby nie kolega, zatonęłabym w niezrozumiałości tego czego ode mnie sobie życzą. Przyjaźnie w moim stadzie się pogłębiły, stadko się delikatnie rozrosło, w sumie wykruszyły się chyba tylko trzy osoby z pakietu startowego, co zważywszy na okoliczności nie jest niczym niezwykłym. Co ja więc robiłam przez te parę miesięcy? Bawiłam się. Zapominając o tym, że nie pracuję, że rozstałam się z N, że w końcu MOGĘ. Nie były to szaleństwa bez pamięci, nie nie...ale owszem, alkoholu polało się mnóstwo, wytańczyłam się, że hoho i? I nie mam do siebie żadnego żalu, że dałam się ponieść, żadnego kaca moralnego.
Tydzień temu jednakże doszło do mnie, że w takiej intensywności wystarczy. Nie zrezygnuję bo dlaczego? Ale może już nie co tydzień :)
Polski Syn ma ferie, więc przyjechał do nas na tydzień, Jego obecność jest tu tak naturalna jakby nigdy nie było inaczej, w sumie to ze mną nie spędza za dużo czasu tylko z rodzeństwem a to jest dla mnie bardziej radosne, bardziej istotne. Dla mnie ważne, że po prostu jest. Oczywiście, że rozmawiamy...o planach, życiu. Póki się uczy nic nie zmieniamy, potem... może przyjedzie do nas :) pięknie by było.
Zawodowo się troszkę pozmieniało. Niestety bez Certyfikatu językowego B2 nie uznają mi dyplomu, musiałam więc troszkę moje plany przemodelować ale myślę, że wyjdzie mi to na dobre. Za tydzień zaczynam praktyki w bardzo dużym ośrodku dla Seniorów a po nich być może będę miała i miejsce na praktyki szkolne (wtedy mogę podjąć naukę od sierpnia tego roku) oraz być moooooże pracę do momentu podjęcia nauki.
Być może w ciągu tygodnia będę zmotoryzowana w końcu!

środa, 7 grudnia 2016

bilans

Jako, że moje urodziny wypadają jak wypadają pokuszę się o bilans urodzinowo-roczny.
W sumie tak samo jak w tamtym roku, trudno jest mi określić co jest zyskiem a co stratą, czy co mi wyszło a co nie, bo wszystko co się wokół mnie dzieje sprawia, że wciąż doświadczam, wciąż się uczę i żyję. Więc chronologicznie.

Styczeń.
Dzieci podejmują decyzję, że jednak chcą emigrować do Niemiec. Wprawia mnie to w oszołomienie i napędza do działania.

Luty.
Poznaję Nieplanowanego, który będzie obecny przez kilka kolejnych miesięcy.

Marzec.
W sumie nic wielkiego się nie dzieje, poza tym, że zaczynam powolutku robić rekonesans na rynku mieszkaniowym w moich okolicach.
Pierwszy poważny zgrzyt z Nieplanowanym i zignorowany przez mnie sygnał o dalszych jego poszukiwaniach szczęścia. Nie mnie.

Kwiecień.
Dalsze poszukiwania mieszkania i powolnie rosnący niepokój, że wcale może nie być tak różowo. Zamieszkałam tymczasowo u Nieplanowanego.

Maj.
W sumie nic...

Czerwiec.
Panika związana z mieszkaniem. Powoli zaczynam jakieś oglądać lecz nie ma za bardzo chętnych by wynająć mieszkanie samotnej mamie. Poza tym dylemat co do wyboru miasta w którym bym chciała. Czuję po kościach, że MiastoObok, w któtym mieszka Nieplanowany jest niezbyt dobrym wyborem.

Lipiec.
Przewrót. Znajduję w końcu mieszkanie w moim KrzywymMiasteczku. Przeprowadzka. Dzieci przyjeżdżają ze mną. Nieplanowany zrywa ze mną podając bzdurne powody. Rozpaczam okrutnie.

Sierpień.
Dzieci wyjechały na krótkie wakacje do Polski. Ja w tym czasie zawieram absurdalny układ z Nieplanowanym. Sex bez zobowiązań. Znów cierpię go kocham. On się czai, ja próbuję w tym czasie poznawać innych mężczyzn ale bezskutecznie. Żaden nie jest nim.

Wrzesień.
Nieplanowany wraca. Tłumaczy. Chce spróbować. Ja chcę mu dać szansę.
Młode nawet fajnie się aklimatyzują w szkole.

Październik.
Dostaję wypowiedzenie z pracy.
Z Nieplanowanym coraz niefajniej.
Młode na feriach jesiennych w Polsce.

Listopad.
Odkrywam matactwa i kłamstwa Nieplanowanego i zrywam z nim.
Już nie cierpię ale jest mimo to ciężko.
Chcąc sobie z tym poradzić daję hasło na grupę regionalną by wyjść gdzieś i poznaję fantastycznych ludzi. W tym... Kapturnika.
Odgrywam się na Nieplanowanym moją podłą intrygą, która poza satysfakcją daje mi obraz marności tego człowieka.

Grudzień podsumuję za miesiąc :)

poniedziałek, 5 grudnia 2016

dobrze mi

Bo tak.
Bo rosół bulgocze w garnku.
Bo usłyszałam od córki "kocham Cię".
Bo zimno na dworze.
Bo mam przyjaciół.
Bo parę łbów ukręciłam.
Bo jest wizja na lepsze choć już całkiem nieźle jest.
Bo mam szanse spełnić parę swoich fantazji.
Bo mi w tyłek ciepło.
Bo czuję się tu na obczyźnie jak u siebie.
Bo N zanika w mojej głowie i sercu.
Bo M wróciła do Niemiec i znów możemy wisieć godzinami na telefonie.
Bo syn wkrótce przyjedzie.
Bo koniec roku.
Bo...bo :)

sobota, 3 grudnia 2016

koktajl

Co łeb mojej Hydrze utnę to jakiś odrośnie. Wciąż zamieszanie z moją exfirmą, wciąż nie mogą dostarczyć kompletu dokumentów bym mogła zamknąć proces rejestracji i zapomnieć o nich, ciesząc się dobrodziejstwami Państwa Niemieckiego. Zobaczymy na ile wystarczą zastępcze dokumenty jakie dostarczyłam do agencji pracy. Plus komplet dokumentów złożonych w Sądzie Pracy. Oj, będą cyrki, Hydra wciąż podryguje.
Kolejne światełko w tunelu to być może owocny kontakt jaki nawiązałam za pośrednictwem internetowej koleżanki z pewnym urzędnikiem w kwestii przyśpieszenia decyzji o Kindergeld. Nie nastawiam się na spektakularny sukces ale...
Praca. Co chwila dostaję oferty, póki co, nie jest mi to na rękę, do tej pory tylko jedna z ofert tak na dobrą sprawę przyciągnęła moją uwagę. Idę na rozmowę we wtorek i zobaczymy. Jeśli dostanę to, czego i jak, chcę to podejmę.
N w przestworzach. Czy skorzysta z oferty wyciągnięcia go z wirtualnego świata do życia trudno przewidzieć. Znów za dużo o nim przez ten tydzień myślałam i mimo świadomości tego wszystkiego co między nami zaistniało, zatęskniło mi się za nim.

czwartek, 24 listopada 2016

dobrze

Nawet bardzo dobrze jest. Oczywiście jak zawsze wokół mnie jest ogromna chmura wszystkiego jednak ja się czuję na tyle dobrze, że absolutnie nie zamierzam siedzieć w kącie i płakać. Myślę, że dość już w życiu łez upuściłam i chyba tak na dobrą sprawę niewiele jest sytuacji jeszcze, które mogłyby mnie do płaczu zmusić. Wciąż sobie obiecuję, że już nie pozwolę sobie aby mnie jakikolwiek mężczyzna skrzywdził wywołując łzy. Dlaczego więc wciąż mniej lub bardziej podświadomie takowych wybieram? Chyba powoli dociera do mnie rozwiązanie tej zagadki, ma to zapewne związek z moimi skłonnościami i póki co niemożliwością ich spełnienia.
Kto mnie troszkę zna, ten wie, że potrzebuję mężczyzny naturalnie silniejszego ode mnie, który okiełzna gorejący we mnie ogień? Do tej pory, mimo wszystko i mimo, iż do końca nie byłam świadoma tego co się dzieje, udało się to tylko samurajowi. To Jemu byłam oddana bez reszty a On nawet specjalnie nie musiał się starać bym przy Nim mogła czuć się małą i bezbronną, równocześnie ufając, że mnie w żaden sposób nie skrzywdzi. Rzecz jasna było to do momentu gdy ogarnęła i poczhłonęła Go bez reszty Jego choroba. W N. cóż...różnie to było, miewał nade mną przewagę ale były to zrywy. Pamiętam jak byłam zrozpaczona gdy mnie w pewien sposób odrzucił nie pozwalając sobie założyć skarpet, choć chwilę wcześniej dominował nade mną z pasją... Kto zna klimat BDSM zrozumie dlaczego poczułam się wtedy źle.

Chaos się wplątał jak zwykle w mój wpis ale to dlatego, że mój mózg zaczyna działać. Mija otępienie jakie mnie ogarnęło na końcówce z N. Dobrze...jest dobrze :)

wtorek, 15 listopada 2016

marazm

Trwał dobry tydzień, trochę byłam oszołomiona jeszcze tym wszystkim ale czuję, że się podnoszę. Tak po prostu. Oczy mam trochę szerzej, zaczynam swobodniej oddychać, bardzo mnie to cieszy. Cieszy mnie też męskie zainteresowanie i to wirtualne i to realne ale póki co nie zamierzam z tego korzystać. Tyle wystarczy.
N pomimo tego jak brzydko się na koniec pokazał to zrobił kawał dobrej roboty, kolejny raz udowodnił mi kogo i jakich zachowań mam unikać, widzę teraz moje błędy w takich relacjach jakoś wyraźniej. I wcale nie myślę o tym czy kogoś poznam czy nie...wróciłam na portale ale tylko z zamysłem edukacyjnym, rozmawiam w 90% po niemiecku. Ah oczywiście, że oni chcą więcej ale...ja nie.

czwartek, 10 listopada 2016

kryzys

Musiał nadejść, to oczywiste.
Tak bym się wtuliła, tam, w tych ramionach zawsze tak cieplutko.
No ale mam świadomość wszystkiego naokoło i taka rozpacz, że czemu tak to wszystko.
Na szczęście nie korci mnie by nawiązać kontakt.
Tak tylko sobie łezki kapią jak patrzę na zdjęcie a wszystko przez dzisiejsze pogaduchy z M.
Jutro będzie lepiej, nie?
W ramach wyjścia do ludzi skrzyknęłam paru ludzi z grupy na FB by wyjść w sobotę razem, mam nadzieję, że choć parę duszyczek się odliczy i się trochę pobawimy.
W ramach wyjścia do ludzi przyjęłam też dziś zaproszenie na kawę. Nie pojechałam jednak bo jakkolwiek przed południem była mowa o kawiarni to potem się okazało, że kawa u Tegotam w domu. A na cholerę mi niezręczne sytuacje, kiedy ja tylko kawy chciałam?

wtorek, 8 listopada 2016

finał

Początkowo zamierzałam opisać dokładnie, skąd taka a nie inna decyzja jednak sobie odpuszczę, po co mi się babrać w złej energii.
Rozstaliśmy się, przyłapałam N na serii kretyńskich kłamstw i może by nie było w tym nic takiego strasznego, gdyby nie szedł w zaparte. Od jakiegoś już czasu chodziło mi to rozstanie po głowie tylko brakowało mi impulsu. Szkoda tylko, że kończę to razem z utratą szacunku dla niego.
W sumie o tyle dobrze, że teraz jestem na to gotowa. Tak po prostu czas było to zakończyć. Dziś oddajemy sobie fanty i wspólnie podjęliśmy decyzję, że nie będziemy się z sobą kontaktować.

środa, 2 listopada 2016

pan tata

O dziwo pojawił się na rozprawie o podwyżkę alimentów i o dziwo zgodził się bez żadnego ale.
Nie omieszkał jednak narobić Młodemu przykrości oblewając mnie pomyjami.
Syn najprawdopodobniej widział ojca ostatni raz w życiu.
Pan tata dalej uparcie alimentów nie płaci zrzucając obowiązek utrzymywania jego dzieci na mnie i państwo.
Nie chcę być niemiła ale ma on zapewne gówno zamiast mózgu, wpłacając co miesiąc około stu złotych do Skarbu Państwa zadłuza się tym samym miesięcznie kolejny ponad tysiąc złotych.
Jego dług wynosi już ponad 70tys! Co rok dochodzi jakieś 23 tysiące. Nadmieniając, że uporczywie unika pracy by komornik nie ściągał mu należności z pensji (ależ oczywiście, że pracuje, tylko, że na czarno) to emerytury nie będzie miał on żadnej... i do kogo wtedy się zwróci? Do dzieci? No oby nie bo na stare lata pójdę siedzieć.

niedziela, 30 października 2016

galopem

No muszę od N. zacząć.
Żeśmy się poawanturowali ale w rozliczeniu wychodzi to na dobrze. Było jednak na tyle niebezpiecznie, iż myślałam, że za moment znów będę singlem. N. to typowy facet. jak z tych wszystkich dowcipów o facetach. No żeż k... jego mać. Potrafi mnie wkurzyć jak nikt. Dobrze, że potrafimy jednak wyrzucić co nas gniecie i ostatecznie dojść do porozumienia. Zauważyłam, że za każdym takim naszym wyskokiem (bo to nie tak, że ja Jego obwiniam) coś się poprawia, na coś sobie otwieramy oczy.
W sumie, to żal mi nas czasem, dwie kaleki emocjonalne, więc czego się spodziewać? No nic, ważne, że wyplułam, co mnie wkurza. On nie miał zasadniczo czego, choć początkowo się zaperzył, że jak już coś to awantura. Ale ale... sprawa stoi tak, że jemu jest dobrze, gdy jest fajnie, nie myśli zupełnie o tym, że może mi coś nie pasować, gdy jednak próbuję zasugerować, że coś nie halo to.. "przesadzasz, nie psuj jak jest fajnie", a jak milczę i wychodzą wszystkie kwiatki za jednym zamachem to problem bo nie mówię porcjami. Hm. No mówiłam. Facet z dowcipów. Troszkę mu przeorałam psychicznie, poryczałam sobie, a czemu nie. Coś tam do tej makówki może dotarło.
Przed nami obojgiem teraz znów bardzo trudny czas, On na przededniu rozwodu, jest szansa, że zamknie Mu się to do końca roku, potem pewnie będzie jeszcze trawił zakończenie tego etapu, bo nie oszukujmy się, łatwo Mu nie jest.
Przede mną...o matkoZboskiem, tyle spraw co ja mam rozgrzebanych.
Sprawa w Sądzie u młodego w PL przeciwko mnie o alimenty, mam nadzieję, że pójdzie zgrabnie i szybko bo i mnie ten papier jest potrzebny by tu w DE odjąć sobie od dochodów, Młody zestresowany bo pierwszy raz w swoim 18letnim życiu stanie sam przed Sądem przeciwko własnym rodzicom.
Tu, już mam wszystkie dokumenty do Kindergeld, odeślę, znów poczekam, zobaczymy co jeszcze im się przypomni, że mieć powinnam, choć dostałam teraz pięciopunktową listę i w zasadzie wszystko już mam. Każdy brakujący papierek i korespondencja z Familienkasse to kolejny punkt startowy i można pół roku czekać. Oby nie bo okrutnie tych pieniędzy potrzebuję, tym bardziej, że teraz na bezrobociu.
Ano właśnie, bezrobocie. Na moje szczęście przepracowałam w DE ponad rok i w związku z tym mogę Państwo prosić o pomoc, a pomocy tej nawet chętnie udziela. Tylko, że ja nie wiem jak się obrócić. Gdybym twardo unikała pracy to korzystałabym ze świadczeń socjalnych i miała dodatkowo pracę na czarno. No ale wtedy, choć miałabym kurs językowy za darmo, czas zaliczany do emerytury już się odlicza, poza tym jest się na sztywnej smyczy i na każde zawołanie różnych instytucji. A na co mi to?
Po ostatniej wizycie w Agencji Pracy u Greka wyszło, że dostanę pracę za stawkę jaką miałam do tej pory, tylko, że w mniejszym wymiarze czasowym ale... legalnie dopłaty do nadgodzin, nocek, świąt, weekendów. Potrzebuję pracy. Co prawda tyle samo miałabym pieniędzy ze śwoiadczeń socjalnych ale ja nie wyobrażam sobie dalej siedzieć w domu i kisnąć. Gnuśnieć jak stara raszpla. Potrzebuję rytmu w tym moim zwariowanym życiu, gdzie nic nie jest pewne jeszcze. Poza tym jak pójdę do pracy to zacznę spotykać LUDZI. Póki co siedzę w hermetycznej bańce bo mi tak wygodnie choć wiem, że to złe. Podciągnęłabym też język. Mam nadzieję, że wszystkie moje zmartwienia się do końca tego roku wyklarują i będę mogła wystartować w Nowy Rok bez obciążeń.

niedziela, 23 października 2016

pozytywnie

Tak mi bardzo moich gnidek brakowało, mimo ciągłej, poza pracą, obecności N. czułam już ogromną tęsknotę za zamieszaniem jakie moje dzieci wprowadzają. Ale już są! Od jutra do szkoły.
Po południu wpadł N. ze swoimi aplegrami i nawet bardzo fajnie spędziliśmy czas. Z dziewczynami upiekłyśmy okrutny sernik, w życiu nigdy tego przepisu, pominę, że przy takim zamieszaniu gdzie bywało nas w kuchni 6 osób to cud, że w ogóle był jadalny. Tzn pyszny był bardzo ale klapnięty. Bardzo byśmy obydwoje chcieli by dzieciaki w końcu jakoś zaczęły się z sobą porozumiewać...tylko tak rzadko się widzą, że trudno o nawiązanie jakiejś przyjacielskiej choćby relacji. Mimo to było dziś super.
No ale... pierwsza noc po tzw. urlopie gdy zasnę tuląc się do poduszki a nie do ciepłego torsu N.

piątek, 21 października 2016

wampir

Nie energetyczny ale najprawdziwny, dam sobie głowę uciąć. Mieszkam tu już ponad trzy miesiące a spotkałam go tylko raz. Do tej pory miałam tylko świadomość jego obecności. Ale do rzeczy. Mam tylko dwóch sąsiadów piętro niżej, ja na moim piętrze mieszkam sama, pomieszczenia po drugiej stronie korytarza, które mogłyby być mieszkaniem zostały przeznaczone na pralnię i suszarnię. W pralni stoją trzy pralki, czyli już namacalny dowód, że poza sąsiadką, którą już poznałam, ktoś jeszcze funkcjonuje, jednakże przez ten czas widziałam wampirzą pralkę raz uruchomioną ale potem żadnych ubrań w suszarni nie było, pewnikiem swoje czarne fraki w domowych pieleszach suszy. O tym, że Wampir istnieje czy raczej funkcjonuje świadczyły do tej pory smrody papierosowego dymu przenikającymi szparami w drzwiach na klatkę schodową oraz budzik. Budzik, który budził pół miasta tylko nie Wampira, wył on (budzik, nie Wampir) codziennie minimum pół godziny i nikt go nie wyłaczał, może nieopatrznie stawiał go na parapecie i gdy rano słońce nań padało nie miał odwagi się zbliżyć. W czasie gdy intensywnie walczyłam o dostęp do Internetu, próbowałam również u Wampira zasięgnąć jakichś informacji ale na darmo...pukanie, dzwonienie, zero odzewu.
Jednak, co było do przewidzenia, w końcu poznałam Wampira.
Gdyby to był wieczór to bym się zlękła, na szczęście zachciało mi się pranie wstawiać w biały dzień i tam był ON!
Wysoki, przeraźliwie chudy, z posiwiałą głową i zapadniętymi policzkami, które pokrywała skóra struktury i koloru pergaminu a za okularami kryły się błękitne, wyblakłe oczy. Przedstawiłam się kto żem ja i zwiałam do siebie. Pominę, że socjopatka ze mnie ale nie chciałam go krępować przy upychaniu bóg-wie-czego do pralki.
Niestety mam z Wampirem interes do ubicia. Wszystko się zaczęło od tego nieszczęsnego Internetu a raczej braku jakiejś-tam-ważnej puszki. Wszyscy jej namiętnie szukaliśmy w piwnicach, nawet tych pozamykanych. Nikt nic nie wiedział. Okazało się, że gdzie była? Dosłownie nade mną, gdy ja chodziłam wściekła jak osa i złorzeczyłam na tę puszkę, ta sobie wrednie bez słowa wisiała na strychu. Nikomu nie wpadło do głowy, że właśnie tam może być. Lepiej...nie miałam pojęcia, że nade mną jest jeszcze jakiś strych! Nie ma to jak spostrzegawczość, na moje/nasze wytłumaczenie dodam tylko, że schody na strych są genialnie zamaskowane w suficie (pół metra od moich drzwi wejściowych) a ja nje mam w zwyczaju omiatać sufitu wzrokiem.
Na strychu prócz puszki odkryliśmy z młodymi wiele różnych klamotów, między innymi to, czego bardzo mi w moim mieszkanku potrzeba. Mianowicie stół, taki do jadalni, złożony zajmuje niewiele miejsca ale widzę, że można go fajnie rozłożyć. Podniszczony ale to nic, odnowiłabym go. Należy jednak do wampira i tu zaczynają się schody, bo o żadnej porze zastać go nie mogę. Może pójdę o północy. Może mi sprzeda.

środa, 19 października 2016

straszki

Nie byłabym sobą gdyby ich nie było. Niestety nie mam władzy nad swoimi myślami, jakkolwiek to brzmi.
Im bardziej widzę zaangażowanie i uczucia N. tym bardziej czuję, że to wszystko zaraz pęknie jak bańka mydlana. Nie mam żadnych podstaw by tak myśleć, niestety to mój brak zaufania tak działa. To złe. Złe, że nie umiem na 100% znów zaufać. Boję się jednak opuścić gardę by nów nie bolało za mocno. Choć wszystko jest teoretycznie ok to ja ciągle czuję, że coś złego się między nami wydarzy. A może to ja odejdę? Bo? Bo nie będę umiała żyć w takim napięciu?
Dziś Jego urodziny, przygotowałam tak by czuł się ważny i doceniony, mam na to swoje kobiece sposoby. Jedyne nasze wspólne Jego urodziny? Nasze ostatnie dni? Czy warto się starać? Prawie dwa tygodnie spędziliśmy znów rzem, moje dzieci w Polsce, Jego gdzieś w świecie. Ja na bezrobociu, więc czasu sporo poza załatwianiem różnych spraw, On w pracy. A w Nim coś się dzieje a ja nie wiem co. Czy to co się tam dzieje jest dla mnie dobre czy złe? Jest na przededniu rozwodu, to też Go z pewnością stresuje. Zamknie tym pewien etap w życiu. A co wtedy ze mną? Może warto zwiać zanim mnie znów zrani?

wtorek, 11 października 2016

nowe idee

Dałam się wczoraj Pyzie wyciągnąć do pewnej instytucji i to była bardzo dobra decyzja, ponieważ wizyta ta przyniosła nam dużo dobrych i wartościowych informacji odnośnie tego jak dalej postępować zawodowo i życiowo.
Trafiłyśmy znów na gemialnego, życiowego urzędnika, który uświadomił mi, iż, teoretycznie, do momentu pójścia do szkoły czyli od przyszłego września, nie muszę iść do pracy ponieważ wsparcia finansowego od państwa niemieckiego uzyskam tyle, ile bym zarobiła na etacie. Nie chodzi mi o to by nie pracować ale korzystając z tej opcji mogę się dalej rozwijać ponieważ otrzymam kurs języka niemkeckkego za darmo, pół roku do egzaminu B1 a potem trzy miesiące do egzaminu B2, czyli dokładnie tyle czasu ile mi zejdzie do pójścia do szkoły. Jedyny problem jest taki, że będę musiała rżnąć głupka i tak robić by pracy nie dostać. Mija się to niestety z moim kodeksem moralnym ale przecież  nie o mnie samą tu idzie.

Odzew na moje ogłoszenie był póki co jednorazowy, jednakże myślę, iż nawet to wystarczy by rozkręcoć fajną siatkę kontaktów. Zaowocowało mi to pierwszymi pieniążkami zarobionymi na czarno plus kolejne miejsce w czwartek.
Babeczka u której byłam dziś jest mniej więcej w moim wieku i ma dwójkę szkrabów. Po szybkich oględzinach mieszkani i gkdziny pracy u niej, stwierdzam, że bardzo ale to bardzo potrzebuje ona pomocy. Póki co umówione jesteśmy co tydzień na jedną godzinę.
Po pracy u niej zawiozła mnie do swoich dziadków, którymi już jeste m zachwycona. Pan troszkę zdystansowany, pani serdeczna ale widać, że to stara poczciwa, inteligencka gwardia, myślę, że wyniosę od nich więcej niż parę dorobionych euro. Bardzo się cieszę na tę znajomość.

Wracając do dnia wczorajszego...byłyśmy też z Pyzą odwiedzićnaszych ekspacjentów. Obie tam się dziwnie czułyśmy i obie też z ulgą stwierdziłyśmy, iż jak to dobrze, że to już za nami.
Mam też nadzieję, że rozwód z firmą przejdzie bezproblemowo, w sensie wypłaty wszystkich nam należnych świadczeń.

N. obecny, czuły, kochany, ciepły.
Dzieci w Polsce bez potrzeby kontaktu co też mi dobrze robi.
Jedyne czego mi do szczęścia brak to sen. Jestem chronicznie zmęczona, podejrzewam, że to efekty stresu. Kiedy ja odeśpię?

sobota, 8 października 2016

wir

Wreszcie skończył się totalnie zakręcony tydzień, który przyniósł mi cały wachlarz emocji.

Zaliczyłam dwóch prawników co zaowocowało pismem do firmy w sprawie mojego wypowiedzenia o pracę, pewnie skończy się w sądzie pracy, póki co, jest to za mną(w sensie praca w tej dziwnej firmie).

Spotkałam się z babeczką z Bundesministerium w sprawie mojego dalszego szkolenia się w zawodzie. Dostałam parę ciekawych kontaktów i porad. Pozytywnie.

Dodałam ogłoszenia o poszukiwaniu przeze mnie pracy przy opiece i/lub sprzątaniu i dziś był odzew. Nic wielkiego, raptem 2-3 razy w miesiącu ale to dobry początek, fajnie bo w mojej miejscowości. Ja znam siebie i wiem jak pracuję, więc liczę, że marketing szeptany pozwoli mi na złapanie paru nowych, dobrych kontaktów i jakoś to pójdzie.

Z N. stabilnie, tzn., nie do końca spokojnie ale naprawdę dobrze. Najważniejsze, że widzę to co chciałam widzieć w Jego oczach, dotyku, postawie.

Byłam na jednej rozmowie o pracę w firmie bliźniaczej mojej byłej ale warunki tak żenujące, że aż poniżej godności, stać mnie kurczę na lepszą pracę bo jestem dobra w tym co robię.

Zarejestrowałam się w urzędzie pracy. Teraz tylko czekać na dokumenty z firmy bo tego mi brakuje do dopełnienia formalności. Ciekawa jestem swoją drogą jak ten system tu działa.

Uznanie dyplomu w trakcie, przedstawiłam urzędnikowi moją sprawę z utratą pracy i jest szansa, że mi to popchnie szybciej. Fajny, pozytywny człowiek.

Dzieci wyjechały wczoraj na dwa tygodnie jesiennych ferii do Polski. Ludzie kochani, co ja wczoraj przeżyłam...wybraliśmy się z domu dużo przed czasem by się nie martwić, że nie zdążymy ale...kierowca autobusu, który podjechał, uznał, że autobus jest zbyt pełny by nas zabrać i zwyczajnie sobie odjechał!! Zostałam ze szczęką opuszczoną do ziemi. Co teraz? Następny autobus za kwadrans, a jak się sytuacja powtórzy? No to drepczemy na pociąg, który planowo ma odjazd 15 minut przed odjazdem autobusu dzieci. Żaden problem bo jedzie on tylko 5 minut. Zachodaimy na stację a tam niespodzianka, w odwrotnym kierunku jazdy stoi jakiś pociąg opóźniony o ponad godzinę. Panika. Telefon do N., nie odbiera.  Pociąg zebrał się jednak w sobie i odjechał, nasz za 10 minut, w międzyczasie telefon do przewoźnika, że dzieci na pewno będą i w razie czego by trochę poczekali. Chwilę przed odjazdem dostajemy informację, że będzie opóźniony. Znów panika. Ah...finalnie pociąg spóźnił się ponad 20 minut, ile dokładnie to nie wiem bo nie czekaliśmy, w międzyczasie odezwał się N, który początkowo nie wykazywał chęci pomocy (myślał, że bilet nie przepada), jednakże po moim zapytaniu czy serio nie mogę na Niego liczyć w tak patowej sytuacji, przeorganizował swoje plany (miał odebrać swoje własne dzieci) i finalnie zawiózł nas do następnego postoju pieprzonego Sindbada, czyli jakieś 100km w jedną stronę. Gdyby nie On, miałabym dwa tygodnie smutku i dramatu w domu bo ten wyjazd był dla dzieci szalenie ważny.
Zresztą nie ukrywam, że i ja czekałam na wyjazd dzieci jak na zbawienie, muszę gdzieś moje emocje wyładować, muszę się zresetować, uspokoić, wyciszyć i pomyśleć. A przede wszystkim skupić na nowej pracy.

poniedziałek, 3 października 2016

weekend bardzo długi

Ah tyle się działo, że nie wiem od czego zacząć, nie mam priorytetów w opisywaniu co prawda ale zacznę od życia prywatnego.
Od piątku wojna z N. Nie będę omawiać szczegółów bo w sumie powód dla którego się ścięliśmy jest banalny i żenujący. Jakkolwiek na początku konfliktu byłam przekonana o winie N, tak po kłótni (pierwszy raz się pokłóciliśmy zdrowo i oczyszczająco i paradoksalnie uważam to za sukces) i wyjaśnieniu sobie, doszłam do wniosku, że jednak większa wina leży po  mojej stronie. Ważne, że wszystko dobrze się skończyło. Ze względu na trwający w Mieście Sąsiednim Weinfest, czyli święto wina, okazji do zabawy i picia było sporo co skrzętnie wykorzystaliśmy pomijając piątek, gdy ja z moim fochem zamiast spotkać się z N zakręciłam się na pięcie i pojechałam do domu. No cóż, muszę z tej lekcji wyciągnąć wnioski.

Zawodowo.
No tak.
Szybko poszło w sumie. Z racji tego, iż ja i Pyza odmówiłyśmy uczęszczania do szkoły w innym Landzie (wiązało się to ze sporymi kosztami dojazdu plus ilość czasu na to poświęcona a co za tym idzie  mniejsze możliwości zarobkowe), Firma "podziękowała" nam za współpracę. W sobotę pracowałam do 20 a o 19:45 dowiedziałam się, że mam się tam już więcej nie pokazywać. Jakkolwiek wypowiedzenie umowy o pracę przyszło w formie papierowej to odsunięcie od obowiązków "na gębę" .
No cóż. Z jednej strony ogromnie mi ulżyło ale z drugiej to ich posunięcie mnie niepokoi, więc od jutra wędrówka z Pyzą po urzędach i prawnikach.
Nie do końca mnie martwi utrata tej właśnie pracy bo mam pewność, że czeka mnie coś lepszego, przynajmniej to, że w końcu zacznę się rozwijać a nie tkwić w martwym punkcie.

czwartek, 29 września 2016

dobry dzien

Zaczął się bardzo przyjemnie bo od wtulenia się w N. Wciąż obecny i jest lepiej niż było kiedykolwiek, mam wrażenie, że w końcu zapanował spokój w naszym piekiełku. Wyluzowaliśmy obydwoje, uczucia budzą się na nowo, u Niego też je widzę, rozmawialiśmy nawet na ten temat i bardzo się cieszę, że teraz jest ostrożniejszy w ich definiowaniu.

Wybrałam się dziś do miasta, w zasadzie urzędowe sprawy związane z moim wykształceniem, mianowicie staram się o uznanie mojego polskiego dyplomu tu w Niemczech. Problem z moim zawodem jest taki, że zasadniczo nie ma niemieckiego odpowiednika. Jednakże urzędnik z którym się spotkałam dał mi dużo nadziei na uznanie tego dyplomu na najniższym stopniu drabinki w tym zawodzie co dla mnie jest ogromnie pozytywną wiadomością. Muszę dołączyć kilka dokumentów i niech idzie to w świat! Jeśli mi uznają ten dyplom, będę miała trochę więcej otwartych drzwi plus, uwaga(!) rok nauki mniej w szkole niemieckiej, też przy odrobinie szczęścia.

Z moją obecną Firmą rozstawać się będę bez większego żalu, choć pieniądze niezłe to stałam w miejscu a ja chcę się rozwijać.
Przy okazji przetestuję moje ubezpieczenie, które z założenia przy utracie pracy ma mi zagwarantować jedną miesieczną pensję.

Lubię takie dni, tym bardziej, że zakończę go również wtulając się w N.

wtorek, 27 września 2016

decyzje

Bywają trudne, zwłaszcza gdy się jest odpowiedzialnym za słabszych.
Rzecz dotyczy mojej pracy niestety. Razem z Pyzą po przeanalizowaniu szefowskiego ultimatum zdecydowałyśmy, że się temu nie poddamy. Nie stać mnie teraz na szkołę nie tylko ze wględów finansowych ale również ze względu na czas jaki pochłonęłyby dojazdy do  miasta oddalonego od mojego o 100 km. No niestety...   
Jutro przedstawiamy swoje stanowisko i nie się dzieje wola nieba.
Do szkoły pójdę. Jak najbardziej. Ale za rok jak planowałam, nie teraz... No i kolejna rewolucja w moim życiu, oby nie zakończyła się lowrotem do Polski z podwiniętym ogonem.

poniedziałek, 26 września 2016

return to innocence

Przyznał, że chciał mnie ukarać. Ciszą, większą niż normalnie. A najlepsze, że miał rację, mogłam ochłonąć, pomyśleć, zdystansować się....i? Jaki efekt? Gdy się spotkaliśmy to tak jakby nigdy między Nami nic złego się nie wydarzyło... Znów umiem być sobą, chłonąć Jego obecność, zapach, dotyk jak wcześniej. Z Jego strony analogiczne zachowanie, chyba też mu ta separacja dała w kość. Pogadaliśmy. Tak po prostu. Bez deklaracji, dziwnych obietnic.
Byliśmy w sobotę na Winefest, poznałam Jego przyjaciółkę, która jest w moim wieku i...w ciąży. Tak to nami poruszyło, że w sobotę wróciliśmy do tematu wazektomii, ponieważ prezerwatyw nie zamierzam używać, tableteķ zażywać nie mogę i ciąży oraz zmiany partnera nie planuję. Tego ostatniego przynajmniej na razie :)

piątek, 23 września 2016

szybciorem

Biję rekordy w długości pobytów w Polsce. A raczej ich krótkości w połączeniu z intensywnością.
Tym razem, teoretycznie, nie miałam dokąd wrócić.
Niby adres mam...niby jakiś budynek, który kiedyś moim domem był mam ale...
Ale teraz to ja w odwiedzinach u Syna byłam! Dorosłego już. Pierwszy raz widziałam moje pełnoletnie już dziecko...jest to swego rodzaju wzruszenie, taki moment sprawia, że człowiek samoistnie pochyla się nad tym co i jak minęło. Chyba w sumie fajnego Człowieka wyhodowałam. To nic, że gdzieniegdzie syfek, że coś się wala. U mnie starej baby też. Żaden problem.
Poświętowaliśmy po swojemu. Sushi i sake. Z moim osobistym synem mogłam pić legalnie alkohol w lokalu!
Załatwiliśmy mnóstwo ważnych spraw.
Wszelkiego rodzaju upoważnienia i tym podobne. Wystartowałam chłopaka ostatecznie w doroslość.
Szkoda tylko, że Jego dorosłość rozpoczyna się rownież koniecznością wystosowania pozwu o podwyżkę alimentów od "ojca" oraz stanięcie z nim twarzą w twarz na sali sądowej. Dlaczego w cudzysłowie? Chyba zapomniał, kiedy Syn ma urodziny, pomijając już, że takie ważne jak przekroczenie progu dorosłości. Mnie też musi pozwać do sądu bo inaczej nie otrzyma pieniędzy z FA. No ale ja Syna i tak utrzymuję a on nie chce mieć z dawcą nasienia żadnego kontaktu.

Szef mnie wyrolował.
Szok. Zwyczajny....nie, żeby mi kuku zrobił ale przemieszał skutecznie moje plany życiowe.
Mianowicie...do szkoły miałam iść za rok. W tym czasie podszkoliłabym język i stanęła finansowo twardo na nogi.
A tu? Proszę...za 2 tyg do szkoły...pewnie, ja się ogromnie cieszę...ale póki nie mam świadczeń rodzinnych od Frau Merkel to ubytek finansowy, który powstanie po rozpoczęciu szkoły to dużo...pominę konieczność utrzymywania Syna w PL, spłatę kredytu oraz brak jakichkolwiek innych wpływów. To i tak jednak lepiej niż zielona trawka, więc  teoretycznie nie mam co narzekać.
Dam radę, nie?
JAK ZAWSZE?!
Obieca ktoś...?

wtorek, 20 września 2016

stopnie

Oczywiście nie wytrzymałam wczoraj i wysłałam sms, że tęsknię, po czym...wykasowałam Jego numer by się dalej nie ośmieszać. O dziwo odpisał wieczorem, że też o mnie myśli a na moje pytanie czy naprawdę chce tak długo czekać z rozmową odpowiedział, że tak. No ok. Pewnie ma rację, że to dobry czas na przemyślenie wielu spraw.
Mam tylko nadzieję, że jeśli po moim powrocie jedynym powodem do spotkania będzie definifywne rozstanie to mi tego zwyczajnie oszczędzi i rozpłynie się we mgle. Nie staram się myśleć o Jego potrzebach, potrzebie czasu, wyciszenia, wszak nie siedzę w Jego głowie a skupić się muszę na tym co ja w głowie i sercu mam.
Szczerze jednak, im bardziej myślę, tym mniej wiem co czuję i czego chcę. Czuję się trochę jak pisklę na krawędzi gniazda, które zastanawia się...polecieć?
Oficjalnie powiedziałam Mu, że wracam na portale by nie czuć się samotnie. Nie szukam niczego/nikogo tam. Pogadać tylko...ale...ale to takie jakieś jest...mało jest rozmówców, którzy chcą uszanować narzucony przeze mnie dystans, jak zawsze, większość szuka sexu, czy choćby spotkania a ja tego nie potrzebuję. Wczoraj mnie naszła taka refleksja, że mimo, iż to nasze wspólne mieszkanie nas dużo nauczyło i dało całkiem dużo radości to jednak...chciałabym móc to cofnąć. A niewiele rzeczy jest, które bym chciała w mojej przeszłości zmienić.
Jakie zmiany na plus? Nie czekam na wiadomość do Niego ponieważ nasz komunikator skasowałam i nie zerkam co chwila czy pojawiła się tam wiadomość od Niego. Czy może trochę wyluzowałam czy mi się wydaje?
Jedno co chyba jeszcze dobre to nie myślę o tym co powiem gdy/jeśli się spotkamy. Bo szczerze...jeszcze nie wiem co chcę by nastąpiło...

poniedziałek, 19 września 2016

czyściec

Czym się kończy wyrażanie własnych, nie oszukujmy się, niewygórowanych potrzeb? Zesłaniem do czyśćca, odstawieniem na boczny tor jak zbędnego balastu. "Porozmawiamy gdy wrócisz z Polski". To tydzień aż...bez kontaktu. Co mam zrobić w takiej sytuacji? Jak się bronić? Jedyne co mogę zrobić to schować się za murem dystansu i przyzwyczajać do Jego nieobecności. Czym to zaowocuje? Nietrudno przewidzieć...jeśli jednak tak zadecydujemy to będzie to już ostateczne, bo ja więcej nie zniosę. Mam serce i uczucia, nie pozwolę ich deptać.
Wie dokładnie, kiedy wracam, wie o moich przeczuciach. Ostatni test na tchórza, ostatni test na dojrzałość emocjonalną i empatię. Dla mnie tydzień to naprawdę dużo, zwłaszcza przy chłodzie jaki muszę w sobie zaszczepić by nie cierpieć.

czwartek, 15 września 2016

szklanki

Ponoć dzieci i szklanek nigdy za dużo.
Ponoć nie żal szklanki gdy się stłucze.
A co jeśli ma się taką ulubioną, ukochaną szklankę i to ona się stłucze?
Klei się ją wtedy wszelkimi sposobami...ale już nigdy nie będzie tak samo funkcjonalna. Co prawda, również, ponoć, w miejscu klejenia jest ona najsilniejsza...
Pozbierać jednak te wszystkie odłamki i spróbować je uporządkować...
Myślę, że my pewnie jeszcze połowy odłamków nie pozbieraliśmy, bardzo...bardzo trudne zadanie.

rocznica

Takie moje duże, osobiste święto. Ważna data.
Rok temu przyjęło mnie w swoje ramiona Miasto Wygnańcze. Choć początki tu były bardzo trudne, wręcz dramatyczne to wiedziałam od pierwszej chwili, że tu chcę mieszkać i żyć. Od tamtej chwili moje działania skupiały się wokół emigracji. Początkowo bardzo opornie bo dzieci nie chciały ale od stycznia wszystko nabrało tempa. A teraz? Teraz...jestem tu, dzieci chodzą tu do szkoły.
Dobrze nam.
I niech będzie jeszcze lepiej.

poniedziałek, 12 września 2016

einfach

Tak po prostu fajnie...
Obserwuję tego dużego dzieciaka ucząc się nie nadinterpretowywać niektórych Jego, może nie tyle dziwnych co niezrozumiałych dla kobiety, zachowań.
On nie chce źle. Po prostu nie pomyśli jak coś może zostać odebrane.

Za mną, za nami fajny weekend, co prawda w sobotę do wieczora tkwiłam w pracy ale nie przeszkodziło mi to wskoczyć później w pociąg i wybrać się do Nieplanowanego. Teoretycznie mieliśmy zostać w domu ale tyłek Go swędział więc poszliśmy na piwo i pograć w Darta. W sumie o grzecznej godzinie wracaliśmy do domu ale nie byłabym sobą gdybym czegoś nie zmalowała! Po drodze naszło mnie na lodzika, nie miał szansy zaprotestować, zresztą...ja się chciałam tak tylko trochę podroczyć. Potem okazało się, że zgubiłam sweterek, znalazłam go na drugi dzień wracając do domu; ktoś powiesił na drzewku obok miejsca oralnej zbrodni, N stwierdził, że to pewnie ten, kto nas wtedy obserwował. Aha.

Niedziela.... oj niedziela była super!
Najpierw z moimi  "maluszkami" na basen, gdzie dobrych parę godzin świwtnie się bawiliśmy pływając, skacząc z trampolin różnej wysokości czy odzierając ciała ze skóry na długaśnej zjeżdżalni.

Póniej N nas odebrał z naszego krzywego miasteczka byśmy wspólnie z Jego dziećmi pojeździli na czym kto potrafi, więc rolki i deski poszły w ruch.
Niedziełę zakończyliśmy grillem u N ... na rockowo. Było gitarowanie, fletowanie, keyboardowanie i śpiewanie.

No a dziś...
A dziś to ja mam kaszel, katar i ogólny ból całego ciała po tym basenie. Od jutr 6dniowy maraton w pracy, pewnie przeżyję bo nie takie maratony robiłam ale chęci to ja mam niewiele....

czwartek, 8 września 2016

przecisz

Piękny, cudowny przecisz.
Nie cierpię już.
Choć parę zmór chodzi jeszcze po główce to jest bardzo ok.
Niech tylko wyjdzie ze mnie dystans i wróci zaufanie.
Jesteśmy na dobrej drodze.

poniedziałek, 5 września 2016

pomyje

Częściowo na nie zasłużył. Przez dwa dni lały mu się na głowę wszelkiego rodzaju paskudne złośliwości.
Ale po kolei...
Zjeżył mnie w sobotę okrutnie tym, że się w ogóle odezwał. Przecież tak bardzo pracowałam nad tym by wyrzucić Go z serca, z głowy, w sumie z łóżka było najłatwiej.
Gdzieś między wierszami zarzuciłam Mu, że nie potrafi się komunikować, wykorzystał to jako punkt zaczepny prosząc bym Go nauczyła, chciał rozmawiać.
Jakby diabeł we mnie wstąpił... sterroryzowałam Go do tego stopnia, że w połączeniu z whiskey zaczęłam się obawiać o Jego stan psychiczny. Naprawdę... Pojechałam więc ale nie miałam absolutnie ochoty na rozmowy. Chciałam pić i tańczyć. Znów sìę świetnie razem bawiliśmy. Rozmowę przełożyliśmy na dziś ale...znów we mnie diabeł wstąpił, jednakże tak jak w sobotę mi zwyczajnie nie zależało jak bedzie odbierał moje słowa to dziś częściowo świadomie testowałam Jego odporność i determinację. O dziwo, nie poddał się. Do niemal ostatniej chwili przed spotkaniem nie wiedział co Go może z mojej strony czekać.
Spotkanie przebiegło nam bardzo pokojowo, po Nim widać, że terapia działa albo...albo po prostu tak mu zależy, że...no, że po prostu zaczął się otwierać i mówić o trudnych sprawach.
Nie kłamałam, że nie kocham.
Nie kłamałam, że ufam.
Nie kłamałam, że nie mam dystansu.
Właśnie... zaufanie i dystans...dwie ciężkie sprawy. Zaufanie ze względu na portale zwyczajnie leży. Leży też częściowo przez...obawę przed ponownym porzuceniem.
A dystans? Tak ciężko nad nim pracowałam ostatni tydzień... Szło bardzo dobrze i się rozpędziło. Nie zatrzymam na siłę. Musi samo minąć...

niedziela, 4 września 2016

kochany pamiętniczku

Ja to jednak nie mogę spokojnie, co? Na sytuację, która się wczoraj wydarzyła to ja byłam gotowa. 2 tyg temu. Nie teraz do cholery. Teraz to ja miałam o Nim zapominać, tak? Dużo się wczoraj/dziś wydarzyło. Trudno mi w zasadzie opisać bo nie umiem tego zebrać no ale sam fakt, że N tak niewylewny tuli mnie jak najdroższy skarb i od słoneczek wyzywa przyprawia mnie o opadnięcie szczęki na podłogę i pozwala podejrzewać o jakąś naprędce przeprowadzoną lobotomię.
Wczoraj w zasadzie było mi wszystko jedno gdy znów po jakimś okresie ciszy się odezwał, byłam zwyczajnie wredna, sukowata i bezlitosna. Przyznam, że poniosło mnie i przesadziłam. Nie zmuszałam Go jednak do tłumaczeń co, jak i po co. Rozmowa Go nie minie. Chyba ta zaległa się doczeka...plus list o którym już wie, że istnieje. Czy mam mętlik w głowie? Chyba nawet nie bo przecież podejrzewałam Go o uczucia. Nie ufam Mu teraz, jednak do czasu rozmowy nie będę sama z sobą na ten temat dyskutować.

piątek, 2 września 2016

normalność

Czy to kwestia tego co społecznie uznawane jest za dopuszczalne, konieczne czy obowiązkowe?

Wczoraj wieczór.
Tysiąc puzzli rozsypanych na podlodze. Ja, córka, syn i drugi syn na zestawie głośnomówiącym. Spędzamy wieczór razem. Pierwszy raz od...nie pamiętam kiedy. Na luzie. Bez trosk. Bez martwienia się o czyjś zły nastrój, bez tęsknoty za domem bo dom mam teraz tu. I roześmiane mordki.

Dziś rano.
Pobudka, szybkie śniadanko.
Razem.
W kubki termiczne co kto lubi i na pociąg.
Razem.
Na dworcu pomachałam łapką bo ja do pracy zaliczam przesiadkę.

Wczoraj po południu.
Wysiadam z córką z pociągu po południu bo planujemy wydać  trochę kasy.
Pytam czy wciąż się tu czuje obco?
Patrzy na mnie do bólu brązowymi ślepkami " To moje miasto"

Gdybym powiedziała teraz, że brakuje mi czegoś do szczęścia, byłabym parszywą kłamczuchą.

za rogiem jesień

Kto powiedział, że rewolucji życiowych można dokonywać gdy aura sprzyja rozwojowi? No taka wiosna np. niesie nadzieję na wszystko nowe, świeże, diety, sport itp. Albo Sylwester? Duuuużo planów na Nowy Rok.

A ja?
A ja kocham jesień proszę pana!
Czuję ją w powietrzu, czuję, że to będzie jedna z piękniejszych jesieni ostatniej dekady mojego życia.
Już sam wrzesień choć ledwo się zaczął niesie mi fajne, nowe rzeczy.
Kocham wygrywać z sobą bo uważam, że jest to najcięższa walka jaką człowiek może stoczyć.
Kolejne moje podejście,... nie! Nie palę. Rzuciłam ten śmierdzący nałóg razem z moimi tęsknotami do N.
Czuję jak oddycham psychicznie i fizycznie, nabieram nowej siły i rosnę a spadające mi na głowę uschnięte liście wywołują uśmiech.
Dwa nałogi za jednym zamachem? Bosko!

Aby nie było tak cukierkowo, wisi nade mną wizja utraty pracy, jest to spowodowane brakiem wykształcenia kierunkowego na niemieckich zasadach. Jedyne rozwiązanie to szkoła do której ja jak najbardziej chcę iść, jednak do mojego szefostwa nie dociera, że załatwić jakiekolwiek sprawy pracując ponad 250h/mies oraz przeprowadzając się z dziećmi z innego kraju to się nie ma czasu na "pierdoły".
Szczerze? Może jestem szurnięta ale niczego się nie boję.

środa, 31 sierpnia 2016

siostra

Mam wprawdzie już trzy najprawdziwne ale...

Rok i miesiąc temu. Znamy się tylko z czatu na FB, nawet za dużo z sobą nie rozmawiamy bo jakoś tak.
Ja w pracy, Ona z rodzinką na urlopie w Polsce. U mnie braki personalne.
Jako, że Madzia jawiła mi się z ogromnym serduchem, padło na Nią.

- Magda, robota jest, przyjeżdżaj.
- Kiedy i za ile?

Rozmowa była trochę dłuższa, jednak jej skrót przedstawia zapał, odwagę i panbóg wie co jeszcze Madzi.

Dlaczego siostra?
Z dwóch zasadniczych powodów, choć nasze ścieżki zawodowe się rozeszły to jednak jesteśmy w ciągłym, intensywnym kontakcie. Dobija do 2h dziennie na telefonie.
I o czym my właściwie gadamy? Niech mnie ktoś zabije ale przypuszczam, że o samych istotnych sprawach ;)
Drugi powód to taki, że przy którymś spotkaniu zrobiłyśmy sobie zdjęcie i wrzuciłyśmy na FB. I się zaczęło. My to dopiero dostrzegłyśmy po jakimś czasie jak bardzo jesteśmy do siebie podobne. Nikt nie chciał wierzyć, że my nie siostry.

Madzia to jest taki typ kobiety jak ja. Za bliskich zabije, obedrze ze skóry, obgotuje lekko bo szkoda czasu, kostki obliże, nakarmi psa i z lubością wydali.
Żeby nie było, Madzikowe serducho ma pojemność przekraczającą wszelkie możliwe normy. Jest kawał twardej dupy ale... no wszystko do czasu. Nie zdradzę tu wszystkich szczegółów bo po prostu nie wypada ale to co się w Madzikowym świecie przez ostatni rok działo to mało kto byłby w stanie to przyjąć na klatę i jeszcze sie uśmiechać. Moja krew! Gdy u mnie problemy się skończyły, u niej się rozbujały, nie ma tygodnia by mi nie sprzedała jakiejś kolejnej łamiącej wiadomości. Często już po przywitaniu poznaję, że Madzik ma dla mnie kolejną ekstrabombę.
Jak reaguję? No inaczej to niż śmiechem się nie da.

Ale Madzia ciągle walczy i się poddawać nie zamierza za co bardzo ją cenię.

Dziękuję Magda, że jesteś, choć pewnie nieprędko spotkamy się znów na żywo,  ale sama obecność w słuchawkach daje mi bardzo dużo. Znamy się jak dwie łyse kobyły widząc się raptem trzy razy?

Nie zmieniaj się, nie poddawaj, nie daj sobie wmówić, że czegoś nie można.
No może jedno zmień, proszę Cię.... zacznij słuchać muzyki a nie... :)))))

A no i w ogóle jestem z Ciebie dumna.

No i wystarczy Ci bo w piórka obrośniesz i zaczniesz pyszczyć.

Cmok!

plan sierpniowy rewizja




Nieplanowany wyrzucony z łóżka, czy z serca też?

Wypaliłam w pracy, mam nadzieję, już ostatniego fajka, rzucając wyzwanie wirtualnemu znajomemu. Umowa dżentelmeńska zobowiązuje. Oby! No ale skoro mogłam rzucić Nieplanowanego to i fajki dam radę! Ja nie dam? Potrzymajcie mi torebkę!

Regularnie uczę się języka, może jeszcze nie tak intensywnie jak bym chciała ale jest dobrze!

Ćwiczenia, wciąż niemalże codziennie 20km rowerowania. Za mało! Chęci i siły na fitness w domu brak. Powinnam sobie karę wyznaczyć.

Dieta? Pośrednio. Na pewno odżywiam się zdrowiej niż wcześniej, wprowadziłam też żeń-szeń, minerały i witaminy.

Chyba się nie rozwijam, tłumaczę to brakiem czasu, przepracowaniem i ogólnie lataniem na różnymi sprawami.

Ahhh...no nawet do sklepu mi się nie bardzo chce wyjść ale generalnie otwieram się, nie ukrywam, że pomaga lepsza znajomość języka.

Ha! Nie odwołuję randek! Sukces, co nie? No po prostu przestałam się na nie umawiać.

Plan na wrzesień?

Dopieścić powyższe.
Nie tęsknić za N.
Nie palić.

Rifez pozdrawiam, jeśli tu niechcący znów zbłądzisz :)

satysfakcja

Może to tylko PMS a może pewne rzeczy w końcu do mnie jasno dotarły? Od dwóch dni biłam się z myślami. Rozpatrywałam moje szczęście, czy raczej jego odczuwanie. Nie chcę się rozpisywać bo jest to dla mnie mimo wszystko bolesne.
Jakkolwiek nasz związek ponoć związkiem nie był, odeszłam od N.
Głowa wysoko.
A satysfakcja? Bo nie czekałam jak kretynka aż mężczyzna, który związków się boi i nie umie się zakochać powie mi, ze to jednak się stało a ja mogę się potulnie oddalić.
Wyjaśniłam na spokojnie moje stanowisko bo ja umiem na trudne tematy rozmawiać.
Uświadomiłam najpierw sobie a potem Jemu, że to co przyjaźnią nazywamy to jest bzdura.
Ja ciągle bym czekała aż zacznie mnie doceniać poza łóżkiem a On ciągle by na mnie przez jego pryzmat patrzył.
Kolejna moja faza czy tym razem mi się uda tę niewidzialną, nałożoną przez samą siebie obrożę zdjąć?
Wytrwam?
Oduczę się?
Przestanę zadowalać się okruchami?
Przestanę się okłamywać i pojdę dalej?
Zawsze mi powtarzał, że "za tanio się sprzedaję".
Miał, kurwa, rację.

A co gdy jednak zechce spróbować?
...szczerze w to wątpię ale to by była ciężka próba dla mnie.
Niech żyje w swoim świecie...jak chce, z kim chce.
Ja nie mogę dłużej być kryzysową narzeczoną.